serie6

dan lach ik mijn tranen weg

gevangen gedachten

van hoe het was

hoe goed we 

samen het leven leefden

altijd maatjes voor altijd

dan de klap

jij bent ziek

nooit meer zal je beter worden

samen bedacht was we nog willen doen

om zo samen nog

even gelukkig te zijn

stil kijk ik nu

uit de ramen

van mijn gezicht

die door de tranen

ineens wat minder helder zijn

ik kijk dan om me heen

zie ineens

dat er een regenboog verschijnt

ik lach mijn tranen weg

omdat jij altijd zei

als ik  er niet meer ben

weet dan dat met elke regenboog

ik even naar je lach


als de eerste nacht
het afscheid 
in de late avond
om te weten
dat dit het was
niets meer ons 
samen houd
langzaam zwaaien
tranen over jouw en mijn wangen
omdat we beiden
weten dat het 
echt niet gaat
wat we zo graag willen
de eerste nacht
zie ik komen
waarin ik mijn 
gedachten
moet leren niet meer
met jou in mijn gedachten
te ontwaken
steeds zeg ik tegen mezelf
als de eerste nacht maar voorbij is
dan weet ik dat
de dag er is
waarin het minder
pijn doet
dat jij niet meer
bij mij wilt zijn


ik laat het gaan
zwaaien 
om te weten
dit was het dan
kijken 
om te weten
dat ik dit niet meer
zal zien
praten
om te zeggen
dat je niets meer
zeggen kan
luisteren
om te weten
dat je niets meer
horen kan
ik laat het gaan
dat wat er 
tussen jou en mij was
ik laat het los
omdat ik weet
dat jij en ik
niet meer verbonden
kunnen zijn

even terug naar dat moment 
even terug
naar toen
jij en ik 
nog samen waren
altijd als de sneeuwklokjes
bloeiden 
keken we elkaar aan 
zeiden dan
de belofte van de lente
is er
de belofte van dat we nog
steeds samen zijn
beiden wisten we
dat dat niet voor altijd
zou zijn
omdat we wisten 
dat jij niet lang bij mij mocht blijven
nu ik loop te dwalen
over het veld waar jij
je laatste plek kreeg
zie ik de duizenden sneeuwklokjes
die me zeggen
dat jij me laat weten
de belofte van een nieuwe lente
van dat jij 
er in gedachten
altijd bent

buitengesloten

nachtelijk dwaaltocht

door mijn gevoelens

zoeken naar de schreeuw 

van dat het over gaat

vluchtend weg van 

het verdriet

door mij veroorzaakt

als reactie

op jouw verhaal

van niet meer weten

wat te doen

dat ik meer van jou hou

dan jij van mij

dat dat kan gaan wringen

terwijl juist dat

de evenwicht is

tussen ons

nachtelijk lopen

door mijn verdriet

de tranen die 

maar blijven stromen

buitengesloten

van jouw leven

omdat jij niet meer

dat wat ik voor jou voel

voelt


laatste liefdeslied 
loslatende handen
geen contact meer
alles wat ons verbind
loslaten
zweven in het luchtledige
om niet meer
samen te zijn
verloren dans ik
nu alleen
op het lied van onze liefde
om zo al dansend
een ander leven
in te gaan

 als mijn traan word gevangen

woorden die binnenkomen
het proces van verdriet is gekomen
ik raak het nog net niet aan
de voortekenen gezien
maar niet gelezen
omdat ik dan
toch liever even woordblind ben
ik kijk naar je ogen
die me zeggen
dat jij het ook niet meer weet
dat ergens de liefde
niet meer tastbaar is
dat je ook mij niet wilt kwetsen
je wilt me blijven kussen
me omhelzen
me niet laten gaan
maar het moet
het gaat niet meer samen
ik loop met tranen in mijn ogen
over straat
terug naar mijn kamer
waar ik besef
dat het soms zomaar
over kan zijn
zonder dat je het beseft


leef ik nog in jouw droom
staren naar mijn verdwijnende schaduw
die opgaat in de nacht
woelen in het bed
omdat ergens een stemmetje zegt
dat het niet meer zal zijn
zoals het zou moeten zijn
afgesproken
een week niets
dan even contact om te kijken
wat ik wil
wat jij wilt
om te beslissen 
wat we nog gaan doen
steeds kijken naar de sterren
alsof daar antwoorden staan
niets te vinden
alleen de slagen van mijn hart
die de nacht
inluiden
in mijn bestaan

