serie7

verloren sprookje

ach lief 

zie ons nu

na jaren bij elkaar

de vlam is er nog

maar het vuur lijkt gedoofd

ach lief

ik raak soms je adem aan

in de nacht als je slaapt

vraag me dan af

waar ben je nu

ach lief

de prins 

die de prins kuste

is allang niet meer

we zijn elkaar verloren

in de wereld

waarin sprookjes

geen bestaansrecht

meer blijken

te hebben


onbekende ontmoeting

verdwaald in de nevels

van mijn dagen

liep ik te zoeken

tussen de stenen

van het verleden

ineens kwam

jij in mijn leven

daar waar ik niet meer

openstond

voor dat wat

ik altijd zocht

ik heb je aangekeken

met de tranen van verlangen

in mijn hart

om je te laten

verdwijnen

in de nacht


onmogelijke gang

dwalen door de gangen

van het leven

kom ik soms

zomaar op een spoor

van onmogelijk verlangen

raak ik soms

zomaar een hart aan

waar ik niet in kan wonen

die niet past in

het leven dat ik leid

dan kijk ik soms

even om

naar waar ik vandaan kom

om zo te weten

dat mijn

levensgang nog steeds

door gaat


ik ben veranderd

samen aan de wandel

door ons  verleden

waar we elkaar voor het eerst

echt zagen

zoals we zijn

kijken we om

naar het nu

waarin blijkt

dat wij beiden

zijn veranderd

met de tijd


kus de bloemen vaarwel voor mij 

nu ik weet 

dat ik mijn ogen

voor altijd zal sluiten

raak ik in gedachten

nog eenmaal de zomer aan

die ik niet meer zal voelen

vraag ik aan jou

om het te vertellen

aan de bijen

dat ik de bloemen

niet meer kussen zal

wil je ze dan vragen

of ze de bloemen

voor mij vaarwel

willen kussen

als ik ben gegaan


als die ene roos
 het hart dat 
geen liefde meer
kon ontvangen
het hart
dat verwrongen is
omdat het niet de liefde
mocht blijven geven
afscheid genomen
zonder de vragen die er zijn
te beantwoorden
die ene roos
als symbool van onze liefde
die we in ons verwrongen hart
dragen 
 als 
die ene roos
met de vraag waarom
jij besloot
niet meer in een
nieuw begin 
van het leven
te geloven

pluizen van verbinden

stille tranen
van het gemis
die ik liet vallen
op de plek waar
eeuwige rust
te vinden is
opeens zie ik ze staan
het veld met de pluizen
die langzaam in beweging gaan
ik blaas zachtjes met mijn adem
zie ze naar de hemel gaan
om mijn liefde
met jou liefde
opnieuw
de verbinding
aan te laten gaan

