Berlijn 4b

even terug naar af

telefoongesprek

dat je me zo mist

dat ik je nog steeds  raak

dat ik voor jou

niet te vervangen ben

door wie dan ook

ik ben stil

ik kijk het aan

besef me meteen

dat de wond 

weer open gaat

dat ik nog lang niet

genezen ben

van dat gevoel 

dat verliefdheid heet

dat wat ik 

voor je voel


als de storm is uitgeraasd

laaiende vlammen

van het liefdesspel

die ineens neer geslagen worden

door het water

wat het blust

ik merk de storm

die me raakt

die het laat loeien in mij

dan ineens  

windstil

ineens de koude oorlog

die uitbreekt

de eerste storm is uitgeraasd

ineens blijken wij

niet meer voor elkaar

bestemd te zijn


soms als ik huil

soms als ik huil

mijn tranen

van glas lijken te zijn

als ik me afvraag

waar het heen 

gaat met mij

kijk ik in jouw ogen

zie ik de tranen

van de scherven 

ontstaan

omdat jij mij

niet door de tranen

bereiken kan


onze voeten

dertig jaar

lopen we al naast elkaar

zonder ook maar een moment

te aarzelen

zijn wij er voor elkaar

na dertig jaar

samen dwalen door een stad

vol dromen

waar de geschiedenis

geschreven staat

zitten wij  heerlijk samen

met onze voeten

naast elkaar


stil staan soms

ik ga niet hollen

omdat mij misschien komt

ik ga niet meer roepen

omdat jij mij misschien hoort

ik ga niet meer zeggen

dat ik naar je verlang

ik ga alleen maar 

stil staan

in het gevoel van

heel heel lang


gepakte koffer

zomaar ergens in Berlijn

de stad waar zoveel 

geschiedenis is

kijk ik in een koffer

zie daar ineens

een pop

totaal verminkt

de tranen schieten in mijn ogen

omdat me dit zo raakt

het beeld van als die kinderen

die met hun speelgoed

op transport naar

naar het onbekende

zijn gegaan


was je even kwijt

ik heb gezocht

diep van binnen

in mijn hart

waar ik maar niets kon vinden

wat me aan jou binden kon

ik heb gezocht naar het verleden

waarin ik jou al had ontmoet

maar daarin vond ik niet diegene

die ik nu ken

ik heb gevraagd aan veel mensen

of jij misschien

verdwenen bent

totdat ik

in de spiegel keek

ineens weer

mezelf terug zag


als een vogeltje

liggend in bed

niet meer de kracht

om iets te doen

ligt hij daar

als een klein kind

in een luier

met zijn ogen gesloten

naast hem de verpleegster

die hem voert

met een lepeltje

steeds kleine hapjes

krijgt hij

hij doet zijn mond open

als een vogeltje

die wacht op die ene hap

ik kijk er na

met tranen op mijn gezicht

ik zie mijn vader

die eigenlijk niet meer

mijn vader is


het gaat niet om wat ik voel

mijn tranen

die ik laat stromen

omdat ik weer

dag kan zeggen

zijn van mij

die hoef jij niet meer

met zachte hand 

aan te raken

het is goed

dat het voorbij is

ik liep met je mee

maakte heel veel bij je los

maar dat kon je niet aan

jij wilde mij dit uitleggen

maar ik begreep allang

dat jij te bang was

om met mij 

dit gevecht 

aan te gaan


het is niet zo moeilijk

als ik de dag begroet

met al zijn mooie dingen

kijk ik naar die dingen

die zo mooi zijn in het leven

ik raak even heel even maar

de gedachten aan jou aan

om dan te beseffen

de dag is er weer

ik kan het weer aan

het is dan niet zo moeilijk

om weer te leven

het leven in te gaan


loslaten hij wordt groot

ik zie  hem staan

met zijn zwarte haren

van het land van de zon

waar hij vandaan komt

hij wil uit naar de disco

omdat het moet

met zijn 12 jaar

moet dat kunnen

ik kijk hem aan

zeg dat het mag

hij zucht 

want hij zag de bui al hangen

totdat hij hoort

dat wij  zijn twee vaders

met hem mee gaat

omdat we

ook zo graag 

dansen gaan

( bij de foto van dit jochie die in de plas staat te stampen, moest ik denken aan 

bovenstaande flard)

Hits: 2