dapper genoeg
eerst wat aarzelend
liep ik door de nieuwe
straten van mijn leven
af en toe wat wankelend
dan weer vol goede moet
verder gegaan
om te lopen 
waar ik dacht dat ik moest gaan
soms keek ik achterom
om te zien 
of jij nog stond te kijken 
naar mij
de leegte die er was
zei genoeg
ik stond stil
bedacht me toen
ik ben dapper genoeg
geweest om weg te gaan
dan ben ik ook sterk genoeg
om alleen verder
te gaan

laatste dans van de geliefden
dansend gaan we 
naar ons afscheid
op de muziek
van onze 
verdwenen liefde
kijken we elkaar 
nog een keer echt aan
lees ik in jouw ogen
de vrijheid die ik ook voel komen
ik dans met jou
op het dat wat wij hadden
waarvoor we samen
hebben geknokt
dan met een buiging
nemen we afscheid
van onze tijd samen
om elkaar de vrijheid te geven
om met een ander
een nieuwe poging
tot geluk 
te ondernemen

 het verlangen van de vlucht
op deze ochtend
lees ik nogmaals jouw bericht
ik kijk nog een keer
naar de woorden
die de ochtend
zouden moeten kleuren
die zouden moeten laten zien
dat mijn gevoelens
nog steeds roze zijn
deze ochtend
de woorden die zeggen
dat het niet langer
meer gaat
even afstand om te beseffen
wat je missen zou
terwijl ik kijk
naar jouw verlangen
van de vlucht
naar heel ver weg
duik ik stil
onder mijn deken
van de nacht
om niet te huilen
omdat jij ineens
verder lijkt te willen
zonder mij


de nacht zonder sterren
weglopen 
zonder nog om te kijken
niet mijn tranen laten zien
nu jij weg gaat
niets meer zeggen
handen in mijn zakken gestoken
de woorden die gezegd zijn
die niet passen bij de daden die je doet
afstand vergroten
lopen tot ik niet verder kan
lopen totdat de nacht
zijn sterren weer laat schijnen
lopen totdat
ik niet meer weet dat
wat jij zei
dat me zo raakte
dat mijn gevoel van geluk totaal 
van de wereld vervaagde
lopen om niet meer 
te voelen wat ik nu voel
lopen totdat
de nacht zijn sterren
weer laat zien
zodat ik weet
dat ik verder kan
na jou

 uitzicht naar morgen

de zon zal morgen

heus wel schijnen

morgen zal heus wel

de dag zijn zin laten zien

morgen zal ik er ook

bij mogen zijn

mijn gevoel even 

laten gaan

naar daar waar het zat

morgen zal ik het wel zien

dat wat ik 

nu nog besef

morgen is de zon

weer mijn vriend

de warmte die ik zoek

weer geeft

alleen vannacht 

nog even niet


 verkeerde signalen
afscheid op het perron
tranen van verlies
die maar stromen
die niet meer weg
lijken te gaan
terwijl je zegt
dat het beter is
pak je me weer vast
begin je me te zoenen
wil je me niet loslaten
toch moet je gaan
alsof je niet anders kan
dan weer ga je zoenen
je zegt dat je niet wil
ik kijk je aan
weet nu ook niet meer
hoe ik mijn verlangen
moet laten branden
als mijn tranen
door jouw verkeerde signalen
hun blussende werking
op het verlangen naar jou
laten gaan


 mijn hart is groot genoeg maar
geschreven woorden
met als tekst
het is anders gegaan
dan ik had verwacht
ineens blijkt een sprookje
niet meer te zijn
ik lees de tekst
mijn hart raakt verkilt
hij die het zo verdient
mijn zoon die net verliefd is
ik kijk naar de woorden
die ik niet bevatten kan
ik wil naar hem toe
hem aanraken voor altijd
maar het gaat niet
het mag niet
hij moet het alleen doen
mijn hart is groot genoeg
maar helaas
mag ik nu even niet meer
dan een begrijpende
vader zijn
die zijn verdriet
begrijpt