water en vuur

samen aan het praten

over wat we zo moeilijk vinden

als het over

de strijd om onze gevoelens

voor elkaar gaat

jij denkt na

steekt inmiddels

de zoveelste sigaret op

om in de zoveelste nevels

van onbegrip te verdwijnen

terwijl ik met mijn liefde

het vuur van jouw woede

probeer te blussen

met de water van mijn ogen

heel langzaam

zie ik je verder verdwijnen

langzaam stroom je weg

op het water

van mijn tranen

totdat ik je niet meer

door de opgetrokken

nevels kan

zien staan


even nog maar

armen te kort

liefde genoeg

maar niet genoeg

om aan

elkaar te geven

kijkend in je ogen

dan de stap

we gaan elk

ons eigen weg

zonder tranen

afscheid nemen

even nog maar

in elkaars armen

om daarna

als we ons omdraaien

met tranen over

onze wangen

echt

uit elkaar te gaan


vaders geur

gek vandaag

liep ik even

in de shop

waar allerlei geurtjes zijn

ik rook de geur

van mijn vader

ineens was ik weer

dat kind

dat nog steeds

schuilt in mij

ik heb het flesje aangeraakt

bijna teder

meegenomen

het laten inpakken

als een cadeautje

aan mezelf

voor de momenten

als ik me soms

onzeker voel

om even dat geurtje te ruiken

zodat ik weer

weet dat hij

er altijd

zal zijn


restanten van een leven

mijn hoofd gebogen

over de daden die ik zag

de gruwelijkheden

van mensen met macht

die uit onmacht

de meest gruwelijke dingen deden

een mens niet meer gezien

als een mens

maar als een dier

als een voorwerp

die ze sloopten

die ze vernederden

gewoon omdat

ze het konden

(herinneringen aan het bezoek aan kamp Auschwitz)


opstaan met open armen

de ochtend breekt aan

langzaam open ik mijn ogen

kijk naar de nieuwe dag

om hem weer te omarmen

om hem te begroeten

zoals ik altijd doe

gewoon omdat ik besef

dat ik elke dag

nog kan omarmen

omdat ik de nacht

weer heb

doorstaan


onmacht van de armen

reiken naar dat

wat er niet kan zijn

verlangen van houden van

pakken wat er voor handen is

toch zijn mijn armen

onmachtig omdat ze

jou niet meer

kunnen aanraken

daar waar jij er

altijd was


achtergebleven in verlangen

kijkend naar dat je gaat

geen armen meer

om je te bereiken

geen woorden meer

om te spreken

kijkend naar dat

wat we niet meer hebben

wat er ooit was

ik blijf achter in verlangen

naar de dagen dat jij en ik

nog een wij

waren


verdrongen dromen

gevangen in de tijd

van de nacht

lig ik te waken

bij de minuten

die me overvallen

langzaam tel ik

de schelpen die

me brengen naar de zee

van slapen


je steeds opnieuw verliezen
elke dag zoek ik
weer even naar je hand
die altijd naast de mijne was
in het luchtledige
voel ik dat je er niet meer bent
de strijd die we samen
hebben gestreden
waarin niemand 
een winnaar is
hebben we beiden
verloren
elke dag opnieuw
voel ik het moment
dat ik je moest 
loslaten
je moest laten gaan
elke dag opnieuw
verlies ik je opnieuw
als ik je hand
niet meer aanraken
kan

