serie10

als je gaat

als je je ogen sluit

omdat het niet meer gaat

als je niet meer

mijn hart raken kan

omdat jouw hart

niet meer verder slaat

als je niet meer bij mij bent

omdat je moest gaan

zeg ik steeds tegen mezelf

als je gaat

dan is het goed

omdat ik weet

dat het in het leven

soms zo gaat


even nog maar

armen te kort

liefde genoeg

maar niet genoeg

om aan

elkaar te geven

kijkend in je ogen

dan de stap

we gaan elk

ons eigen weg

zonder tranen

afscheid nemen

even nog maar

in elkaars armen

om daarna

als we ons omdraaien

met tranen over

onze wangen

echt

uit elkaar te gaan


totdat hij zover zou zijn

onze zoon

die al heel lang worstelt

met zijn gevoelens

die hij voelt

maar niet weet

te plaatsen

wij als twee vaders

zien het aan

we besluiten niets te zeggen

totdat hij zelf kan vertellen

dat hij ook voor de mannen gaat

op een dag verteld hij het ons

dat hij geen meisjes wil

we kijken hem aan

zeggen dan dat we dit al wisten

maar dat we wilden wachten

totdat hij zelf

ook zover zou zijn


bescherm me even

gevangen in

de angst van morgen

omdat ik niet weet

wat er komen gaat

zit ik gevangen

achter een scherm

van rode waas

door  mijn teveel gevallen tranen

omdat ik niet

durf te vragen

of je heel even

mij wil beschermen

omdat ik zo bang ben

voor wat er komen gaat


(foto Cees van der Heijden)

