ingewikkeld2

(13)

starende kinderogen

na de gruwel

te hebben gezien

in het kamp van de dood

sta ik ineens

oog in oog

met starende kinderogen

die me lijken te vragen

wat er met hun

lichaam is gebeurd

ik kijk maar heel even

mijn dag is niet

meer zo

zonnig gekleurd

(herinneringen aan bezoek kamp Auschwitz)


soms wil ik even schuilen

in de dagen

van het overleven

waarin ik soms

jou niet meer zie

wil ik soms

even schuilen

in een ander huis

waar ik jou

dan weer

even dichtbij

mij voel


 bevroren liefde

mijn lief

de dag dat jij

mij achterliet

omdat jij niet

meer bij mij mocht zijn

maakte dat mijn liefde

niet meer verder ging

verloren zijn

in de dagen van 

niet meer weten

wat geluk 

betekende

kleurde mijn dagen zich

met de bevroren liefde

van de dagen

dat wij

nog samen waren

-0-

achtergebleven in verlangen

kijkend naar dat je gaat

geen armen meer

om je te bereiken

geen woorden meer

om te spreken

kijkend naar dat

wat we niet meer hebben

wat er ooit was

ik blijf achter in verlangen

naar de dagen dat jij en ik

nog een wij

waren

(bij dit kunstwerk 2 flarden)


souvenir van onze liefde

de laatste maaltijd

van ons samen

het eten van

onze lievelings-maal

samen afruimen

samen nog een keer

elkaar omarmen

dan elkaar loslaten

ieder ons eigen

weg weer

gaan


dat is wat ik achterlaat

als ik mijn laatste adem heb uitgeblazen

zodat de wereld zonder mij

verder moet

laat dan mijn  gedachten

worden gevangen

in de dingen die jij doet

laat dan mijn bezittingen

maar voor wat het is

spreek af en toe nog even

over mijn gedachten

dan weet ik zeker

dat alles wat ik

achterlaat

er nog steeds is


helpende handen

doordat de donkere wolken

mijn leven

binnen kwamen

ik gevallen

op de grond lag

niet wetende  wat ik

zou moeten doen

waren daar

ineens handen kwamen

die mij weer

op de been

te krijgen


onmogelijke armen

gebonden

met mijn onmogelijke armen

staar ik wat

vertroebeld naar de wereld

om me heen

zoveel dingen om aan te pakken

maar niets wat ik

werkelijk pakken kan

om dat mijn armen

niet dat willen

doen wat ik ze vraag


verdrongen dromen

gevangen in de tijd

van de nacht

lig ik te waken

bij de minuten

die me overvallen

langzaam tel ik

de schelpen die

me brengen naar de zee

van slapen


onmacht van de armen

reiken naar dat

wat er niet kan zijn

verlangen van houden van

pakken wat er voor handen is

toch zijn mijn armen

onmachtig omdat ze

jou niet meer

kunnen aanraken

daar waar jij er

altijd was


opstaan met open armen

de ochtend breekt aan

langzaam open ik mijn ogen

kijk naar de nieuwe dag

om hem weer te omarmen

om hem te begroeten

zoals ik altijd doe

gewoon omdat ik besef

dat ik elke dag

nog kan omarmen

omdat ik de nacht

weer heb

doorstaan


(hier komt nog een foto

hiervoor wordt nog een kunstwerk gemaakt)

restanten van een leven

mijn hoofd gebogen

over de daden die ik zag

de gruwelijkheden

van mensen met macht

die uit onmacht

de meest gruwelijke dingen deden

een mens niet meer gezien

als een mens

maar als een dier

als een voorwerp

die ze sloopten

die ze vernederden

gewoon omdat

ze het konden

(herinneringen aan het bezoek aan kamp Auschwitz)


de gekleurde draad door mijn leven

begonnen met een zaak

waarin ik me thuis voelde

met de stoffen en de naald met het draad

waarin ik me soms

uren kon verliezen

omdat de kleuren die er waren

me zo hebben geraakt

de draad van het leven

opgepakt

om verder te gaan

met een huishoudelijk leven

waarin altijd voor mij

de materialen

centraal zullen staan


 14199423_10154896911342289_6458626476068089001_n

mijn uitgestoken hand

in de donkere dagen

nadat jij was gegaan

daar waar ik niet meer

met jouw hand

in de mijne kan lopen

raakt nog steeds

de leegte aan

die ik zal moeten

leren te vullen

om zo zonder

jou verder

in het leven te gaan