serie8

vertel het me

laatste keer mijn armen

om jouw lijf

de tranen

die willen komen

die ik niet wil laten zien

langzaam

loslaten

terwijl ik wil schreeuwen

vertel me hoe ik

verder moet

nu ik niet meer

met jou

verder mag

in het leven

van jou en mij


blijf nog even

laatste avond

aanraken van

wat niet meer is

geen woorden meer

om nog te zeggen

stille momenten

van ieders gedachten

over hoe het zo

kon gaan

toch nog vragen

of je nog even wilt blijven

omdat ik nog niet

wil toegeven aan de pijn

van het jou moeten laten gaan


de laatste letter

langzaam

verwijder ik de letters

van jouw naam

van ons huis

om zo te beseffen

dat jij niet meer zal zijn

bij de laatste letter

breken de tranen door

omdat ik nog steeds niet

kan beseffen

dat ik jou

voor altijd

aan de dood

verloor


verdwenen zomer van vandaag

de geuren van vandaag

zijn verdwenen

nu de zomer

is meegenomen

door de wind

van de herfst

trage avonden vullen zich

met sombere geluiden

totdat ik

jouw lach hoor

in de stilte van de nacht

dan besef ik weer

dat de zomer is verdwenen

maar dat jij zorgt

dat de zon

blijft stralen

in mijn leven 


soms als ik je niet meer raak

de nachten

waarin mijn tranen

nog steeds

soms zomaar

het kussen raken

waar ik slaap

soms zomaar

als ik weer eens

verschrikt op spring

omdat ik jou verwacht

soms weet ik dan

even niet meer

dat jij niet meer

op mijn wacht


groeien tot ik het licht raak

te lang in het donker gelegen

niet de kracht vinden

om de zon te gaan begroeten

langzaam begon ik

mijn benen te strekken

ging ik staan

ik groeide door de warmte

van het heden

door de stralen van de zon

langzaam ben ik

gegroeid tot ik het licht

kon raken

totdat ik

sterk genoeg was

om het licht

voor altijd

te vangen


mijn winkelwagentje van het verleden

heel mijn wereld

van het afgelopen jaar

heb ik langzaam

uit mijn winkelwagentje

van het verleden gepakt

om ze zorgvuldig

op te ruimen in

de kastjes van de herinnering

van het heden

om zo ruimte te maken

voor de nieuwe

herinneringen van

de toekomst

die weer op mijn

pad terecht zullen komen


zeg me hoe ik verder moet
voor de laatste keer

samen op reis

naar daar waar 

we niet wilden stoppen

met onze liefde

daar waar de trein

van ons geluk

ontsporen zal

jij gaat naar hem

die je meer lief hebt

dan mij

ik vraag je 

hoe ik nu verder moet

nu jij niet meer

verder met

mij wilt 


verdwenen dagen van toen

traag gaan de dagen

steeds verder met de tijd

ik voel het in mijn aderen

dat de tijd die was

niet meer terug komen zal

ik zwijg ben stil

kijk naar wat was

de dagen van toen

die verdwenen zijn

omdat ik

er met mijn

gedachten niet

echt bij was


ik wil alleen maar schreeuwen van verlies

het laten gaan

het loslaten

van dit moment

jouw adem

die niet verder gaat

ik kijk het aan

dan de kilte die mijn hart raakt

ik wil alleen maar schreeuwen

van verlies

maar mijn stem

maakt geen geluid

de stilte is

 wat

jij achterlaat


schaduw naast de mijne

telkens weer

schrik ik op

als ik in de etalage kijk

van een winkelruit

ik zie je dan niet staan

terwijl je steeds

nog bij me bent

in mijn gedachten

langzaam

heb ik je laten gaan

de weg die jij vrijwillig koos

toch ben je nog

dag en nacht in mijn leven

jouw schaduw

zie ik steeds

weer naast de mijne


houden van is niet genoeg

armen die mij vastgrijpen

ik weet het nu al

dit is iets wat ik niet kan

ik weet dat ik van je hou

maar het is niet genoeg

jij zult altijd

terug keren

naar het leven

waarin jij

doet alsof je gelukkig bent

met je vrouw


gesprekken in de late avond

de stilte

breekt langzaam de avond

van de dag

wij zitten samen op ons balkon

te praten over

het samen zijn

onze vluchten

in het verleden

in het verlangen