souvenir van onze liefde

de laatste maaltijd

van ons samen

het eten van

onze lievelings-maal

samen afruimen

samen nog een keer

elkaar omarmen

dan elkaar loslaten

ieder ons eigen

weg weer

gaan


soms wil ik even schuilen

in de dagen

van het overleven

waarin ik soms

jou niet meer zie

wil ik soms

even schuilen

in een ander huis

waar ik jou

dan weer

even dichtbij

mij voel


gevonden schatten

samen onderweg

in het leven

aanraken van dat wat we

samen vonden

kijken naar de schatten

van ons leven

die we samen

hebben gebonden

tot een rijk

verleden

waarin wij samen

elkaar

hebben gevonden


landschap in het klein

een landschap ontstaan

als een dans van

de elementen

ik zie de steden

ik zie een rivier

die door mijn land gaan

het hele landschap

van het leven

zie ik hierin gevangen

waarin ik mijn

eigen

stroom zal gaan


sporen van de zee

al lopend langs het strand

zie ik het ontstaan

de gedachten

aan de sporen

van de zee

overweldigend

raakt het mij

omdat ik zie

wat de zee

allemaal

word aangedaan


kleurrijk in de knoop

toen het leven

mij de uitdaging gaf

om de knoop die

was ontstaan te ontwarren

begon ik de knopen

op kleur te selecteren

zodat het leven

ineens

een kleurrijke

knoop voor mij was


terug in mijn kindertijd

dwalend langs het strand

waar de zee en zon

mij weer terug brengen

naar mijn jeugd

zie ik mijn speelgoed

aangespoeld liggen

van heel lang geleden

geniet ik weer

van het kind

dat ik in mezelf

terug vind


levensader

mijn leven

loopt niet altijd

even over het

rechte pad

gevangen in de uren

van de dag

kijk ik soms

achterom

om te zien

dat mijn pad

gekronkeld

was


soms is het leven niet zo lief

de liefde

die mij elke dag weer raakt

omdat ik in jouw ogen

kijken mag

bezie ik soms jouw ogen

waarin geschreven staat

elke traan

elke lach

die soms er voor zorgden

dat het leven

voor jou niet altijd

even goed verliep

de gevechten in het leven

met jou heeft gemaakt

zorgt er juist voor

dat jouw liefde me

veel dieper raakt


landschap van mijn herinnering

soms verdwaal ik in

mijn gedachten

denk ik terug

aan de dagen

met zijn hoogtepunten

en zijn dieptepunten

ik raak ze even

heel teder aan

omarm elk moment

omdat uit alles wat mij

is overkomen

de mens

die ik nu ben

is ontstaan


retour afzender

dwalend door het heden

kijk ik naar de golven

van de zee

die steeds als ze

het land aanraken

iets achterlaten

als een onwelkom

postpakket

sturen ze het

in de zee gegooide

afval

terug naar de afzender

die dus zijn eigen

troep

terug ontvangt


Verdwenen sporen

dwalen door het leven

waarin ik me soms zo verbonden voel

met dat wat er te zien is

bungelend tussen gisteren en morgen

verdwijn ik soms

ineens in het gemis

de sporen die 

er altijd waren

die mij met iedereen

verbond

zijn dan verdwenen

omdat ik even 

de weg in mijzelf

niet vond


zo trots op hem
als de dag van gisteren
weet ik het nog
dat joch
met zijn blonde haar
dat bij mij kwam
te praten over zijn thuis
waarin hij even niet
meer een uitweg zag
ik heb met hem gepraat
totdat hij er weer voor
durfde te aan
nog geen jaar later
stond hij voor mijn deur
de tranen stroomden over zijn wangen
omdat zijn vader
had gekozen
om niet meer verder
in het leven te gaan
urenlang met hem gepraat
al wist ik
wat hij ook wist
hij moest het zelf aangaan
het gevecht dat hij heeft geleden
zijn dagen vol verdriet
hij heeft het allemaal doorstaan
door te kiezen voor het leven
om er doorheen te gaan
dan ineens is het zover
hij gaat het echt leven in
hij gaat afzwaaien
ik zie hem gaan
hij moest eens weten
hoe ik hem missen ga
maar ook hoe trost
ik op hem ben 
dat hij zo volop
het leven heeft omarmt
door te zeggen
dat hij gewoon
een kanjer is
(voor Lars)

