recent

op deze site zullen regelmatig de nieuwe flarden verschijnen


(50)


zomaar laten gaan

kijken in de toekomst

soms zomaar is het anders

dan je dacht

nadenken over de dagen

waarin we samen waren

waarin jij en ik

zo verbonden waren

door onze lach

dan ineens

het moment

van niet meer kunnen

afscheid voor altijd

loslaten van wat we voelden

loslaten van onze tijd


als de tijd zijn rekening betaald

stille momenten

van de klok die

zijn eigen ritme slaat

onzekerheden van het weten

dat het nu heel snel

voorbij zal gaan

kijken naar dat wat is geweest

dat wat ooit was

samen beseffen

dat de tijd zijn

rekening betaald

door de herinnering

aan dat jij was


het stille onvermogen

gevangen in

een luchtbel van het luchtledige

hang ik daar

om te beseffen

dat ineens mijn levensklok

zijn einde slaat

het onvermogen

waarin er niet te praten valt

niets meer valt te zeggen

alleen beseffen

dat de dood

zijn eigen grillige

wegen gaat


stormen van de tranen

aanraken van momenten

waarin het leven nog zoet was

herdenken de momenten

waarin wij samen lachten

over wat er gebeurd was

aangeraakte momenten

van het horen

dat het niet meer langer gaat

dat het grote loslaten

is volbracht

sta ik hier met een storm van tranen

me af te vragen

waarom


gebroken stukjes van mijn hart

verspreid door mijn lichaam

liggen diverse stukjes van mijn hart

na talloze malen

mijn hart te hebben geplakt

na een verloren liefde

heb ik maar besloten

dat ik gewoon maar even wacht

op diegene die mijn hart

heel kan maken

zodat er geen

stukjes zoek zijn geraakt


zachtjes blazen

zachtjes blazen

de stof die

opgeslagen ligt

in mijn gedachten

die niet oud zijn

maar even niet meer

hoorbaar zijn

zachtjes blazen

om het stof

uit te ademen

langzaam mijn geest

de ruimte geven

om te voelen

om er te zijn

als een frisse lentebries

zachtjes blazen

omdat ik  met jou

sta aan een nieuw begin


storm over de akker van mijn hart

kille momenten

van het verlangen

die steeds meer blijken

niet verder te gaan

langzaam loslaten

van het verlangen

om met jou verder te gaan

vergeten dat het vechten

voor elkaar

niet meer genoeg blijkt te zijn

verlaat ik met de nodige

storm het strijdtafereel

om alleen verder te gaan


verdwijn maar

gesloten dromen

in de kamers van mijn hart

niet meer aanraken van verlangens

waarin jouw naam

geschreven staat

langzaam verdwijnen

in de kilte van de nacht

verdwijn maar

zoals alleen

jij maar verdwijnen

kan


als tranen alles uitwissen

als de vele woorden

die wij tegen elkaar zeiden

niet meer de woorden zijn

die de liefde laten opbloeien

die nu de liefde

laten bekoelen

kijk ik me tranen in mijn ogen

naar jou

waar ik die vreemde zie

waar ik niet meer

van houden kan


verloren armen van eeuwig

ontwaken

in de leegte die

niet meer kan worden

gevuld met de liefde van toen

zachtjes me omdraaien

in de ochtend van de dag

kijken met ogen naar de stilte

die niet meer te lezen is

onaangeraakte liefde

van het verlangen

de verloren armen van eeuwig

die ik nog elke dag

zo mis


omdat ze zo moe is

ze slaapt de slaap van

stille momenten

langzaam zie ik haar

steeds verder wegzakken

op weg naar de eeuwige rust

langzaam gaat ze

haar eigen weg

waar geen ontwaken meer

ontstaat

ik laat haar gaan

omdat ik weet

dat ze zo moe is

van het leven

dat haar telkens weer

uitdaagde

om steeds verder te gaan

met dat wat ze wilde


dans nog 1 keer

stramme benen

van de tijd

armen als

droge takken

die niets meer kunnen omarmen

behalve het luchtledige

van het moment

zachtjes wiegen

in de tijd

op de muziek

die ons langzaam

naar het einde

van onze winter

begeleid


omdat ik zo half ben

gevochten met het verleden

waarin ik jou moest laten gaan

mijn buddy die

de helft was van mijn hele wezen

waarmee ik alles deelde

wat er in mijn leven kwam