naar dat wat

niet meer kan zijn

gesprekken in de late avond

waar we zo dicht

bij elkaar zijn


jij nam de liefde mee

wandelen door de straten

van de stad

had jij steeds

een tas die je bij je had

je vertelde alleen dat jij

vanavond iets bijzonders

te vieren had

bij het eten

opende jij de tas

gaf mij je tandenborstel

omdat jij besloten had

om voor altijd

met bij

mij te blijven 


nu mag ze de zon omarmen

loslaten van de pijn

afscheid genomen

om lot te laten

armen die een laatste

knuffel geven

ogen die sluiten

handen die loslaten

adem die stopt

nu kan ze de zon

omarmen

nu mag ze

rusten

na haar gevecht


dat was een liefde

even ineens

alsof de aarde stil staat

zie ik jou daar zitten

verzonken in je eigen wereld

zonder dat je mij ziet

ik kijk naar jou

zie dat je afgevallen bent

ik zie dat je anders kijkt

het raakt mijn hart aan

die een extra slag maakt

ineens weet ik het

jij was de liefde

die me ooit

eens diep

heeft geraakt


vaders handen

afscheid van hem

die zijn leven lang

voor mij heeft gezorgd

afscheid na zijn strijd

hij mocht gaan

stille momenten

van het aanvaarden

dat ik zijn zoon

voor altijd

mag zijn


niet uitgesproken woorden

woorden die

ik nog met je wil delen

om je te laten weten

hoe het nu met mij gaat

ik praat en zeg van alles

maar besef steeds weer

dat wat ik nu nog tegen je zeg

jij niet meer raakt

de woorden die maar blijven komen

doen me steeds weer beseffen

dat ik niet meer met je praten

kan


weggegooid verleden

mijn handen

konden het niet langer

vasthouden

het verleden van

dat wat wij samen

dachten te hebben

in onze jonge jaren

afgedankt

omdat ze niet meer

voor jou en mij

van waarde

waren


de zoete geur van vergeten

de dagen van het gemis

raken soms mijn gevoel nog aan

dan ruik ik ineens de geur

die jij altijd droeg

die ik al herkende van veraf

ik wist dat jij het was

nu je bent gegaan

denk ik soms

dat jij er bent

als jouw geur

die een ander draagt

ineens weer

mijn hart

aanraakt


omdat ik me soms zo half voel

als ik opsta

weet ik het al

deze dag is niet de dag

die ik zal koesteren

dan ineens mis ik jou

meer dan ik soms zou willen

herinner ik me weer

onze lach

dit is dan een dag

waarin ik mezelf

wederom zal moeten omarmen

omdat ik me niet compleet voel

zonder jouw lach


in vogelvlucht gevangen

op de vlucht

voor het alledaagse

roep ik in verlangen

de dagen van vandaag

vlieg ik terug

naar het verleden

omdat ik was vergeten

mezelf mee te nemen

haal ik me in

vogelvlucht

weer op

om zo totaal

mezelf

bij jou te zijn


het schaamrood op mijn kaken

terwijl ik de afwas doe

vertel ik jou

dat de liefde van toen

weer mijn hart h

heeft aangeraakt

dat hij plotseling verscheen

zomaar aan mijn deur vandaag

mijn hart sloeg twee slagen over

even was ik weer verdronken

in zijn ogen

jij zwijgt in alle talen

kijkt me met ogen vol vragen aan

met het schaamrood op mijn kaken

heb ik je verteld

dat ik naar hem terug wil gaan


gesloten verlangen

gevangen uren

van verlangen

in schemerige uren

van de nacht

waarin ik mijn armen

om jou heb gelegd

mateloos verlangen

in de uren die niet meer

komen  in het gevoel

van toen

gesloten verlangen

door de sloten die

niet meer open gingen

omdat mijn hart

teveel

was gekwetst in het verleden


verloren dromen van gisteren

dromen die ik had

als kind van heel lang geleden

dromen die ik wilde waarmaken

die steeds net buiten mijn

bereik lagen

in die tijd

terugkijkend op de verloren dagen

de dromen die gevangen zijn

die zijn losgelaten

omdat de droom

in de werkelijkheid

niet de droom was

die had bedacht


spiegeling van verloren liefdes

wankele bootjes van verlangen

waarin de liefde

averij leed

gespannen verwachtingen