12993543_1055578547836524_7553186731767080866_n

13055653_793231600821401_5929549910050568339_o

omdat de cirkel nu  rond is 

gemaakt met mijn eigen handen

de bloemenkrans

die ik ooit als

zelf droeg

gemaakt om zo

vervlochten herinneringen

met het nu

zodat we samen

de cirkel

rond te laten

zijn

zodat we 

beiden met elkaar

verbonden 

zijn


12993543_1055578547836524_7553186731767080866_n

nu kan ik het laten gaan

niets meer te zeggen

het was goed

zoals het was

ons bootje vol met liefde

de kleurrijke dagen

van ons samen

was het wat

jij mij gaf

nu geef ik je mee

aan de dagen van

niet meer samen

mogen zijn

nu kan ik het laten gaan

omdat de herinneringen

aan ons samen

mij zo

zullen sterken

om alleen 

verder te kunnen gaan


12967960_1055110074550038_3491498950890915766_o

klein eerbetoon

even langs mijn voorouders

elk jaar ga ik even kijken

hoe het graf

er nog bij ligt

even sta ik stil

bij hoe hun leven verliep

elk jaar zet ik 

een klein eerbetoon

neer

zodat ze weten

dat er nog altijd 

iemand is

die ze dankbaar

is voor het leven

dat ze hebben

door gegeven


IMG_8193

herinneringen aan vroeger

gevangen beeld van toen

de vaas van mijn moeder

dat op de tafel stond

ze schonk vol liefde

haar liefde

in mijn kopje

om bij te praten

ze was er altijd

nu staat hij bij mij

in de kamer

met haar lievelingsbloemen er in

zodat ik weet dat

ze er altijd nog

met haar liefde is


als je besluit om te gaan

als jouw liefde voor mij

blijkt te verdwijnen

zomaar overdag

wil je dan de nacht

nog bij mij blijven

zodat dit iets

de pijn verzacht

als je besluit om te gaan

zonder dat je terug komen zal

wil je dan in de ochtend vertrekken

zodat ik de dag

kan wennen

aan een leven

zonder jou


12799417_973398042709892_4599133076618260876_n

dat is wat ons rest
dromen
bij dat wat wij
zo bij ons vonden horen
gevangen restanten
van het leven
van jou en mij
stille momenten
van even voelen
dat het was 
wat het moest zijn
alles gevangen 
in dat ene beeld
waarin zelfs ons
afgedankte vuil
een plaats in nam

11024703_808905352492496_1179237837379717534_n

vandaag huilt de hemel

de regen van de dag

raakt heel even mijn

bevroren hart aan

ik kijk omhoog

naar de hemel

die huilt

ik glimlach

omdat jij

altijd zei

als het regent 

kom ik net weer

iets dichter bij jou

dan schud ik 

mijn verdriet

van me af

omdat ik weet

dat jij 

daarboven

naar me lacht


12920392_1045307028863676_6388606063315212153_n

vervlochten gedachten

verdwaald in mijn gedachten

over de chaos die ik heb gemaakt

in mijn leven

over het aangaan

van contacten die 

ik niet maar ontrafelen kan

kwam ik deze verkeerd versierde boom tegen

ergens zomaar in het bos

ik begon de draadjes van

plastic zakjes los te maken

terwijl ik zo bezig was

bleken mijn 

chaotische gedachten 

ineens te verdwijnen

als sneeuw voor de zon


vandaag zing ik geen lied
het is niet 
dat ik geen woorden heb
dat ik geen melodie
 kan vinden
het is omdat ik 
van binnen
vandaag even niet
stralen kan
geluisterd naar de 
stilte die is ontstaan
nadat de leegte
in mijn leven kwam
vandaag zing ik 
geen lied
omdat  ik
heel diep 
van binnen
jou nog
elke dag
mis

jaarringen

soms kijk ik in de spiegel

dan zie ik de jaarringen in mijn gezicht

de stroompjes van het verdriet

de groeven van het lachen

de rimpeling van het leven

die ik eerlijk heb verdient

zomaar getekend

als jaarringen in een boom

die ik elke dag

met vertedering bezie


waar is de hemel

mijn vader die het leven

niet langer mocht omarmen

werd op een mooie dag in 

mei begraven

mijn zoon en ik stonden 

hand in hand

bij het vers gedolven graf

mijn zoon keek me aan

vroeg me de vraag

waar de hemel is

ik vertelde hem dat de hemel

boven ons is

zijn vraag waar opa 

dan nu is heengegaan

vertelde ik 

dat hij in de hemel is

met een diepe rimpel 

boven zijn neus zegt hij dan

wat gek

opa ligt hier toch in de aarde

dus dan moet de

hemel

toch beneden ons zijn


12472365_1136982432987748_6890226213203261036_n
mijn liefde draait om het luchtledige
 momenten van herinnering
van dat wij de liefde
samen hebben ervaren
als een cirkel zonder einde
bleven wij samen
afscheid van elkaar
omdat het niet meer kan
langzaam zoekt mijn liefde
een uitweg naar jouw hart
dat niet meer
samen met mijn hart
kloppen kan
mijn liefde draait om het luchtledige
vanaf dat jij
voorgoed bent gegaan