deuropening vol tranen

de bel gaat

ik open de deur

ik zie mijn zoon 

uit het land van de zon staan

zijn ogen

vol tranen

ik zeg niets

ik weet het immers al

zijn lief is bij hem weg gegaan

ik open mijn armen

hij vliegt er in

huilt hartverscheurend hard

zijn snikken niet te stoppen

hij kermt het uit

zoveel pijn voelt hij 

ik laat hem gaan

totdat hij weer even zichzelf hervind

dan vraagt hij de vraag

die hem nog heel lang

zal blijven achtervolgen

waarom ze bij hem weg is gegaan

ik kijk hem aan

zeg alleen dat ik dat ook niet weet

dat het vreselijk is

maar dat dingen in het leven soms

zo gaan

zacht streel ik zijn haar

laat hem dan even weer los

om daarna weer hem in mijn armen te nemen

zodat hij weet

dat hij er niet

alleen voor zal staan


ik had wat tijd

het zeggen van 

even afstand nemen van elkaar

tijd geven om te beseffen

dat je toch niet 

zonder elkaar verder wilt

de woorden die me dieper raakten

dan ik beseffen kon

stil gedacht dat ik 

zonder jou niet verder zou 

kunnen gaan

opgepakt mijn verlangen

tot overwinnen

op mijn levensschip gaan staan

me mee laten voeren met 

de wind van het leven

om te ontdekken

dat ik zonder jou

eigenlijk veel beter

door het leven 

varen kan


 kon ik maar

onze zoon
uit het land van de zon
belt op 
midden in de nacht
het verhaal van het breken van zijn hart
grijpt ons aan
we kijken naar elkaar
weten beiden dat hij 
dit zelf moet doorstaan
we luisteren eindeloos over
hoe geweldig hij haar vind
hoe mooi ze is
dat hij zo verliefd is
we raken teder hem aan
wat hij even niet wil
hij is kapot van verdriet
samen staan we daar
twee mannen 
die beiden weten
hoe een gebroken hart voelt
maar even niet goed weten
hoe ze een hart van hun dierbaarste bezit
moeten helen
dan alleen maar
samen met hem
er door heen te gaan

 bundeltje kleding
jaren heb ik het gedragen
altijd met tegenzin
maar het moest
het was mijn pakje van de dag
altijd in het zwart
zodat ik bij iedereen hoorde
zodat ik niet langer
mezelf bleek te zijn
de laatste dag
van mijn werk
pak ik mijn tassen in
met de kleding
die ik niet meer dragen zal
mijn werk is voorbij
ik sta op straat
zonder het kostuum
dat ik zo haat
maar met mijn eigen leven
in mijn eigen stijl
in mijn
eigen hand


 gevangen hart van verlangen

stille getuigen
van mijn liefde
voor jou
mijn hart verstrikt in
het verlangen
naar het nog
even bij je mogen zijn
je aanraken
zonder het gevoel
van dit is de laatste keer
gevangen hart
van verlangen
dat vanaf nu
alleen nog maar
om jouw hart
schreeuwt
als ik dag moet zeggen
stilte van binnen
mijn hart dat
zijn slagen niet meer
volgen kan
de leegte
gevangen in dit beeld
van verlangen
van de bloemen die
wij samen plukten
in ons leven
als ik dag moet zeggen
zonder de woorden die ik
nog vinden kan
verstikt in mijn tranen
laat ik je gaan
me de leegte
die in mij is
ontstaan


 zelfs de bomen buigen

lief
jouw leven
vol met liefde
voor een ieder
die je maar aanraken kon
soms reikte je net verder
dan dat ene moment
je liet ze beseffen
dat ze voor jou
er waren
dat ze er mochten zijn
lief
nu jij je laatste plek
hebt uitgekozen
om te rusten
tot de eeuwigheid
kijk ik verbaasd naar de bomen
die uit respect voor jou buigen
omdat jij
bij hun
met jouw liefde
over ze waakt