die niet konden worden waargemaakt

waar de liefde

de liefde niet kon vasthouden

spiegelingen in het water

waarop wij dachten

te kunnen blijven varen

totdat bleek

dat de liefde niet

was opgewassen

tegen de stormen van de tijd


de verwrongen lach

mijn lach

is niet meer de lach

die hij ooit dacht te zijn

soms lach ik maar

omdat men het verwacht

ik laat niet mijn echte gezicht zien

die vertrokken van de pijn

soms niet eens meer

de lach op een

andermans gezicht

kan zien


in de stilte van het uur

afgesproken

om de laatste restjes

die ons verbinden

af te handelen

praten over waarom

we gaan stoppen

waarom niet meer verder gaan

met elkaar

zoals volwassenen het doen

ik beheers me totaal

in de stilte van het uur

terwijl ik het liefst

jou wil zeggen

dat ik zo baal

dat wij niet

samen verder gaan

 


 hier zal ik waken

voor altijd

was je aan mijn zij

mijn laatste dagen

waren zwaar samen

jij en ik

aan het einde van

onze tijd

besluit genomen

samen zouden we

naar het paradijs gaan

ik heb je in mijn armen genomen

samen vielen we

in de eeuwige slaap


  en de tijd die voorbij gaat

samen nog genieten

van de dagen die er zijn

kijken naar de toekomst

die er nog is

de tijd tikt achter hun

steeds verder

toch blijven zij

samen zitten

om de toekomst die nog

voor hen ligt

in te vullen

met de liefde

die hen nog

steeds samen brengt

 


ach

tussen de dozen

met allerlei rommel

zag ik hem daar liggen

zijn armen gespreid

zijn benen gekruist

een gat in zijn rug

ik dacht ach

dit keer hangt

hij niet te drogen

maar ligt hij

tussen de rommel

met de afdankertjes

van het leven


ze vliegen uit

jaren voor ze gezorgd

ze alles gegeven

wat ze verdienden

en soms zelfs nog meer

aan liefde geen gebrek

voor mijn kanjers die

voor mij de zon waren

ze vliegen uit

zijn klaar voor de wereld

waarin ze

het leven

zullen omarmen


schimmen uit het verleden

de stilte van de dag

gevuld met trage geluiden

van de avond

staan jij en ik

die even weer samen zijn

te kijken

naar de zon die

langzaam gaat

dan raak ik even

jouw hand aan

zeg even dat

ik van je hou

met wie ik verbonden ben

voor het moment

dan blijven we stil staan kijken

we weten beiden

 dat de schimmen uit het verleden

ons weer in halen zal


13729018_1071742392913140_4896512477717636568_n

knuffel de hemel even voor mij

loslaten van mijn dromen

loslaten van dat wat er was

langzaam ogen sluiten

dromen dat jij nog even was

dan ineens open ik mijn ogen

het is alsof jij weer

even hier bent

ik kijk naar de hemel

en zie dat je me een knuffel stuurt

zodat je weer heel even

bij mij bent 


toen het doek viel

geen buiging

voor de show

geen bemoedigende klopjes

op mijn schouder

niets was er

toen ik besloot

om te stoppen

met ons

om terug te keren

naar de ik

die ik wil zijn

het doek viel voor

de rol die ik

was gaan spelen

voor jou

waarin ik mezelf

niet eens meer

herken


als het licht het even niet doet

de nachten

die soms zomaar

niets meer raken

die verstopt in het nu

soms niet meer

kunnen zijn

daar waar ik dan

mezelf verlaten vind

in armen van de nacht

ben ik soms

even zo blij

dat ik zomaar

even in het donker

uitrusten mag


 symbool van kracht

ondanks alle stenen

ondanks dat er nergens

zon was te vinden

zag ik hem staan

stralend rechtop

deze bloem

die vertelde

dat zijn kracht

niet door licht gedreven is

maar door te overwinnen

in de strijd

om te overleven


zij vangt de zon
verscholen
in de avond
de zon
die langzaam
de dag verlaat
toch weet zij
de zon te vangen
door haar
stralende lach
zij weet als geen ander
hoe je de zon koesteren moet
daarom zal zijn altijd
de zon omarmen
in een ieder die
zij ontmoet
 (voor Rita Stijnis, mijn nicht die een ongelofelijke strijd te leveren heeft)

