westerborkpad1
stille indrukken van wat komen gaat
druilige uren
lopen in de stilte van
de ontwakende stad
de scherven van het heden
de vele gebroken levens
die hier ooit waren
eenvoudig gevangen
in de stilte voor de storm
voor wat allemaal
nog te gebeuren staat
reflecties van het verleden
spiegelende straten
door het water
wat het aanraakt
dat zijn effect laat zien
de voetsporen
van de nacht
die verspreid liggen
in de stad
waarbij het verleden
zachtjes gaat
verdwijnen
in de dag
als de regen valt
zachte klanken
van verdronken fietsbellen
die mij raken
in mijn tocht
langs de dagen uit het verleden
verdwaald in mijn wereld
van niet begrijpen
wat er is gebeurt
hoor ik de zachte klanken
van de regendruppels
die een snaar
uit het verleden raken
scherven in de hemel
gebroken tranen
die ik in mijn ogen voel branden
als ik staar naar de hemel
waar jij nu bent
zachter druppels regen
alsof het jouw tranen zijn
die mij troosten
omdat de schreven
in de hemel
jou en mij scheiden
voor altijd
als het niet meer te herstellen is
als de pijn
van het verleden
zo diep geworteld zit
dat het niet meer
te herstellen is
als de tranen
als ijs bevroren zitten
in je hart
dan is overleven
het enige
wat nog telt
om toch nog
te leven
na deze hel die er was
als de liefde huilt
als de liefde huilt
in de stille nazomer
van wat ooi
de zomer was
als de liefde niet meer oplaait
bij het zien van de stralende ogen
van die ander
dan huilt mijn hart nog meer
tot hij scheurt
omdat ik dan besef
dat ik jou moet laten gaan
dat het voorbij is
omdat ik was
omdat ik was
waar ik ben geweest
omdat ik wilde zijn
waar ik was geweest
stonden de namen geschreven
van hen dit niet meer
bij ons zijn
die ooit
hier op deze aarde
zijn geweest
achtergelaten tekens
dat je was
is duidelijke
de herinnering
aan een moment
liet je achter
ergens zomaar op een plek
waar je even was
achtergelaten tekens
als herinnering
van dat jij
er was geweest
om er te zijn
spiegelende dagen van de herfst
stille kleuren
van de gevallen bladeren
in de later herfst van mijn leven
gevangen in de spiegels
van de vele ogen
die ik heb aangeraakt
die soms stralen als ze me zien komen
die me aanraken
met de kleuren
van deze dag
knokken tot je er bent
het verzet
diep in mijn hart
dat ik niet kan laten gaan
tegen het vele onrecht
dat kinderen is aangedaan
dat hun jeugd ontnomen
door de tijd van toen
waarin niet begrepen werd
dat kinderen meer zijn dan
een leuke bijkomstigheid
waarin niet werd gezien
dat kinderen
mensen zijn
Hits: 46