gevangen1a

toen ik je liet gaan

woorden die

niet meer gesproken konden worden

de tranen die mijn keel dichtknepen

omdat mijn liefde niet meer

dat was wat het zou moeten zijn

laten gaan van jou

voor altijd

was het zwaarste in mijn leven

wat ik ooit heb moeten doen

ik zag je weglopen

met je hoofd gebogen

vechtend tegen de tranen

die ik niet mocht zien


achter elke deur

denken dat ik elk

verborgen plekje ken

in mijn gedachten

in mijn gevoelens

ontdek ik ineens

dat als ik weer eens

verdwaald ben in de

ruimtes van mijn geest

dat er nog verborgen deuren zijn

die ik nog openen moet

waarin ik weer

een ander deelvan mezelf

ontmoet


huilen bij het verlaten

liefste ik huil

telkens weer

als ik besef dat

het tussen jou en mij

niet meer gaat

ik huil zo hard

dat mijn longen soms

lijkten te scheuren

omdat ze het niet aankunnen

hoe hard ik schreeuw

omdat ik jou zo mis


uithuilen in het luchtledige

de laatste tranen

van het verlies

het loslaten van de

dagen van verdriet

opgesloten in een luchtledige ballon

vecht ik mij in het leven terug

komt het besef dat als ik nu

niet deze ballon doorprik

met de kracht van mijn lach

ik nooit meer  de herinnering

in het leven

kan omarmen

waarin ik ooit met jou

samen was


stil maar

de beslissing

om het te laten gaan

loslaten van dat wat ik zo

lief had

langzaam haar ogen sluiten

langzaam mijn hand loshalen

uit haar hand

de tranen die nog even

op zich laten wachten

zachtjes zeggen

stil maar

terwijl je het uit wilt schreeuwen

dat ze nog niet mag gaan

omdat ze mijn moeder is

die ik nu al mis


nog één keer je ogen zien

verborgen tranen

omdat het afscheid

niet zo gaat als we wilden

woorden die we als verwijten

naar elkaar toeroepen

uit de onmacht der gewoonte

ik kijk je aan

met ogen vol spijt

vraag je of ik nog

één keer je ogen mag zien

voordat je voorgoed

uit mijn leven verdwijnt


eenzaamheid van het moment

opgesloten

in de kaders van het bestaan

waarin ik mezelf niet blijk

te mogen zijn

worstel ik me los

van alle opgelegde ketens

sta ik eenzaam in het moment

van vrijheid

omarm ik de ruimte

van gewoon weer

helemaal van mezelf

te zijn


bevroren liefde

loslaten van het begin

waarin ik met jou verbonden was

waar we samen vochten voor het

bij elkaar mogen zijn

het verschil van leeftijd

was voor ons nooit een probleem

totdat we ontdekten

dat met het ouder worden

ook onze liefde niet sterk genoeg

bleek te zijn


toen ik wegging

moe gevochten van

lange dagen van praten

vast willen houden wat er niet meer was

tranen in de keren dat ik naar je toe kwam

schreeuwend in de auto omdat ik

jou niet bereiken kon

gevoelens die je niet meer kon uitspreken

woorden die mijn muur niet meer doorbraken

toen ik wegging uit het verlangen

hoorde ik voor het eerst jouw gevoelens

toen je schreeuwde dat ik

jouw alles was


vastgebonden engel

de angst dat je zou verdwijnen

uit mijn hart

de angst

dat jij en ik elkaar zouden verliezen

heb ik je in mijn hart opgesloten

zodat je er altijd zou zijn

de dag dat jij bent losgebroken

om te vertrekken naar daar

waar ik nog niet mag zijn

wist ik dat je daar ook zit vastgebonden

omdat je het liefste bij mij

terug wilt zijn