jou moeten laten gaan

omdat de ziekte die alles wegvreet

jou ook heeft aangeraakt

sinds de dag dat jij er niet meer bent

ben ik zo half

ben ik zo verloren in de dagen

omdat ik zonder jou

zo incompleet ben

in dit leven


ik mis hem dan niet

afscheid nemen

van mijn soulmate

waar ik zo verbonden mee ben 

die zon deel van mijn wezen

uit maakt dat hij er

gewoon altijd is

toch mis ik hem dan niet

terwijl ik het wel mis

dat ik bij hem ben


gemiste dromen

dwalen in mijn gedachten

door het verleden van mijn jeugd

zie ik soms dromen die er waren

die niet uit zijn gekomen

kijk ik met een glimlach

achterom

omdat ik ontdek

dat mijn dromen van toen

zo mooi en kinderlijk onschuldig waren

dat ik nu nog

steeds met vertedering

er om lach


de sterren breken

mijn lichtpuntjes

in de nacht

verliezen langzaam hun kracht

ze verliezen hun glans

ik zie mijn sterren van verlangen

langzaam breken

in duizenden stukjes

die om mij heen

regen van licht

maken


je bent er gewoon

gebroken hart

omdat de liefde

niet bleek wat ik dacht

dat hij was

gevangen in de armen van

het verdriet

dat langzaam mijn hart

probeert te doorgronden

schuil ik in jouw armen

van vertrouwen

waar ik altijd

meer dan welkom

blijk te zijn


lopen in mijn verdwenen gedachten

witte wolken

dwalen door mijn hoofd

ik raak het verleden

soms teder aan

verlang soms om weer

terug te zijn in de dag van vandaag

raak verstrikt in de verdwenen gedachten

van wat ooit

zo gewoon voor mij was


de smaak van verboden vruchten

allebei weten dat het niet mag

jouw liefde dat de mijne aanraakt

verbonden met een ander verlangen

waarin we beiden zijn verdwaald

gedachten die elkaar aanraken

gevoelens die langzaam steeds

meer met elkaar verstrengelen

zoals onze lichamen zouden moeten doen

loslaten van deze verboden vruchten

omdat jouw en mijn liefde

niet bestaan mag


verloren in deze gevoelens

geen woorden gevonden

om te kunnen zeggen

ik wil jou

geen dromen die

kunnen zeggen

daarin mag jij wonen

geen verdriet

dat mag zijn

omdat verloren

in de dagen van verlangen

we beiden

verder verdwalen in het

niet meer verbonden zijn


zonder al die vragen

het is soms niet uit te leggen

waarom het zo gaat

loslaten wat was

omdat het niet meer is

wat je dacht te hebben

vastgepakt

loslaten van handen

van lichamen

laten gaan

wankele schreden

op het nieuwe pad

zonder de liefde die steeds was

zonder al die vragen

op weg gaan

om blijven

te moeilijk was


als rijk arm aanraakt

donkere dagen van het leven

waarin de liefde

altijd wint van het gevecht

daden om even weer er te zijn

aan te raken dat wat nog is

kijken in ongeschreven ogen

met verhalen

van wat is

omarm ik dat wat ik omarmen kan

om zo hen te laten weten

dat ooit de

wereld ook weer voor

hen lacht


knuffelen in het verleden

langzaam verdwijnt

het leven van mijn moeder

in de mist

raak ik soms zomaar

verstrikt in haar verleden

waarin ik soms

een deel van haar leven ben

ik zie haar liggen

met een pop

die ze knuffelt

die ze lief heeft

 het is alsof ik mezelf

terug in haar

armen zie


lopen in mijn verdwenen gedachten

witte wolken

dwalen door mijn hoofd

ik raak het verleden

soms teder aan

verlang soms om weer

terug te zijn in de dag van vandaag

raak verstrikt in de verdwenen gedachten

van wat ooit

zo gewoon voor mij was


het eenzame bed

warm welkom

in het leven dat thuis heet

waar ik mezelf weer helemaal

kan zijn zoals ik ben

los van alles

waar ik van genoten heb

in mijn dagen van de zon

gevangen dromen

gevallen tranen

waarin ik soms

een regenboog zag

thuis in het leven

dat mij zo dierbaar is

vind ik mezelf terug

in dat eenzame bed

waar ik juist nu

zo jouw liefde mis


aangeraakt door de regenboog

stille momenten

van soms dromen

van soms waken

van aanraken

van loslaten

van vechten

van rusten

van wachten

