gevangen4a

verdwenen naar niemandsland

verloren gedachtes

aan de liefde die niet mocht zijn

jouw armen die mij omarmen

de angst dat het werkelijkheid zal zijn

het verlangen dat aangeraakt is

dat verdwijnt als ik er bij stil sta

gevangen in de dromen

die niet mogen bestaan

omdat hij en ik

niet voor elkaar bestemd zijn


ontsnappen uit het verdriet

ontelbare handen

die naar mij reiken

die er zijn om mij op te vangen

me meenemen in het leven

om zo te beseffen dat het leven prachtig is

worstelen met de tranen

die willen stromen

het verdriet waarin ik gevangen zit

kijk ik soms naar de uitgang

waaruit ik uit dit gevoel

ontsnappen wil


in het midden van de dansvloer

verdwaalt in  de

donkere dagen van mijn leven

sta ik in het midden

van de dansvloer

me vaag te bewegen

niet wetend of ik

links of rechts moet gaan

om terug te komen

in het licht van de dagen

waarin ik dansend

verder kan gaan


het moment waarop je mij vergat

verdwenen in de angst

van het verliezen

kijk ik je aan

je ogen spreken

niet meer de taal van de liefde

die ik kan verstaan

je woorden spreken

over die ander die je aanraakte

in jouw verdwenen verlangen

je vergat in dat verhaal 

dat ik ooit  jouw

grote liefde was


als het leven je uitlacht

net toen ik dacht

dat ik het leven begreep

dat ik wist wat het was

om volwassen te zijn

kwam ik erachter dat

dat niet zo bleek te zijn

maakte ik de ene misstap na de andere

om zo te leren dat

het leven steeds

grapjes met je uithaalt

waar je soms om lachen moet

soms gewoon niet begrijpt

wat de lol van deze grap

lijkt te zijn


de laatste knuffel

restanten van ons leven samen

die we op straat

hebben achtergelaten

omdat we daar geen plek

meer voor zagen

laatste keer elkaar omhelzen

de laatste kussen

de laatste knuffel

om zo ook deze achter te laten

bij de restanten van

dat wat ooit ons

zo dierbaar was


als de liefde naar me kijkt
samen verloren
in de tijd
tussen er zijn en er niet zijn
kijken in elkaars ogen
waarin de wereld om ons heen
lijkt te verdwijnen
zie ik jou terug in
mijn ogen
die mij aan mij laten zien
verdrink ik voor altijd
in de liefde
die jij mij
elke keer weer schenkt


vluchten voor het bestaan

de dagen zijn me zwaar

de ochtenden om op te staan

kan ik soms niet omarmen

omdat mijn leven dat niet toestaat

sleep ik me in de uren

van de dag

om zo te willen vluchten

van de koude wereld

waarin iedereen worstelt

met het bestaan

waarin niemand nog

naar iemand lacht


het mooiste kunstwerk

gevangen bij

het kunstwerk van verlangen

de liefde die zich

ineens liet zien

gevangen harten

dat nog mooier blijken te zijn

dan de echte kunst

waarin ik mijn zoon

met zijn liefste zag

waardoor ik met een

tedere glimlach

de echte kunstenaar

van het leven zag


de bevroren rozen

neergelegd bij het monument

van de gevallen mannen en vrouwen

in het leven van vroeger

in het kamp

zie ik de tranen die er waren

zie ik de rust die er is

raak ik de

bevroren rozen aan

als teken dat ook hier

iemand was

die de liefde wilden laten weten

dat men aan hen dacht


worstelen met mijn ketens

gevangen in de liefde

die geen liefde bleek te zijn

waarin de harde hand

meer zijn liefde liet spreken

dan zijn mond die met kussen

mijn verlangen kon blussen

worstelde ik me langzaam los

uit dat verleden

waarin ik gevangen

was


draden van geluk

omarmen van de dagen

waarin ik deel uitmaak van het leven

waarin de zon mijn huid aanraakt

mijn ogen soms doet stralen

kijk ik naar de draden van geluk

die het verdriet opvangen

zodat mijn geluk

altijd weer bij mij

terug komen zal


opruimers van de natuur

in elke stad kom ik ze tegen

de opruimers van de natuur

die mij soms door

hun spel met het leven

mijn verdriet doen vergeten

die mij laten weten

dat het leven

een spel van elementen is

vechtend tegen de tranen

zie ik ze worstelen

met hun eigen bagage

van het leven 


 

in de nazomer van mijn leven

dromen op het station

van het leven

om met de volgende reis

te beginnen

naar de herfst in mijn leven

kijk in vol verlangen naar de toekomst

kijk ik uit naar dat wat weer

op mijn pad komen zal

weet ik dat ik gevangen zal worden

door de herinneringen van het verleden

waarin de herfst nog zover

weg was