groeien tot ik het licht raak

te lang in het donker gelegen

niet de kracht vinden

om de zon te gaan begroeten

langzaam begon ik

mijn benen te strekken

ging ik staan

ik groeide door de warmte

van het heden

door de stralen van de zon

langzaam ben ik

gegroeid tot ik het licht

kon raken

totdat ik

sterk genoeg was

om het licht

voor altijd

te vangen


mijn winkelwagentje van het verleden

heel mijn wereld

van het afgelopen jaar

heb ik langzaam

uit mijn winkelwagentje

van het verleden gepakt

om ze zorgvuldig

op te ruimen in

de kastjes van de herinnering

van het heden

om zo ruimte te maken

voor de nieuwe

herinneringen van

de toekomst

die weer op mijn

pad terecht zullen komen


het schaamrood op mijn kaken

terwijl ik de afwas doe

vertel ik jou

dat de liefde van toen

weer mijn hart h

heeft aangeraakt

dat hij plotseling verscheen

zomaar aan mijn deur vandaag

mijn hart sloeg twee slagen over

even was ik weer verdronken

in zijn ogen

jij zwijgt in alle talen

kijkt me met ogen vol vragen aan

met het schaamrood op mijn kaken

heb ik je verteld

dat ik naar hem terug wil gaan


zeg me hoe ik verder moet
voor de laatste keer

samen op reis

naar daar waar 

we niet wilden stoppen

met onze liefde

daar waar de trein

van ons geluk

ontsporen zal

jij gaat naar hem

die je meer lief hebt

dan mij

ik vraag je 

hoe ik nu verder moet

nu jij niet meer

verder met

mij wilt 


verdwenen dagen van toen

traag gaan de dagen

steeds verder met de tijd

ik voel het in mijn aderen

dat de tijd die was

niet meer terug komen zal

ik zwijg ben stil

kijk naar wat was

de dagen van toen

die verdwenen zijn

omdat ik

er met mijn

gedachten niet

echt bij was


jij nam de liefde mee

wandelen door de straten

van de stad

had jij steeds

een tas die je bij je had

je vertelde alleen dat jij

vanavond iets bijzonders

te vieren had

bij het eten

opende jij de tas

gaf mij je tandenborstel

omdat jij besloten had

om voor altijd

met bij

mij te blijven


schimmen uit het verleden

de stilte van de dag

gevuld met trage geluiden

van de avond

staan jij en ik

die even weer samen zijn

te kijken

naar de zon die

langzaam gaat

dan raak ik even

jouw hand aan

zeg even dat

ik van je hou

met wie ik verbonden ben

voor het moment

dan blijven we stil staan kijken

we weten beiden

 dat de schimmen uit het verleden

ons weer in halen zal


de zoete geur van vergeten

de dagen van het gemis

raken soms mijn gevoel nog aan

dan ruik ik ineens de geur

die jij altijd droeg

die ik al herkende van veraf

ik wist dat jij het was

nu je bent gegaan

denk ik soms

dat jij er bent

als jouw geur

die een ander draagt

ineens weer

mijn hart

aanraakt


nu mag ze de zon omarmen

loslaten van de pijn

afscheid genomen

om lot te laten

armen die een laatste

knuffel geven

ogen die sluiten

handen die loslaten

adem die stopt

nu kan ze de zon

omarmen

nu mag ze

rusten

na haar gevecht


vaders handen

afscheid van hem

die zijn leven lang

voor mij heeft gezorgd

afscheid na zijn strijd

hij mocht gaan

stille momenten

van het aanvaarden

dat ik zijn zoon

voor altijd

mag zijn


niet uitgesproken woorden

woorden die

ik nog met je wil delen

om je te laten weten

hoe het nu met mij gaat

ik praat en zeg van alles

maar besef steeds weer

dat wat ik nu nog tegen je zeg

jij niet meer raakt

de woorden die maar blijven komen

doen me steeds weer beseffen

dat ik niet meer met je praten

kan


weggegooid verleden

mijn handen

konden het niet langer

vasthouden

het verleden van

dat wat wij samen

dachten te hebben

in onze jonge jaren

afgedankt

omdat ze niet meer

voor jou en mij

van waarde

waren


omdat ik me soms zo half voel

als ik opsta

weet ik het al

deze dag is niet de dag

die ik zal koesteren

dan ineens mis ik jou

meer dan ik soms zou willen

herinner ik me weer

onze lach

dit is dan een dag

waarin ik mezelf

wederom zal moeten omarmen

omdat ik me niet compleet voel

zonder jouw lach


in vogelvlucht gevangen

op de vlucht

voor het alledaagse

roep ik in verlangen

de dagen van vandaag

vlieg ik terug

naar het verleden

omdat ik was vergeten

mezelf mee te nemen

haal ik me in

vogelvlucht

weer op

om zo totaal

mezelf

bij jou te zijn


spiegeling van verloren liefdes

wankele bootjes van verlangen

waarin de liefde

averij leed

gespannen verwachtingen