van ongeduld

staren naar de tranen

van het verlies

raakt een regenboog

heel even mijn leven aan

alsof jij er weer

even bent


weggaan met een lach

afscheid zonder tranen

het is goed om te gaan

wij beiden weten

dat ons leven samen

van de hemel in de hel veranderde

we konden niet langer samen gaan

het afscheid gebeurde

geheel in stijl

we bogen voor elkaar

we gaven elkaar

onze laatste knuffel

we gingen

met een lach

om onze nieuwe levens

te omarmen


het was een zware dag

lopen

door de storm

die niet alleen

in mijn hoofd raast

maar ook in het land

de storm die

niet wil gaan liggen

omdat ik mezelf

zo niet vinden kan


als ik je weer zal zien

elke traan

elke lach

elke gedachte

elk woord

dat ik spreek

komt weer bij mij terug

omdat jouw oor

niet meer bij mij mag zijn

ik kijk soms door de

beslagen ramen van mijn tranen

om te weten

dat als ik je weer zal zien

ik je heel veel te vertellen heb

omdat ik jou niet

meer heb mogen zien


waag het niet

terwijl ik weet

dat de doodsstrijd in je woed

dat je er niet meer voor wilt gaan

kijk ik in je ogen

waar ik de vuur van onze liefde

langzaam zie doven

zie ik de wanhoop in je hart

dat zo graag het anders

had gewild

ik raak je aan

vol van tederheid

zeg je dan

waag het niet

om zonder afscheid te nemen

van mij weg te gaan


niemand komt thuis

uren alles klaar

wachtend op hij

die komen zou

in gedachten

elke woord afgewogen

om te zeggen

elke aanraking

overdacht

de bel die niet gaat

omdat ik ineens besef

dat niemand thuis komt

omdat die gene

niet meer bij mij

thuis komen mag


de stoel van verlangen

zittende op

mijn stoel  aan tafel

waar de stoel

van verlangen altijd staat

om zo de onverwachte gast

welkom te heten

die altijd komen mag

kijkend door het raam

wetende dat deze stoel

niet gevuld zal zijn

omdat mijn liefste

in de armen van de nacht

ergens anders

wilde te zijn


toen je zei dat het over was

stil moment

laatste woorden

jouw stem die breekt

als je zegt

dat het tussen jou en mij

over is

dat we niet verder kunnen met elkaar

ik raak je nog voorzichtig een keer aan

de tranen willen nog niet komen

het is al te vaak gezegd

dat het over was

met vage redenen

waar ik mezelf niet in herken

waarin ik niet eens meer weet

wat waar is

dan zeg ik rustig

het is beter dat je nu gaat

dan kan ik weer verder met

het leven wat ik zo lief heb

waarin ik eigenlijk

mezelf meer ben

dan in een relatie

met jou


verborgen achter de heuvels

ergens verscholen

achter de vele muren

liggen de heuvels

waar ik me verberg

bang om te worden geraakt

in mijn hart

waar ik dan niet meer

mezelf zijn kan

daar waar je me ontmoeten kan

daar waar ik zo vreselijk bang ben

dat ik me weer

met iemand

verliezen zal


afscheid van mijn vader

loslaten van het leven

vond hij niet zwaar

wel de gedachten

dat wij alleen achter bleven

dat hij niet meer voor ons

kon zorgen

mijn ogen raakte

vaak zijn tranen

in de nacht

dan zaten we hand in hand

gewoon samen te zijn

totdat hij ging

liet ik hem los

liet ik zijn hand

met hem

zijn eenzame weg gaan


troostende woorden van niets

huilend om

het niet kunnen beseffen

dat het nu echt over is

laten gaan

van de dromen die ontstonden

in de dag

ik raak verschrikt in de gedachtes

van dat het niet meer kan

zoek naar de oplossingen

om te redden wat er te redden valt

dan komen de woorden

die ik  nooit heb begrepen

waar het om gaat

die me niet troosten

me eerder boos maken

omdat men niet kan inzien

dat dit niet is waar ik

op wacht

ik vraag alleen

even stilte

om mezelf te herwinnen

uit deze nacht


in dromen is geen sorry

vervagende nachten

waarin ik mijn dromen

niet meer raken kan

verloren gevoel van

dat jij en ik niet meer

samen kunnen zijn

omdat jouw hart

maar niet met de mijne

verbonden raakt

kijk ik in mijn droom

jou aan

daarin hou jij van mij

