gevangen3a

schreeuwende kindergezichten

ergens in een ruimte

waar de stilte hoorbaar is

ligt een weg naar het verleden

waarin je ineens jezelf terug ziet

raak je het verleden aan

loop je over verdwenen gezichten

die niet meer konden zijn

hoor je in iedere tik

het geluid van metaal op metaal

waardoor je het geschreeuw hoort

van de kinderen van de wereld

die daar naar de dood

zijn gegaan


beeld van verlangen

lopend door het verleden

waarin de tranen soms

erger waren dan de lach

waarin mensen hun leven lieten

door het geweld dat iedereen

zogenaamd niet zag

zag ik jou gevangen in de zon

die het beeld

wilde vangen van verdriet

terwijl ik in jouw ogen keek

was het mijn verlangen

dat ineens terug naar jouw

wilde in jouw hart

waar hij ik altijd zo veilig was


achter mijn tralies van verdriet

tranen die maar niet

hun weg vinden naar buiten

dat als een soort van waas

over mijn gevoel ligt

het intense verdriet dat niet

meer zijn uitweg kan vinden

dat soms zomaar ineens

word doorbroken

waardoor ik weer weet

dat het leven

mij roept om weer

deel van hem te zijn


als de rozen van liefde hun kleur verliezen

trage uren van verlangen

de liefde die wel raakt

maar niet blijkt te kunnen blijven

loslaten van de laatste blaadjes

van verlangen

van de liefde die

niet bleek te zijn

langzaam kleur bekennen

dat het zonder jou

in mijn leven

veel leuker blijkt

te zijn


omdat je even was

samen lopen

door onze dagen van het leven

elkaar soms

even aanraken in het verlangen

van met iemand samen zijn

raak ik verstrikt in het gevoel

van even zijn

kijk ik in je ogen

lees ik hetzelfde

als in mijn eigen ogen

dat we blij zijn

dat we weer even

bij elkaar waren

om daarna weer

onze eigen weg te gaan


de ziel van ons is verdwenen

het symbool van onze liefde

gevangen in helder licht

waarin ik zie

dat onze verbondenheid

door de drank van gisteren

niet eeuwig was

loslaten van het gevoel

de ziel die verdwenen is

nu wij niet meer gevangen

door de nevels van verdoofd zijn

laten we elkaar los

om zo weer

deelgenoot

van onze eigen ziel te zijn


hij boog nederig zijn hoofd

dwalen langs de geschiedenis

in de stad waar alles

geschiedenis uitademt

daar waar de muur een deel

van het leven was

boog hij nederig zijn hoofd

omdat hij na de muur

voor altijd een deel

van de vrijheid was


ontwaken in de dag

dwalen door de

dagen van het leven

verdwaal ik in het ontwaken

van het moment

zie ik soms zomaar beelden

uit het verleden ontstaan

raak ik verstrikt

in het verlangen naar

dat wat was


het hart van verlangen

opengaan in de dagen

van de zon

omarmen van het leven

dat weer is

blij met het weer

terug mogen zijn

in het licht

open ik mijn hart van verlangen

laat ik het leven

mijn hart weer bereiken

zeg ik tegen mezelf

ik ben


vol passie

zitten te staren

naar de geschreven gezichten

waarin het verdriet

meĀ  meer raakt

dan ooit tevoren

raak ik verstrikt

in het verlangen van

het samen gaan

kijk ik jouw ogen

die me vol passie aanstaren

zie ik de woorden van de liefde

geschreven staan