bos 3

de gevallen roos

neergelegd met liefde

de roos

vuurrood

van de liefde

die hij symboliseren moest

hij werd door een

kinderhand

neer gelegd

vol liefde

omdat hij dat

nodig had

om zijn liefde

voor zijn

overleden oma

te laten zien

bij het weglopen

bleek de roos

te vallen

de liefde

van zijn vader

zette hem weer

overeind


mijn wanhoop bij jouw naam

na de korte woordenreeks

die mijn oren streelden

voordat ik wist

dat ik ging kijken

bij de herinnering

langzaam toe geschoven

naar het paneel

waar je naam zal staan

kijk ik nog even

met droge ogen

naar wat er kan staan

tijdens het vallen

van de stilte

breekt ineens

in mij iets los

begin ik wanhopig

te snikken

ik ben nog niet

van de pijn

om jouw verlies

verlost


zo is het leven ook

het lied gezongen

uit volle borst

ineens is het stil

de microfoon

doet het niet meer

de stem verzwakt

niets meer

dat iemand hoort

de stilte die valt

is enorm

waarop een man

mompelt

zo is het leven ook

ineens is het over


het kleine schepje

daar stond hij

met zijn schepje

in zijn hand

klein en rood

maar met een

heuse steel

hij zou wel

aan ieder laten zien

dat hij het kon

de boom die hij

uitzocht

die moest worden

geplant

voor zijn overleden opa

had hij al

in zijn hand

hij begon te graven

om zo de herinnering

aan zijn opa

levendig te houden


hoe kan ik mijn liefde stoppen

gaan

zonder woorden

zonder tranen

zonder verwijt

gaan

zonder iets

zonder dat iets raken kan

gaan

zonder te vragen

gaan zonder

er nog willen zijn

alleen de vraag

hoe kan ik

mijn liefde voor jou stoppen

als ik niet

verder met jou

kan gaan


in glas gevangen

in glas gevangen

de naam

die mij

dierbaar was

gevonden

een plek

waar ik weet

dat jij

altijd te

vinden bent


de mystiek van het vergeten

de mystiek

van het vergeten

de wereld

die niet meer is

langzaam omringen

mij de nevels

van het verleden

in een

ondoordringbare

mist


gedachten

op het moment

van rust

zitten

kijken

zoals

ik soms

nog zucht

gehoord

verlangen

gevoeld

de ademtocht

de wind

die me raakt

jij bent overal

nog


pluizen in de wind

rustig

staren

denken

gedachten

pluizen

in de wind

waarvan

geen kracht

is ontdaan


de verloren peuk

gezien

op verboden

terrein

het peukje

dat eigenlijk

hier niet

hoort

te zijn


geschreven in de wolken

geschreven in de wolken

de droom

van onsterfelijkheid

gestalten die

vervagen

een herinnering

die blijft


wapperen in de wind

het paneel

van glas

hier neer gezet

standvastig

niets

slaat het omver

ze staan

af en toe

alleen te wuiven

in de wind

zo vertellen

ze me

dat je altijd

bij me bent


doorzichtig verbonden

namen

onverbindbaar

met de lucht

gehangen in

het luchtledige

langzaam

op aarde

terug


zo raak je me aan

verdrietig staren

dromen

over jou en mij

kijken

verlangen

de wind

raakt me

zachtjes aan

ik voel je

nu heel dicht

bij me staan


verloren gedachte

verloren gedachte

gezocht naar

iets dat

al niet meer was

gedroomd

gevochten

kijken

naar wuivend

glas


vervlogen gevoel

zoals de wind

me aanraken kan

zo als de zon

me soms

verwarmen kan

zo ben je

dicht bij mij

terwijl ik

naar je

naam staar


zeg me

zeg me

wat je me

zeggen wilt

vertel me

de woorden

laat het zijn

zodat

jij altijd

bij mij

kan zijn


kiezeltje van geluk

ongezien

toch alle

elementen

die hier zijn

de kiezels van geluk

het water van leven

aarde van staan

lucht om

te ademen

alles aanwezig

om het leven

weer voller

aan te gaan


kinderstemmen

kinderstemmen

die me altijd

hebben omringt

die soms mijn

leven dragen

komen bij me

ik voel ze

gedragen

door de wind


de ander route

zoals zo vaak

verdwaasd

gekomen langs

de verkeerde kant

eerst langs de

herinnering gelopen

stilstaan bij de panelen

om uiteindelijk

te eindigen

bij het begin