gevallen traan om wat niet was

woorden

die een naam vertellen

die rust vond

in het zijn

tranen die

elke dag van binnen

nog vallen

omdat het niet meer

mag zijn

langzaam

beseffen

dat ik dit dragen moet

het besef dat

wat niet was

maar wat ik 

zou graag zou 

willen dat het

zou zijn


 

het regent niet altijd

langzaam de stappen zetten

op de weg naar

waarheen dan ook

sterke benen

die nu even niet meer zo sterk lijken te zijn

gebogen hoofd

omdat het even niet meer

rechtop kan staan

staren naar daar waar

de leegte is ontstaan

waar jij altijd was

de eerste zonnestralen

raken ineens

jouw graf aan

ik voel een glimlach ontstaan

weet dan ook

dat het niet altijd zal regenen

nu jij niet meer

bij mij mag zijn 


omdat ik je bijna verloor

door de straten

van het leven

waarop elke hoek

de kapers staan

de stokers die ons

hoe dan ook

uit elkaar willen drijven

kijk ik je steeds weer aan

wetende dat wij samen

het zullen weerstaan

omdat wij samen

al zoveel momenten

van het elkaar bijna verliezen

hebben doorstaan


stille ochtend

zonder woorden

zijn we gaan slapen

omdat wat we wilden zeggen

alleen nog maar meer

ons zou verwijderen

opstaan

kijken naar de restanten

van de avond

kijk ik naar jouw ogen

waarin ik de vonk

van liefde

niet meer vind


 

omdat het nog steeds raakt

diep van binnen

dat stemmetje

dat zegt het is niet waar

hij niet

stil van binnen huilen

om een te vroeg verloren leven

door de ziekte die

iedereen steeds neerhaalt

gesproken woorden

die niets kunnen verzachten

stil kijken naar zijn foto

die me om de twee jaar

weer zo intens raakt

kijk ik met tranen in mijn hart

die een uitweg vinden in mijn ogen

naar hem die te jong

afscheid moest nemen

van het leven

dat nog zo vol 

geheimen voor hem lag


de tijd heeft de tijd ingehaald

onze boefjes

nu inmiddels al aardige knapen

die door ons samen

hun twee vaders

nog telkens

hun streken uithalen

zien een groot bad

voor we het wisten

zaten ze erin

riepen heel voldaan

dat ze helemaal zelf

in bad waren gegaan

we stonden even vreemd te kijken

omdat ze toch maar mooi

in een monumentaal bad

waren gaan zitten

waar een ieder ze zag


 

omdat je soms verliezen moet

mijn ogen staren

naar jouw lach

de onbekende kant

van jou die ik niet meer ken

ik hoor je praten

over een verloren liefde

die nu nog is

ik raak je even zachtjes aan

zeg dan dat je

vrij bent

omdat ik weet ik ga je verliezen

naar daar waar ik

zonder jou

verder zal gaan


 staren naar het niets

gevangen in de schimmen

van het verleden

stond hij daar

te staren naar

dat wat er niet meer was

hij droomde weg

over wat er morgen

zou kunnen komen

maar vandaag

vergat hij

er echt

te zijn


 

geur van even

dwalend door de tuin

van vandaag

dwaal ik even met mijn

gedachten terug

naar het nu

raak ik even maar

weer jouw hart aan

waarin ik verloren was

kijk ik naar jouw ogen

die er altijd zijn

met de blik van liefde

dan weet ik weer

dat ik weer

thuis zal zijn


daar waar ik altijd zal zijn

mijn ogen dwalen

door de uren

van het leven

ik vang soms zomaar

een glimlach

die me raakt

dan weet ik

hoe het leven

ook zijn sporen geeft

ik zal altijd daar zijn

waar het licht

mijn lach

vangt


carrousel van het leven

als een wervelwind

raak ik verstrikt

in het leven

met al zijn

pieken en dalen

worstel ik me

omhoog

uit de grootste storm

om mezelf

te omarmen

in het carrousel van het leven

waar ik mezelf

weer ben


gevangen metrobeeld

gedender door het leven

iedereen

zo in zijn eigen wereld

de ene al lang onderweg

de ander gaat net

met de blik van onbevangenheid

kijkt hij nog rond

terwijl ieder ander

verzonken in eigen gepeins

in het spelen van een spel

ineens niet meer het spel

dat leven heet

begrijpen

om erin mee te spelen