gevangen2a

mij zien huilen

verborgen tranen

die mijn hart omarmen

het verdriet dat niemand ziet

gevangen gevoelens van heel even

de gedachtes van dat niemand

ze mag zien

heb ik laten gaan

mijn hoofd legde ik op jouw schouders

je omarmde mij met mijn verdriet

om me te laten weten

dat jij het bent die mijn

verborgen tranen wil zien


zwevend verlangen

verlaten dagen

van de liefde

waarin mijn verlangen

geen houvast meer vond

waarin ik met mezelf

worstelend langzaam

weer voeten op de aarde kreeg

waar ik wankelend bleef verlangen

naar de liefste

die niet meer is


verdwaalde herinnering

gedachten die langskomen

die me raken in het heden

omdat in het verleden

deze zo kostbaar waren

ineens zien staan

het teken van dat hij hier was

de liefde van mijn leven

zonder dat ik het wist

liet hij ons teken achter

alsof hij wist

dat ik het dan zou zien

zodat ik wist dat

hij aan me dacht


als de nacht de zon omarmt

de nacht heeft

zijn jas weer aan gedaan

de nacht kent geen medelijden

met hen die de dag niet

los kunnen laten

langzaam sluipt hij

in een leven

in de hoop dat men daarna

de zon nog intenser

omarmen zal


ik gun haar haar tranen niet

nog gevangen in het

door mij aangelegde web

van verdriet

van het verlies

hoor ik de verhalen aan

van hen die ook een dierbare verloren zijn

ik kan er niet naar luisteren

omdat mijn verdriet veel

groter lijkt te zijn

totdat ik besef dat ik schoon schip moet maken

mijn verdriet moet gaan loslaten

om zo weer in het leven

te komen staan


verloren tranen

huilen om wat niet meer is

gevangen tranen van

momenten die niet meer zijn

aanraken van het

verloren verlangen

waarin jij en ik

samen zijn

kijken naar de

verdwenen dromen

de toekomst die niet meer was

lees ik soms in jouw ogen

mijn tranen om het verlies

van weer een dag


zweven in een zeepbel

oneindig gevangen

in de leegte van de tijd

zweven door de ruimte

van wat eeuwig lijkt

mistige dagen die verdwijnen

die niet meer zijn

aangeraakt verlies van pijn

zweven in een zeepbel

de angst dat hij knappen zal

zodat ik mezelf dan weer moet oprapen

omdat mijn bescherming niet meer

genoeg blijkt te zijn


ontmoeting

staren naar het beeld

dat zich voor mijn ogen

doet ontstaan

waarin de gedachten

van het leven

de herinnering aan de dood

aanraakt

dan beseffen dat het

leven ook deze herinnering

achter zich laat

dat het wegvliegt om

zo in het leven

weer gelukkig te zijn


vervaagd heden

langzaam met de tijd

verdwijnen mijn herinneringen

verlies ik de grip

op het leven dat ik

heb gekend

langzaam

verdwaal ik in mijn verleden

word ik langzaam weer kind

omarm ik het verleden

omdat ik mezelf in het heden

niet meer terug vind


mijn hart is gesloten

stille dromen

uit het verleden

waarin ik mezelf terug vond

in de armen van de liefde

gesloopte muren

die braken

die zichzelf weer herstelden

als de liefde verdween

na de zoveelste herstel werkzaamheden

is mijn hart voorgoed gesloten

bang om weer opnieuw het

proces van afbreken en opbouwen

aan te gaan