soms huilt een mens 
gevangen 
in het eindeloos verdriet
dat jaren geleden
al is aangedaan
kijkt een mens
soms zomaar
op een dag
naar de wereld
huilt dan zachtjes
zonder een traan

even dichter bij jou

langzaam gaan

mijn armen naar de hemel

heel langzaam blaas ik mijn

adem naar omhoog

om je aan te raken

waar je nu bent

zachter fluisteringen

waarin ik zeg

dat ik je mis

dat het leven

anders is

even dichterbij jou

in deze nacht

om zo jou te laten weten

dat het leven

na jou

ook leven is


die ene roos 

 tussen alle mensen

stond hij daar

zijn ogen vol tranen

omdat wat was gebeurt

hij kon het niet bevatten

dat iemand zijn geloof

zo kan misbruiken

om zo te moorden

hij nam zijn roos mee

als teken van liefde

voor de wereld

die hij niet kon begrijpen

maar hij wist dat hij

bij al die mensen

die treurden moest staan

om zo te laten weten

dat niet iedereen

achter deze 

daden gaat staan


aangeraakt loslaten
woorden die even binnenkomen
geen klanken
maar geschreven 
in de nacht
waarin ik lees
dat je ineens
niet meer zo gelukkig bent
even laat je me weten
dat je tijd nodig hebt
voor jezelf
ik kijk naar de woorden
die ik lees
door de tranen 
van het moment
ik besef
dit is iets wat ik ken
ik moet je loslaten
om je te laten gaan
naar daar waar jij 
zonder mij
gelukkiger
denkt te zijn

als de zon vandaag niet voor je schijnt 

even afscheid genomen
om heel even
jou uit te zwaaien
voor altijd
onze liefde
was niet meer
wat het was
heel langzaam
gekeken
naar jouw 
verdwijnende rug
soms 
kijk ik nog wel 
eens door het raam
in de hoop
dat je er weer zal staan
wetende dat dat
niet meer kan
raak ik in 
de stilte van de avond
jouw foto weer aan
zeg dan zacht
als vandaag de zon
niet voor je schijnt
weet dan dat ik
het lampje van 
deze donkere dag
weer aan zal 
laten gaan

langzaam laat ik je gaan
nog zoveel dingen wilde ik je zeggen
maar de woorden kunnen niet meer
worden gehoord
traag streel ik nog 
voorzichtig je broze handen
mijn hand in jouw hand
terwijl je je laatste adem geeft
ik hou je nog even vast
om je even nog bij me te houden
stil sluit ik jouw ogen
streel je gezicht
dan haal ik heel langzaam
mijn hand uit jouw hand
om je heel langzaam
te laten gaan
waar jij en ik
voor nu
niet meer samen gaan

te lang van je blijven houden

afscheid na jaren

beiden wisten we het 

we waren klaar

met de tijd

die ons was gegeven

om samen te proberen

samen te blijven

tranen die stroomden

bij ons allebei

bij het afscheid 

voor altijd

terwijl het leven 

verder ging

besefte ik te laat

dat ik te lang

van je ben blijven

houden

voordat mijn hart

echt voor jou

dicht ging


vaders handen
 afscheid van hem
die zijn leven lang
voor mij heeft gezorgd
afscheid na zijn strijd
hij mocht gaan
stille momenten
van het aanvaarden
dat ik zijn zoon
voor altijd
mag zijn
(Voor Damien)

langzaam loslaten
verstrikt in mijn gevoel
van dat ik je nog niet
kan laten gaan
gevangen gedachten
aan de dagen
aan de strijd 
 die je leverde
 je laatste adem
 het langzaam 
loslaten van jou
terwijl mijn hart
nog steeds
in stilte 
om jou
huilt

achtergebleven verdriet

stille momenten

van het verlangen

dat soms nog

worden gevangen

in de momenten

dat ik even

jou weer raken kan

zacht strelen

de verlangens van

toen het nog kon

heel langzaam

begin ik te beseffen

dat ook aan verdriet

een einde komt