trein3

zwaaien totdat het over gaat

lachen

totdat jij de hoek

om bent

zwaaien totdat ik je niet meer

zien kan

dan pas huilen

omdat dit afscheid voor altijd was

dan pas weer naar binnen gaan

in het huis wat nu nog

alleen mijn thuis zal zijn

omdat jouw jas

nooit meer

naast de mijne

zal zijn 


de afrekening van ons samen

opgeruimde ruimtes

waar we onze liefdesnestje

hadden gemaakt

samen hebben we de stofnesten

verwijderd van onze liefde

voordat we besloten

om ieder ons eigen weg te gaan

kijken in elkaars ogen

het aanraken van wat ooit was

afscheid nemen met de rekening van onze tranen

met als tip

zeggen dank je wel

dat je in mijn leven was


was het niet voor altijd

in je ogen de liefde lezen

van voor altijd

ik hield je in mijn hart

gevangen met de gedachten

dat wij altijd samen zouden zijn

ik zag je lach op je gezicht

tot je vertelde

dat jij en ik niet meer

samen waren

dat het over was

omdat onze liefde niet

voor altijd bleek te zijn


verdwenen liefde

kijken naar jou

die aan mijn deur stond

met een bos bloemen

om het goed te maken

dat je was gegaan

kijkend naar jouw lichaam

dat verdween

de bloemen die je had meegenomen

verdwenen in de mand op mijn fiets

waar ik ze heb laten verdrogen

totdat de tranen van mijn hart

stopten met bloeden

om de tranen die niet kwamen


toen ik jouw tranen kuste

verdwenen in het stille verdriet

van iemand verliezen

die je nog niet missen kan

gevangen in de donkere dagen

na het afscheid voor altijd

troostte ik jou in mijn armen

kuste ik jouw tranen

raakte ik jouw verdriet

heel voorzichtig aan

om zo bij jou te blijven

in de angst van het

voor altijd zonder je moeder

verder te moeten gaan


achtergelaten kennis

ergens op straat

bleven ze liggen

de macht van de mens

de kennis die niet meer

gelezen word

via woorden op papier

woorden die ons raken

die gesproken worden

uit het hart

zeggen ons veel meer

dan alle woorden die

in boeken verzameld

zijn


liefdevol

samen dwalen

door de dagen van het leven

de nachten nemen we op de koop toe

we beseffen ons

dat we samen sterk zijn

dat als we even

apart het leven omarmen

we altijd weer met een lach

bij elkaar komen

omdat we

samen  de

wereld weten te besturen

waarin wij samen gelukkig zijn


als ik in jouw armen vlucht

lief soms

is mijn nacht zo donker

dat ik geen uitweg meer zie

naar het licht

reik ik met mijn handen

naar de sterren die niet

te pakken zijn

zoek ik in de nacht

jouw ogen

zoek ik naar jouw lach

om dan in jouw armen te vluchten

omdat ik even

schuilen  wil


beslagen raam van het verleden

ergens was ik verdwaald

in het heden

raakte ik verstrikt in de beslagen

momenten van het verleden

vang ik de gedachten

van wat ik nooit heb uitgesproken

spreek ik de dagen

van verlangen tegen

om zo in de nacht

door de beslagen ramen

van het verleden

naar buiten te staren