zonlicht1
zelfs dan huil ik
na de woorden
dat het niet meer gaat
dat we moeten stoppen
met elkaar
de liefde die er is
maar niet meer kan bestaan
het verleden
dat zijn tol eist
in het vertrouwen
wat kapot is gemaakt
maakt dat ik nog steeds huil
omdat het echt niet gaat
en dan ben je gegaan
samen in onze tijd
waarin we gevangen
in de liefde van ons hart
verbonden zijn met elkaar
de duisternis
die komt als je weggaat
staar ik je nog even na
door het raam
dat beslagen door mijn tranen
laat voelen
dat ik je nu al mis
nu je net bent gegaan
teveel te verliezen
de liefde die ik voel
in het moment van magisch samenzijn
de woorden die gesproken waren
waarin jij en ik
vonden dat we
samen konden zijn
kijken in jouw ogen
met je stralende lach
besef ik dat ik verliefd ben
maar zo bang ben
voor wat ik verliezen zal
mijn jas uitgedaan
binnenkomen
zonder jas
omdat ik altijd als ik ergens ben
ik niet mijn jas uit wil doen
zodat ik me dan
misschien ergens thuis voelen zal
kijk ik naar jouw ogen
waarin ik verdrink door de liefde
die er is
neem ik de volgende keer
mijn jas mee om hem uit te doen
om zo thuis te komen
bij jou waar ik altijd thuis wil zijn
late avond
late avond
gevangen in mijn eigen donkere wereld
werd ik gevraagd
om bij hem te komen
die ik lief had
hij vertelde me dat
zijn liefde voor mij
heel groot was
dat hij van me hield
dat ik voor hem
zijn alles was
waardoor mijn wereld
ineens niet meer zo donker was
steeds trager
de tijd tikt
steeds trager
zijn minuten wals
van het verleden
waarin het heden
steeds meer vervaagd
langzaam komt de mist
in haar hoofd
langzaam beseft ze
dat ze niet meer
lang in deze wereld is
teveel trapjes
het trapje
naar de hemel
die me met jou verbond
is inmiddels
zo moeilijk te vinden
omdat er steeds meer trapjes komen
van de mensen van wie hou
die verdwijnen met de tijd
zodat er steeds meer trapjes
komen te staan
die ik soms beklimmen wil
om weer bij iemand te zijn
ik heb nog geen koekje gehad
in de herfst van haar leven
raakte ze steeds meer
verstrikt in de mist
in haar kamertje
waar ze nu woont
zat ze op haar stoel
met mij te praten
terwijl ze na elke zin
zegt dat ze nog geen koekje heeft gehad
dus pakt ze er nog eentje
terwijl ze me vraagt
hoe kan het dat ze bijna
niet meer in haar kleren pas
wachten in de tijd
jong en onbezonnen
als we waren
raakten we verstrikt
in de liefde die we voelden
maar die niet kon zijn
nadat we elkaar
de belofte deden
dat we op elkaar zouden wachten
besef ik me des te meer
dat de tijd zijn slagen slaat
dat ik steeds langer moet wachten
in de hoop dat je op een dag
echt voor me staat
nog steeds jij
eindelijk kwam je naar me toe
zag ik je ogen
zag ik dat je
ouder was geworden
je liep al wat gebogen
we keken elkaar aan
werden meteen weer
de jonge jongens die we toen waren
die met elkaar lol hadden
waarop ik me besefte
jij ben nog steeds jij
ondanks dat de dagen het leven
voor jou niet zo lief
waren
Hits: 19