die niet konden worden waargemaakt

waar de liefde

de liefde niet kon vasthouden

spiegelingen in het water

waarop wij dachten

te kunnen blijven varen

totdat bleek

dat de liefde niet

was opgewassen

tegen de stormen van de tijd


gesloten verlangen

gevangen uren

van verlangen

in schemerige uren

van de nacht

waarin ik mijn armen

om jou heb gelegd

mateloos verlangen

in de uren die niet meer

komen  in het gevoel

van toen

gesloten verlangen

door de sloten die

niet meer open gingen

omdat mijn hart

teveel

was gekwetst in het verleden


verloren dromen van gisteren

dromen die ik had

als kind van heel lang geleden

dromen die ik wilde waarmaken

die steeds net buiten mijn

bereik lagen

in die tijd

terugkijkend op de verloren dagen

de dromen die gevangen zijn

die zijn losgelaten

omdat de droom

in de werkelijkheid

niet de droom was

die had bedacht


ik wil alleen maar schreeuwen van verlies

het laten gaan

het loslaten

van dit moment

jouw adem

die niet verder gaat

ik kijk het aan

dan de kilte die mijn hart raakt

ik wil alleen maar schreeuwen

van verlies

maar mijn stem

maakt geen geluid

de stilte is

 wat

jij achterlaat


de verwrongen lach

mijn lach

is niet meer de lach

die hij ooit dacht te zijn

soms lach ik maar

omdat men het verwacht

ik laat niet mijn echte gezicht zien

die vertrokken van de pijn

soms niet eens meer

de lach op een

andermans gezicht

kan zien


in de stilte van het uur

afgesproken

om de laatste restjes

die ons verbinden

af te handelen

praten over waarom

we gaan stoppen

waarom niet meer verder gaan

met elkaar

zoals volwassenen het doen

ik beheers me totaal

in de stilte van het uur

terwijl ik het liefst

jou wil zeggen

dat ik zo baal

dat wij niet

samen verder gaan


houden van is niet genoeg

armen die mij vastgrijpen

ik weet het nu al

dit is iets wat ik niet kan

ik weet dat ik van je hou

maar het is niet genoeg

jij zult altijd

terug keren

naar het leven

waarin jij

doet alsof je gelukkig bent

met je vrouw


ach

tussen de dozen

met allerlei rommel

zag ik hem daar liggen

zijn armen gespreid

zijn benen gekruist

een gat in zijn rug

ik dacht ach

dit keer hangt

hij niet te drogen

maar ligt hij

tussen de rommel

met de afdankertjes

van het leven


ze vliegen uit

jaren voor ze gezorgd

ze alles gegeven

wat ze verdienden

en soms zelfs nog meer

aan liefde geen gebrek

voor mijn kanjers die

voor mij de zon waren

ze vliegen uit

zijn klaar voor de wereld

waarin ze

het leven 

zullen omarmen


13729018_1071742392913140_4896512477717636568_n

knuffel de hemel even voor mij

loslaten van mijn dromen

loslaten van dat wat er was

langzaam ogen sluiten

dromen dat jij nog even was

dan ineens open ik mijn ogen

het is alsof jij weer

even hier bent

ik kijk naar de hemel

en zie dat je me een knuffel stuurt

zodat je weer heel even

bij mij bent


soms als ik je niet meer raak

de nachten

waarin mijn tranen

nog steeds

soms zomaar

het kussen raken

waar ik slaap

soms zomaar

als ik weer eens

verschrikt op spring

omdat ik jou verwacht

soms weet ik dan

even niet meer

dat jij niet meer

op mijn wacht


en de tijd die voorbij gaat

samen nog genieten

van de dagen die er zijn

kijken naar de toekomst

die er nog is

de tijd tikt achter hun

steeds verder

toch blijven zij

samen zitten

om de toekomst die nog

voor hen ligt

in te vullen

met de liefde

die hen nog

steeds samen brengt


toen het doek viel

geen buiging

voor de show

geen bemoedigende klopjes

op mijn schouder

niets was er

toen ik besloot

om te stoppen

met ons

om terug te keren

naar de ik

die ik wil zijn

het doek viel voor

de rol die ik

was gaan spelen

voor jou

waarin ik mezelf

niet eens meer

herken


als het licht het even niet doet

de nachten

die soms zomaar

niets meer raken

die verstopt in het nu

soms niet meer

kunnen zijn

daar waar ik dan

mezelf verlaten vind

in armen van de nacht

ben ik soms

even zo blij

dat ik zomaar

even in het donker

uitrusten mag  


  zij vangt de zon

verscholen
in de avond
de zon
die langzaam
de dag verlaat
toch weet zij
de zon te vangen
door haar
stralende lach
zij weet als geen ander
hoe je de zon koesteren moet
daarom zal zijn altijd
de zon omarmen
in een ieder die
zij ontmoet
 (voor Rita Stijnis, mijn nicht die een ongelofelijke strijd te leveren heeft) 