ik van jou

omdat we geen sorry

hoeven te zeggen

omdat de ander niet

van de ander houd


durf jij mijn hand te pakken

we verliezen alles

we raken verstrikt

in onvervulde verlangens

zonder het te beseffen

laten we elkaar gaan

omdat we nog zoeken naar

dat wat er niet meer is

in de holst van de nacht

vraag ik je

of jij mijn hand durft te pakken

zodat wij beiden

niet meer zo

alleen in deze nacht

van onvermogen

zijn


vlaag van herkenning

lopen door de stad

waarin ik ooit

met jou gelukkig was

vertrokken uit jouw leven

om ergens anders

te gaan leven

omdat jouw liefde

te verstikkend was

opnieuw begonnen

met een ander leven

in een andere wereld

waarin ik nu mezelf ben

kom ik soms terug

soms ruik ik ineens

jouw lichaamsgeur

in een voorbijganger

ik kijk dan even op

om te zien of jij het bent


spiegel van het verloren moment

brute werkelijkheid

elke dag weer opnieuw

het sluimerende licht

van de jeugd heeft zijn aftocht geblazen

ik zie de rimpelingen van het leven

terug in mijn gezicht

waarin het  mijn verhaal van

mijn leven staat geschreven

vertederd kijk ik soms

naar dat joch dat ik

lang geleden was

die dacht dat hij

niet mooi genoeg was

terwijl ik

terug kijk in de spiegel

van het verloren moment

weet ik dat dat joch

niet zo onzeker had moeten zijn

omdat hij prachtig was

in hoe hij toen al was


als mijn hart terugkomt

lief

de dagen dat wij samen

gelukkig waren

de dagen waarin wij samen

dachten nog gelukkig te zijn

ligt achter ons op dit moment

ik raak je gezicht teder aan

het is goed

dat we elkaar durven los laten

om elk zonder de zorg

om het hart van de ander

weer een eigen weg

durven op te gaan


als er maar een morgen is

wakker worden

in een vreemd bed

ik kijk nog even rond

in de dag

omdat ik nog niet weg wil

omdat ik nog even

in jouw armen

liggen wil

ik draai me om

kijk naar jou

die daar ligt

vraag me af

wat we samen moeten

vanaf nu

omdat het vandaag de morgen is

waarin vaak elke droom

ontwaakt


als de sterren even knipogen

de nacht komt langzaam mijn leven binnen

het afscheid van

jou nooit meer aan kunnen raken

jou nooit meer kunnen vragen

om wat je van iets vind

ik ben stil

gevangen in de nacht

zie je bleek gezicht

die ik nog een keer

aanraken kan

totdat de deksel zich

voor altijd sluit

ik kijk naar de nacht

kijk naar de hemel

die op jou komst wacht

dan zie ik de sterren

ik zwaai in de hoop

dat ze tegen me gaan knipogen

zodat ik weet dat jij vanaf

daar over mij waakt

in deze eindeloze nacht


 elke dag weer opnieuw

geen moment

dat ik niet even

in gedachten met je praat

even maar je aanraak

in mijn gedachten

van voor altijd alleen

elke dag opnieuw

besef ik wat ik had

wat me raakte in

ons samen zijn

elke dag opnieuw

besef ik me weer

dat het nooit meer terug komt

dat ik je elke dag

weer mis


toch ben je er

ik mocht je de mijne noemen

ik mocht je altijd vragen

er voor mij te zijn

besef van loslaten

van laten gaan

is soms te groot

omdat ik besef dat het

niet anders kan

ik ben stil in gedachten verzonken

ik mis je elke dag

daardoor ben je er elke dag

weer voor mij

dichterbij

dan je ooit

hebt kunnen zijn


omdat je er altijd bent

ik kijk in je ogen

zie daarin de lach

van deze dag geschreven staan

besef me weer meer dan ooit

dat ik me zo met jou

verbonden voel

dat ik me zo bij jou

hoor te zijn

ik hou zoveel van jou

dat ik besef dat ik

zonder jou

vanaf nu

geen dag meer

verder leven zal

omdat jij zei

ik hou van jou

jij bent voor altijd

de man van mijn leven

voor mij


zijn ogen straalden

onze zoon

uit het land van de zon

kijkt ons met stralende ogen aan

hij kreeg zijn lang gedroomde droom

hij mocht van ons

omdat hij 18 is

de reis maken

die hij al jaren wou

hij wilde opzoek gaan

naar zijn roots

zijn eigen zijn

heel klein vraagt hij dan

of wij met hem mee gaan