 bevroren liefde

mijn lief

de dag dat jij

mij achterliet

omdat jij niet

meer bij mij mocht zijn

maakte dat mijn liefde

niet meer verder ging

verloren zijn

in de dagen van 

niet meer weten

wat geluk 

betekende

kleurde mijn dagen zich

met de bevroren liefde

dan de dagen

dat wij

nog samen 

waren


en een moeder huilt

stil staart ze voor zich uit
het nieuws kwam als een donder slag
bij heldere hemel
natuurlijk wist ze
dat haar kind
vertrokken was
naar het land
waar de oorlog was
ze dacht dat haar kind
haar moeder ging verzorgen
die daar nog steeds
achter was gebleven
niet wetende dat haar kind
gevangen was
in de macht van het onbegrijpelijk
dat haar kind werd klaar gestoomd
voor het vroegtijdig
op reis gaan naar het paradijs
dat haar kind daar werd
verteld dat er voor  hem
alleen maar geluk was
haar kind
blies zich op
zomaar op een doordeweekse donderdag
haar ogen staan star
stille tranen die niemand ziet
huilt ze van binnen
niemand kan begrijpen
waarom iemand haar kind
hiertoe heeft opgeleid
ze weet alleen
dat dit geen mens kan zijn
die een moeder
zo haar kind
laat verliezen
in een niet te winnen
strijd


30 jaar
elke dag
rond het tijd van eten
kijk ik door 
mijn beslagen raam
van het nu
elke dag weer
hoop ik jouw auto
te zien 
verschijnen in mijn straat
elke dag weer
hoop ik dat ik 
je stem hoor roepen
dat je weer
thuis bent
elke dag opnieuw
wacht ik op je telefoontje
dat je er bijna bent
terwijl ik weet
dat 30 jaar geleden
de dood mijn
liefste mee heeft genomen
op reis
naar waar ik nog 
niet mag zijn

trage traan
langzaam langs mijn gezicht
de traan van het verleden
dat me soms ineens raakt
door de jeugd van nu
ik zie de vlinders
in de ogen 
van de jonge geliefde
ik zie de spontaniteit
van het gevoel
van samen gek doen
het elkaar laten 
weten ik hou van jou
traag valt soms
dan een traan van verlangen
naar de tijd
van toen

als ik even rust

als ik even rust

in jouw armen

die er niet meer zijn

als ik even droom

over de tijd 

waarin jij en ik

altijd blij waren 

elkaar te zien

als ik in mijn dromen

je even aanraak

terwijl je niet

meer te raken ben

rust ik soms even

heel even 

in de gedachten

dat wij 

nog samen

zijn


laat me even

stil verdronken 

in jouw aandacht

je hart dat mijn hart

aanraakt

stille slagen van het moment

het hart dat schreeuwt

het hart dat wil zijn

verbonden

gevonden 

ineens zomaar

bij jou

die er ineens was

verdronken

in de gevoelens die ontstaan

als ik je zie

soms ben ik dan even stil

kijk ik even maar

en voel me zo verloren

omdat ik even niet meer

weet wat ik 

nou werkelijk ben


 totdat jij er bent
verdwaald in de nachten
van het wachten op
het hart dat de mijne 
wil bewonen
zoek ik soms
zomaar in het niets
van de uren
waarin ik mezelf
dan tegenkom
in de spiegel van de dag
zie ik dan mezelf terug
met daarin de belofte
dat jij op een dag
echt bij me komt

maak het niet stuk

 mijn hart

wankel als altijd

ontdekken 

van dat liefde

soms zo teer kan zijn

mijn hart nog niet

geheeld

van de laatste bewoner

die mijn hart 

in duizenden stukjes brak

mijn hart

dat langzaam

jou ontvangt

in de liefde van deze dag

mijn vraag

maak het niet stuk

wat ik zo 

voorzichtig

voor jou

open maak


soms even niet aanraken
beslagen ogen
van het verdriet
dat mij aanraakt
omdat ik even weer
terug kom
bij het gevoel
van niet meer bij hem mogen zijn
stil staar ik naar
de nevels die ontstaan
tussen mij en het leven buiten mij
mijn binnenwereld 
een en al tranendal
op straat leeft het leven
het leven door
soms kan ik het even niet aanraken
daar waar het leven
leven heet
omdat mijn tranen
me te week maken
om deel van die
wereld te zijn