gevallen traan om wat niet was

woorden

die een naam vertellen

die rust vond

in het zijn

tranen die

elke dag van binnen

nog vallen

omdat het niet meer

mag zijn

langzaam

beseffen

dat ik dit dragen moet

het besef dat

wat niet was

maar wat ik 

zou graag zou 

willen dat het

zou zijn


 omdat het nog steeds raakt

diep van binnen

dat stemmetje

dat zegt het is niet waar

hij niet

stil van binnen huilen

om een te vroeg verloren leven

door de ziekte die

iedereen steeds neerhaalt

gesproken woorden

die niets kunnen verzachten

stil kijken naar zijn foto

die me om de twee jaar

weer zo intens raakt

kijk ik met tranen in mijn hart

die een uitweg vinden in mijn ogen

naar hem die te jong

afscheid moest nemen

van het leven

dat nog zo vol 

geheimen voor hem lag


ik daag hem uit

onverwachts

is hij van me afgepakt

mijn lief die

ik altijd weer zag

die altijd in mijn leven

was verbonden

met dat wat ik voelde

wat ik deed

nu hij is weg gegaan

zonder dag te zeggen

zonder dat ik hem

nog zeggen kon

dat ik zoveel van hem hou

zit ik verloren

in mijn wereld van onbegrip

schreeuw ik tegen de hele wereld

dat ik hem uitdaag

om mijn liefste weer

terug te geven

daar waar hij hoort te zijn

dicht bij mij


dromenkamer

donkere avonden

waarin ik mezelf

zo gelukkig zag

de dromen die we

samen maakten

die we omarmden

in de dagen

dat we even elkaar

verloren waren

de dromen die

we vorm gaven

in de kamer van de hoop

krijgt ineens

een hele andere betekenis

omdat ik met jou

verlies

mijn dromen verloor


kun je mij een droom terug geven

verlamd van verdriet

die mijn armen

niet meer omarmen kan

vang ik mijn woorden

soms zomaar

met verstikte stem

ik schreeuw

ik huil

ik bid

kom terug

of ik deze dag

opnieuw over kan doen

omdat ik  mijn droom van jou en mij

zo graag nog een keer over en over  wil doen


mag er een ander film spelen

ontwaken

in een wereld

waarin ik met jou

samen was

waarin ik

elke dag even

jouw stem hoorde

waarin ik met jou

het leven zag

dan thuis komen

jou zien liggen

zonder dat je er

nog kan zijn

stort mijn complete wereld in

raak ik verstrikt in

het gemis van

dit moment

schreeuw ik tegen

alles en iedereen

haal me uit deze

afschuwelijke

verkeerde film


een moederhart vol gebeden
sombere gedachten
nu haar kind
vertrokken is naar het land
waar menig kind
zijn leven geeft
voor het geloof
ze heeft geprobeerd
hem tegen te houden
hem te stoppen
met dat wat hij wil
ze bid nu elke dag
dat hij tot inkeer komt
om terug te keren
naar haar hart
waar ze nog steeds
de bloemen van de tijd
water geeft
met de tranen van verlangen
dat hij veilig
thuis komen zal


 stille ochtend

zonder woorden

zijn we gaan slapen

omdat wat we wilden zeggen

alleen nog maar meer

ons zou verwijderen

opstaan

kijken naar de restanten

van de avond

kijk ik naar jouw ogen

waarin ik de vonk

van liefde

niet meer vind


omdat je soms verliezen moet

mijn ogen staren

naar jouw lach

de onbekende kant

van jou die ik niet meer ken

ik hoor je praten

over een verloren liefde

die nu nog is

ik raak je even zachtjes aan

zeg dan dat je

vrij bent

omdat ik weet ik ga je verliezen

naar daar waar ik

zonder jou

verder zal gaan


onmogelijke gang

dwalen door de gangen

van het leven

kom ik soms

zomaar op een spoor

van onmogelijk verlangen

raak ik soms

zomaar een hart aan

waar ik niet in kan wonen

die niet past in

het leven dat ik leid

dan kijk ik soms

even om

naar waar ik vandaan kom

om zo te weten

dat mijn

levensgang nog steeds

door gaat


de tijd heeft de tijd ingehaald

onze boefjes

nu inmiddels al aardige knapen

die door ons samen

hun twee vaders

nog telkens

hun streken uithalen

zien een groot bad

voor we het wisten

zaten ze erin

riepen heel voldaan

dat ze helemaal zelf

in bad waren gegaan

we stonden even vreemd te kijken

omdat ze toch maar mooi

in een monumentaal bad

waren gaan zitten

waar een ieder ze zag


daar waar ik altijd zal zijn

mijn ogen dwalen

door de uren

van het leven

ik vang soms zomaar

een glimlach

die me raakt

dan weet ik

hoe het leven

ook zijn sporen geeft

ik zal altijd daar zijn

waar het licht

mijn lach

vangt


staren naar het niets

gevangen in de schimmen

van het verleden

stond hij daar

te staren naar

dat wat er niet meer was

hij droomde weg

over wat er morgen

zou kunnen komen

maar vandaag

vergat hij

er echt

te zijn


schaduw naast de mijne

telkens weer

schrik ik op

als ik in de etalage kijk

van een winkelruit

ik zie je dan niet staan

terwijl je steeds

nog bij me bent

in mijn gedachten

langzaam

heb ik je laten gaan

de weg die jij vrijwillig koos

toch ben je nog

dag en nacht in mijn leven

jouw schaduw

zie ik steeds

weer naast de mijne


onbekende ontmoeting

verdwaald in de nevels

van mijn dagen

liep ik te zoeken

tussen de stenen

van het verleden

ineens kwam

jij in mijn leven

daar waar ik niet meer

openstond

voor dat wat

ik altijd zocht

ik heb je aangekeken

met de tranen van verlangen

in mijn hart

om je te laten

verdwijnen

in de nacht


gevangen metrobeeld

gedender door het leven

iedereen

zo in zijn eigen wereld

de ene al lang onderweg

de ander gaat net

met de blik van onbevangenheid

kijkt hij nog rond

terwijl ieder ander

verzonken in eigen gepeins

in het spelen van een spel

ineens niet meer het spel

dat leven heet

begrijpen

om erin mee te spelen


geur van even

dwalend door de tuin

van vandaag

dwaal ik even met mijn

gedachten terug

naar het nu

raak ik even maar

weer jouw hart aan

waarin ik verloren was

kijk ik naar jouw ogen

die er altijd zijn

met de blik van liefde

dan weet ik weer

dat ik weer