verdwalen1

waarom verdronk ik in jouw ogen

een lied hoorde ik

ergens in een voorstelling

ik dacht nog

dat is toch raar

wat er gezongen werd

over de liefde

met het verschil van 30 jaar

terwijl ik dat lied

diep in mijn hart hoor zingen

sta jij daar

zomaar ineens in mijn leven

het verschil van bijna 30 jaar

terwijl ik je aankijk

langzaam verdrink ik in jouw ogen

van het moment

diep geraakt ben

dat ik bijna de hele week zing

besef ik dat het verdomt lastig vind

omdat jij mij

zo in verwarring brengt


nu we niet meer praten

zwijgend staan we naast elkaar

in de stad van de liefde

we kijken naar alles

wat de moeite waard is

om te zien

alleen raken

we niet meer elkaar

met onze ogen aan

de woorden die

vroeger zo gemakkelijk kwamen

stoppen nu bij het

verlaten van mijn mond

praten over wat was

is wat we doen

niet wat is

zwijgend gaan we verder

op de weg

naar het einde

van ons samen zijn

die zo eindig ver

weg leek te zijn


tweespalt

gevangen in het gevoel

van jou en mij

wat aan mij trekt

het verlangen naar

dat wat ik niet meer heb

samen met jou

wil ik alles

maar dat alles

kan ik nog niet pakken

laat me daarom

onze wereld delen

me daarnaast

ons eigen deel

waarin we samen

toch onszelf

mogen zijn


gevangen in nevels

stilstaande beelden

het verleden dat verstopt zit

ergens waar ik het niet

aanraken kan

stil staren naar daar waar jij

jezelf verborg

om voor niemand

ooit meer

zichtbaar te zijn


je liet me achter met niets te verliezen

ogen gesloten

intens binnen in me opgesloten

het verdriet

dat nog steeds niet zijn plek

kan vinden

vechten tegen het gemis

dat zich niet meer kan vullen

het leven ademt zijn eigen ritme

waarin ik niet meer

de dans van het leven vinden kan

achtergebleven zonder

dat ik nog iets verliezen kan

nu jij er niet meer bent

geen licht dat mij aanraken kan

totdat ik ineens

gevangen door de engel

die jij mij vanaf de hemel zond

om me het afgesproken teken te geven

om zo weer te kunnen ademen

in het heden


een weer je adem voelen

verloren in het nu

zoek ik soms je

zomaar weer even op

raak ik weer even

je lichaam aan

voel ik me

weer even

thuis gekomen

als ik je aanraak

even weer je adem voelen

om te weten

dat ik je los laat

om zo mijn eigen weg te gaan

waarin jij zo af en toe

weer even

bij mij komt staan


breng hem in beweging

staren naar niets

het onbekende

waar hij geen idee van heeft

staren naar de muur

waar hij als in een waas

een film ziet

die hij niet wil zien

kijken naar zijn 

blik die geen emotie verraad

ga ik bij hem zitten

stel alleen de vraag

wat wil jij 

wat we doen

zodat het voor jou

beter gaat dan nu

hij kijkt 

zegt alleen maar

dat hij wil 

dat het over gaat


verborgen verlangens naar jou

verpakt in getuigen

van het aanraken van het nu

geen gedachten die meer

mogen gaan

nergens nog

even dat aanraken

waar ik zo van geniet

opruimen van getuigenissen

van onze tijd samen

staren naar de verborgen verlangens

die ik niet meer

aanraken wou


als een eenvoudige traan

heel eenvoudig

een traan laten vallen

heel traag

begeleiden naar ergens heen

niet denken

niet kijken

gewoon laten zijn

de traan van eenvoud

gaat zijn eigen weg

langs mijn gelaat

ik raak hem even aan

ik kijk hem na

zie hem vallen

om zo naar jou

daar ergens 

in de wereld

te gaan


trap naar de hemel

langzaam 

stap voor stap

klimmen naar 

het onmogelijke

dingen doen

die niet mogen

om zo de trap

naar de hemel

langzamer te

kunnen bestijgen

om zo het leven

net iets langer

vast te houden

dan mogelijk is


uitzicht op later

stil gevangen

door de straal van

losgeslagen licht

staat ik naar de hemel

waar ik langzaam

toch mijn toekomst zie

ik raak teder even 

jouw hand aan

dan kijken we samen

naar de weg

die we ooit

samen zullen gaan


alsof het licht haar aanraakt

starend voor het raam

van het heiligste wat

ze ooit bewandelen zal

staart ze naar het licht

dat haar stil aanraakt

zomaar is ze gevangen

in het verhaal van het nu

stil raakt ze even 

het venster aan

dat haar gevangen houd

in de dag van vandaag

droomt weg naar waar

ze nu zou willen zijn

langzaam draait ze zich om

het licht latend 

waar het moet zijn

ze loopt verder

als verlichte engel

naar het pas dat

er altijd zal zijn


waak over mij

bang in de nacht

staren naar daar waar ik

zo bang voor ben

niets kunnen doen

alleen maar afwachten 

wat er komen gaat

niets zeggen

omdat zwijgen mij 

niet meer horen laat

gevangen in het net

van het gemis

waar geen ontsnappen uit

meer mogelijk is

vraag ik de engel

over mij te waken

zodat ik weet

dat er iemand is

die over mij waakt

vannacht