pieterpad5a
ineens was er het leven
verscholen
op een plek
diep bij mij van binnen
sluimerde de oceaan van liefde
die leek te zijn uitgeblust
totdat jij verscheen
in mijn hart
in mijn leven
ineens waren we samen
ineens voor altijd
verbonden met elkaar
kleine stapjes
heel voorzichtig
kom je dichterbij mij
hele kleine stapjes
raak je mijn hart
steeds een beetje aan
totdat ik je toe durf te laten
totdat ik weet
dat ik je vertrouwen kan
dan pas kan ik
met hele kleine stapjes
jou toelaten in mijn hart
zodat we heel voorzichtig
de toekomst samen
in gaan
de prins is niet thuis gekomen
wachten
voor het paleis
van de emoties
waar we ons
weer zullen zien
om te ontdekken
waar jij en ik
gebleven zijn
door het vergissen
in de tijd van samen zijn
door de verlangens
naar dat wat niet
beter bleek te zijn
lijken we elkaar te zijn verloren
omdat de prins
niet thuis wilde zijn
hoogspanning
vonken van verlangen
die sprankelen van de hoop
dat het nu waar zal zijn
dat je de belofte
van de nacht
ook in de dag laat zijn
de mooie woorden
ik hou van jou
in de duisternis van de nacht
verliezen hun waarde
als je daar in het licht van de dag
niet meer de woorden voor kan vinden
omdat het moment van spanning
is verdwenen
in de nacht
verdwenen voetstappen van de tijd
stappen
in de voetstappen van het verleden
waar zoveel voeten
mijn pad aan hebben geraakt
die soms met me opliepen
die soms zomaar harder gingen
of verdwenen in de traagheid
van het gaan
verdwenen voetstappen
van al die passanten
die in mijn leven kwamen
die gingen zodat
er plek voor jou
kan zijn
omarm me alleen maar
het frisse groen
van het verliezen van hem
die ik zo lief had
die ik niet wilde laten gaan
maakt me bang
voor de zo goed bedoelde woorden
die ongemeend uit gesproken worden
zonder dat de emotie
die er in hoort te zitten
er kan zijn
omarm me alleen maar
met je armen
zodat ik weet dat er
nog steeds warmte
in mijn verkilde hart
kan zijn
geschreven in de tijd
de spiegel van de tijd
die soms onverbloemd
de geschreven tijd
in mijn gezicht laat zien
raak ik soms
even vol liefde aan
de geschreven lijnen
die zeggen wie ik nu ben
die laten zien dat ik er nog ben
ondanks dat wat gekomen is
niet altijd met het woord
liefde te omschreven was
geschreven in de tijd
draag ik met trots
de lijnen
van de geleden strijd
omdat opgeven geen optie is
omdat we beiden weten
dat we verder zullen gaan
lopen we altijd samen
op het pad
waar jij en ik
samen op willen gaan
ontmoeten we elkaar
soms zomaar in de stilte van de tijd
waarin jij en ik weer samen lopen
om zo weer terug te keren
naar daar waar we beiden
weer bij elkaar zijn
de tranen van de hemel
gevangen
in een blad
de tranen van de hemel
van hen die ons verlieten
raakten ons even aan
om ons te laten weten
dat ze nog altijd
over ons waken
waar we ook heen zullen gaan
Hits: 44