omdat hij eigenlijk

zichzelf nog te klein vind

om alleen zo’n grote reis

aan te gaan


koffers gepakt om te blijven

woorden die zeggen

dat we niet meer verder gaan

we zijn zoals men dat zegt

uit elkaar gegroeid

ik kijk je aan

met tranen in mijn ogen

omdat ik niet wil gaan

mijn koffers staan gepakt

in de gang

dan open je jouw armen

zegt me dat je

wilt dat ik moet blijven

omdat je weet

dat jij en ik

samen nog heel wat

hebben uit te zoeken

voordat het tussen ons

echt over zal gaan 


ongewoon weerzien

aangenaam verrast

ineens stond je

voor de deur van mijn verlangen

nadat we elkaar

verloren waren

in de dagen van

het verleden

aanraken van dat wat

niet is geweest

waar we beiden van wisten

dat het zou komen

als de tijd

zijn toestemming geeft

gevangen in jouw hart

jouw dromen

jouw armen

weet ik dat het

nu niet voor even zal zijn


als de dagen hun kleur verliezen

glanzende randen

aan de dagen van ons samen zijn

langzaam loslaten

het verlangen van

het altijd samen zijn

het aanraken van

dat wat niet meer is

niet meer was

de dagen verloren hun kleur

toen jij en ik besloten

om samen niet meer

verder te gaan

om elkaar achter te laten

daar waar jij en ik

niet wouden zijn

toen we ja zeiden

tegen elkaar


de tijd verliest tijd

laten gaan

de liefde die was

niet meer gevangen

de dromen die

er mochten zijn

ik laat je gaan

verlies jou voor altijd

omdat de tijd

niet meer winnen kan

van de tijd

die we samen dachten

te hebben voor altijd


ik mis mijn maatje

het is niet dat ik het niet alleen kan

het is niet dat ik niet mezelf redden kan

ik doe mijn ding

ik speel mijn spel

ik ben

het is alleen dat ik soms

zomaar overvallen ben

in de tijd

omdat ik als ik ergens ben

jou niet meer bereiken kan

niet meer kan zeggen hoe het gaat

het thuiskomen daar

waar jij niet meer zal zijn

om te luisteren naar hoe mijn dag was gegaan

dan mis ik jou het meest

in de doodgewone dingen

van het niet meer bij elkaar

kunnen zijn 


laat mijn ogen niet huilen

laat me niet alleen

na deze nacht

waarin wij elkaar

samen ontdekten

voordat de dag zijn

ogen opende

laat mijn ogen niet opnieuw huilen

nadat we elkaar verloren waren

elkaar weer hervonden

laat mijn hart

zich niet opnieuw sluiten

voor de liefde die er

nog telkens is

geef mijn gevoel

nu het bestaansrecht

om van jou te houden

nu je weer terug

bij mij bent


onwerkelijkheid

stoer doe ik maar even niet

het raakt me

zo intens diep

dat ik je nooit meer zal zien

nooit meer zal aanraken

niet meer met je kan praten

stoer doe ik maar even niet

al lach ik met de anderen

om de grappen die we samen

uithaalden

stoer doe ik maar even niet

mijn gevoel is een achtbaan

van emoties die strijden

om er te mogen zijn

ik huil

ik lach

ben boos

en dan ineens

val ik soms stil

bij het zien van enkel

jouw toiletspullen in de badkamer

die ik deelde met jou

dan schiet ik weer vol

omdat ik niet bevatten kan

dat jij nooit meer

deze gel

gebruiken kan


mijn spiegelbeeld verteld mijn verdriet

kijkend naar mijn ogen

die vertellen

het verdriet

van nu

ik zie de tranen die

steeds dreigen te komen

soms gewoon door een geur

die ineens er blijkt te zijn

mijn spiegelbeeld

verteld mij verdriet

aan iedereen die het wil zien

ik vraag me af

of dit gevoel van verdriet

ooit over zal gaan


de dagen zijn de dagen

tijd is eindeloos

gevangen in minuten

in uren

in dagen

tijd gaat zoals hij gaat

de uren worden dagen

de dagen een week

weken een maand
en zo gaat het

elke dag

soms ben ik ineens

even weer terug

in de tijd

zie ik het beeld

dat op mijn netvlies geschreven staat

zie ik het moment

van dat ik wist

mijn leven zal nooit

meer het zelfde zijn

dan kijk ik om me heen

zie wat ik nog heb

zucht ik een keer diep

zodat er een storm ontstaat

waarin ik mezelf

weer in het hier en nu

terug vind