Berlijn 3a

laat de muziek stoppen

geen trom geroffel

geen zang

geen dans

laat het stil zijn

omdat hij is gegaan

mijn liefste

van wat ik bezat

de laatste adem

die hij nog aan me gaf

was het laatste antwoord

op de vraag

naar het waarom

laat het stil zijn

laat het stil zijn

zodat ik huilen kan

in alle stilte kan huilen

om hem

die ik nu echt

moest laten gaan


vriendschap

mijn geschilderde woorden

op de muren van de stad

met de vraag om vriendschap

is door velen gelezen

maar niet begrepen

mijn woorden

gevangen in een spel

van boter kaas en eieren

zijn het symbool geworden

van mijn

eenzaamheid


de dood wacht aan het einde

langzaam lopen

op de weg van het leven

waarom zou ik

me gaan haasten

iedereen weet toch

dat aan het einde

de dood wacht

ik heb geen haast

om bij hem te komen

het leven

omarm ik nog te graag

langzaam lopen

ik heb alle tijd

miet achterom kijken

omdat dan de

dood soms ineens

daar kan staan

in verloren mensen

ik loop langzaam

mijn leven

naar het eind

waar ik dan de dood

zal omarmen

als ik er aan toe zal zijn


hij was zo blij

ons kind

dat met de zon is gekomen

die wij zo in ons hart

hebben gesloten

kijkt ons vol verwachting aan

terwijl wij aan boord gaan

van de boot over de Spree

weet hij nog niet

wat er komen gaat

de hele week

al liep hij te zeuren

om een auto voor vermaak

terwijl de boot

zich klaar maakt voor vertrek

geven wij hem zijn auto

hij kijkt ons aan

vliegt ons om de nek

en is zo blij

ik kijk naar mijn lief

die mij aan kijkt

we weten beiden

hoe gelukkig

dit kin

ons telkens weer maakt


de uitgang gezocht

de wurgende greep

van jouw liefde

die me heeft verstikt

ik vecht er tegen

probeer je te laten inzien

dat het zo niet gaat

jij hoort me wel

maar luistert niet

ik zeg dat ik het

nu ook niet meer weet

terwijl  ik

om me heen kijk

naar de uitgang

om te vluchten

omdat ik niet langer

bij jou kan zijn

jouw verstikkende liefde

doet me

op de vlucht slaan


zoveel kleuren om me heen

verdwaald in het verlangen

naar de dag

raak ik verstrikt

in de kleuren van de nacht

worstelend met de dingen

uit het verleden

het verlies dat

ik telkens moest laten zijn

vecht ik me

door de nachten heen

om te ontwaken

in een wereld

met kleuren

om me heen


je kunt nog lang genoeg huilen

nadat jij mijn hart brak

voor de tigste keer

besloot ik niet langer

meer te geloven

in jou en mij

besloot ik het

feest van het leven

te gaan vieren

om zo gelukkig te zijn

de nachten dat

ik lag te huilen in mijn bed

omdat ik jou

dacht zo te missen

in mijn leven

duurden soms

maanden lang

totdat ik bedacht

ik kan nog lang genoeg

huilen

om alles wat er niet was


gevangen lijnen van het heden

zorgvuldig

de lijnen van het verleden

uit mijn leven gehaald

de hoogte-

en diepte punten

afgevlakt tot

niet noemenswaardig meer

sta ik met

open hart

open vizier

voor jou

om de lijnen van het heden

die gevangen zijn

om ons heen

tot een netwerk te maken

waarin wij beiden

klaar staan voor

wat morgen brengen zal


de voet gaat

de woorden gelezen

terwijl de voet

zijn weg gaat  door het leven

de paden bewandel

waar een ieder wel eens zal zijn

de foto’s van de voet

die zijn eigen leven leid

ineens

geraakt door de titel

van een tekst

dat hij een belangrijk persoon is

de voet is van slag

omdat nog nooit iemand

dat tegen hem zei


voor hen

een grote lege ruimte

met daarin een

zwart beeld

dat zit

ik kijk ernaar

besef me dat

dit uniek is

in deze stad kan veel

ook dit

het beeld voor

alle gevallenen

waar dan ook

een monument

voor de gestorven

onbekenden

voor iedereen

die sterft

mijn ogen bleven 

even hangen

bij dit beeld

omdat ik dit  zo mooi vind

omdat zo iedereen

die gegaan is

toch een plek heeft