athene3
toen je zat te wachten
thuiskomen
met mijn hart vol
tranen van de verloren liefde
die mij niet meer zag
zat jij daar te wachten
met je armen vol met rozen
om mij te troosten
omdat ik voor jou
nog steeds de liefste was
die jij niet vergeten kan
zijn tranen die niet meer uit te wissen zijn
het verdriet
door mij aangedaan
door te zeggen dat ik
niet meer verder met hem wilde
in mijn leven
omdat mijn hart te vaak
was gebroken
door de dingen die er waren
die werden gezegd
zorgde dat de sporen
van zijn intens verdriet
nog steeds zichtbaar zijn
om het onvermogen
dat hij nooit eerlijk kon zijn
hij is niet echt op slot
de vele blessures
die me steeds weer
deden beseffen
dat mijn hart
niet altijd zo groot was
als ik dacht dat hij zou zijn
heeft me doen besluiten
mijn hart op slot te zetten
voor een ieder die er inbreken zal
totdat ik besefte dat
mijn hart te gemakkelijk is te vinden
als je net iets beter kijkt
kun je het slot doorbreken
omdat hij niet echt op slot zat
maar er was liefde
onze oude bouwval
waar we gingen wonen
waarin niemand
meer wonen mocht
maar wij wilden maar
al te graag
ondanks de vele kieren
de armoede die we kenden
waren we gelukkig
omdat de liefde
altijd in onze harten
voor elkaar
aanwezig was
en altijd komt er nieuw leven
na de vele tranen
van vandaag
die gisteren nog ondenkbaar waren
maar die toch kwamen
omdat ik jou niet meer
aanraken kan
bleek dat na
de tijd van rouwen
er ineens in mijn hart
nieuw leven te ontstaan
omdat het leven mij
gevangen houd in dit bestaan
elk houvast helpt
wankelend door het leven
nadat jij mij plotseling
voor altijd verliet
omdat jij niet meer bij ons mocht zijn
zocht ik houvast
hoe klein ook
hoe teder ook
om te overleven
op het pad dat ik
nu in mijn eentje
op ging
overal is ze
voor velen onbegrijpelijk
mijn gemis van soms elke dag
de liefde van mijn ijskoningin
die is gestorven al heel lang
geleden
maar in elke zwarte kat
die ik ontmoet
die k in de ogen kijk
zie ik een blik van herkenning
alsof ze nog steeds
over mijn waakt
onbereikbaar bereikbaar ver
gesproken woorden
over dat het zo niet langer gaat
de gesproken zinnen
die niet aankomen
als ze niet via
de telefoon gaan
gesproken teksten
die je niet meer hoort
omdat je zo verzonken bent
in je eigen gedachten
in je eigen wereld
van overal bij betrokken willen zijn
maakt dat je voor mij
onbereikbaar bereikbaar
ver weg blijkt te zijn
vage gezichten uit het verleden
de vage gezichten
die ik dagelijks soms
voorbij zie gaan
van mensen die ooit waren
die niet meer
in mijn leven zijn
raak ik met een tedere glimlach
in mijn hart aan
om ze te laten weten
dat ik ook zonder hen
gelukkig ben
in hoe ik verder
in mijn leven ben gegaan
Hits: 28