 om weer dichterbij te komen

afstand genomen
even niet meer bij elkaar
over een paar weken
elkaar weer zien
om te kijken wat
er over is
afstand is soms nodig
om weer dichterbij te komen
bij die ander
soms bij jezelf
om zo weer
ineens
open voor
elkaar te staan

je bent gelukkig zonder mij

 ogen gesloten

geen adem meer

niet meer met je

kunnen praten

niets meer te zeggen

het is niet meer

jaloerse gevoelens

omdat jij 

nu gelukkig bent

daar waar jij nu 

zult zijn

de engelen zullen

van je genieten

ik verlies mezelf

in het gevoel

dat ik nog zo graag

dicht bij jou wil zijn


ik dacht dat je terug zou komen

 afscheid omdat het even niet meer ging

gesloten monden

omdat we niet meer

de woorden van de liefde

tegen elkaar konden zeggen

laten gaan omdat het

terugkomen

altijd kan

zwijgend voor het raam

staren naar de nacht

de bel die gaat

dan staan ze daar

onbekende mannen

die me vertellen

dat jij niet meer terug kan komen

omdat jij door een ongeluk

je ogen voorgoed sloot

ik dacht dat je terug zou komen

maar wist niet

dat jij met het weggaan

de deur naar terugkomen

voorgoed sloot


waar je ook bent

afscheid genomen

voor even

wat altijd bleek 

te zijn

zomaar ineens 

verdween ineens

jij uit het leven

geen mogelijkheden

elkaar te bereiken

afgesneden van de tijd

zeg ik elk jaar weer

pas goed op jezelf jochie

waar je ook bent

weet dat in mijn hart

altijd nog een

traan voor jou

bewaard


bevroren gevoel van mijn hart

mijn ogen

raken jou aan

ik praat met je

zie de lach ontstaan

je kijkt 

zegt dat je 

van mijn houd

ik hoor je woorden

maar het raakt me niet

mijn hart is bevroren

mijn gevoel

niet te ontdooien

door hem die

mij in te veel 

tranen 

achterliet


laat het maar even los
de snaren van mijn hart
probeer jij 
nog steeds te raken
je speelt
de handen van je lijf
ik kijk 
in jouw 
ogen
zie de liefde
die mij
niet bereikt

stille getuigen

mijn armen 

net te kort

om jou 

op te vangen

mijn tranen

net te droog

om jouw verdriet

te omarmen

mijn woorden

net te stil

om te worden gehoord

stille getuigen

omdat ik 

niet de weg vond

naar jouw hart

die zo is verwond


die eenzame vlinder

rusteloos fladderen

langs mijn hart

hij kan hem nog niet raken

nog niet vinden

mijn hart is nog niet

klaar

de vlinder

langzaam dwaalt hij verder

van mij af

deze eenzame vlinder

zal vast een 

andere hart vinden

die wel klaar is

voor zijn 

aanval


je bent uit je cocon gekomen

gevochten

om jou te bereiken

gevangen in jouw angst

van houden van

kijken naar je liefde

die je niet meer

kan geven

gevangen in 

je liefde

die ik niet 

vasthouden kan

stil aangeraakt

jouw hart

jouw liefde

die langzaam

uit zijn cocon

kwam


mag ik dan

het gemis van voor
altijd niet meer samen
de tranen die
hun schuilplaats niet meer vinden
de woorden die
niet zeggen wat ik zeggen wil
mag ik dan
even heel even maar
mijn ogen aan jou geven
mijn tranen bij jou laten zijn
zodat ik kan huilen
omdat ik niet meer
met jou
samen mag zijn


kunnen we elkaar nog aanraken

mijn handen
raken nog
even jouw lichaam aan
nog even druk ik zacht
een kus op jouw gezicht
heel even nog
ruik ik de geur
van jou die ik nu al mis
dan laat ik je achter
in de ruimte waar
een ieder dan alleen is
ik kijk nog een keer om
zeg heel zacht
als het kan
laat me dan even weten
dat je me af en toe
door de wind
de regen
aanraken kan


zo gaan we elk ons eigen weg

het afscheid van moeder
was een afscheid
die we wisten dat
het zou komen
we namen het aan
we hebben elkaar omarmt
elkaar getroost
bij elkaar gezeten
we waren bij elkaar
nu we moeder hebben
laten gaan
naar waar een ieder
zijn weg zal gaan
gaan we ieder weer ons eigen weg
met de tranen in ons hart
om zo uiteindelijk
verder te groeien
om zo weer
als het nodig
is
naast elkaar te staan


zo trots op ze

 de boys

zo sterk
zo bijzonder
staan daar samen
met alle kleinkinderen
om de baar van oma
ze brachten haar
samen binnen
zette haar mooi neer
een roos legde ze
op haar neer
een paar rozen in een vaas
ze keken naar elkaar
gingen naar hun plek
ik zag twee kanjers
die ik al jaren ken
die ineens volwassen leken
die het gewoon deden
wat ben ik trots op ze
dat ze dit doen
zoals ze zijn


stil de stilte laten komen

de woorden die ik nu
zal spreken
in de kamer van
ons geluk
zullen geen antwoorden meer krijgen
omdat jij niet meer
kan zijn
je ogen gesloten
alles had je al bedacht
je gaf antwoord op mijn vragen
in de keuzes van jouw liedjes
ik laat nu de stilte
maar heel stil komen
ik zal nooit wennen
aan dit gemis


IMG_7909

speelgoed van jou

dollen door de duinen

samen aan het strand

spelen met wat

we daar vonden

wat we er zagen liggen

samen groot plezier

die onze dagen

vulden met geluk

totdat het niet meer ging

je werd te oud

je kon niet meer

zo hard hollen

het ging niet meer

ik heb je

de laatste dag

naar het strand gedragen

daar heb ik je

in laten slapen

omdat jij daar

het gelukkigst was

in jouw jonge honden jaren


hij verdiende het

nu de schaduw
die altijd bij mij was
is verdwenen
de leegte mijn armen
zal vullen
kijk ik naar hem
die 10 maanden lang
alleen maar heeft gestreden
heeft gezorgd voor haar
die wist dat ze moest gaan
hij stond er altijd
zoals hij had beloofd
tot in den dood
in voor en tegenspoed
hij heeft alles gegeven
om haar de laatste maanden
van haar leven
te laten genieten
zijn zoon zag zijn tranen
maakt zijn belofte waar
hij vraagt een staande ovatie
voor zijn vader
zoals zijn moeder aan hem had gevraagd


vaders tranen

afscheid van zijn moeder
mijn vader die
de man is van weinig woorden
staat daar te vertellen
over wie zijn moeder
voor hem was
zijn tranen kan hij
niet bedwingen
hij staat daar
zo kwetsbaar te zijn
als hij maar kan
zijn zoons kijken
naar hun vader
die nu even
laat blijken
dat hij ook
zijn verdriet
niet zal verbergen
zijn zoons beseffen
ineens dat zij ook mogen huilen
dat zijn ook niet
sterk hoeven te zijn


diep onder de dekens weggedoken
het hart dat is gestolen
veranderde mijn gevoel in steen
doordat de dief
vergat hem terug te geven
toen hij tegen me zei
dat het niet langer meer gaat
hij vertrok zomaar
stil ben ik onder mijn dekens gekropen
zo diep mogelijk 
naar beneden
om dat lege gevoel
dat kille gevoel
te warmen met de warmte
van mijn bed
om zo misschien mijn
hart weer terug
te laten komen
daar waar het hoort

achteraf begreep ik je woorden

vertrokken mond

van woede

omdat ik weer niet

jou kon bereiken

met mijn hart

proberen je te zeggen

dat ik jou niet

verliezen wil

dat het zo niet langer gaat

je voor mij een vreemde

blijkt te worden

die ik niet meer ken

dan zeg jij de woorden

dat als ik met je mee gegaan was

ik je had begrepen

en nu niet zo boos

had hoeven zijn

omdat blijkt

dat mijn blik

naar jou

veranderd blijkt

te zijn


niets meer mee te nemen

 mijn moeder legde

altijd spullen op de trap

zodat als we maar boven gingen

dat mee zouden nemen

nu ik aan haar bed zit

de laatste adem

langzaam zijn

einde nadert

bedenk ik me

dat ik zo graag

een klein stukje

met haar mee zou geven

om zo onderweg

naar boven

even nog

bij mij te zijn

nu kan ze niets meer

mee nemen

omdat ze

zelf naar

boven zal gaan