zonlicht2
omdat je was
afgesproken
om elkaar te zien
elkaar echt te ontmoeten
in de stilte van de stad
wachten totdat jij kwam
totdat je er bent
dan je hand op mijn schouder
die voelt als geen ander
het was de tinteling van
thuiskomen
de warmte van
eindelijk zijn we
thuis gekomen bij elkaar
de muziek is gestopt
er zullen geen klanken meer klinken
in dit huis
de balzaal is voorgoed leeg
er zal geen dans meer worden gedanst
de zanger en zangeressen
zullen niet meer zingen hier
omdat de liefde die tussen jou en mij
voor eeuwig verdwenen is
als alles is gezegd
de tranen zijn uitgehuild
de woorden die we spraken
zijn niet meer te herhalen
alles is klaar en volbracht
nog even elkaar vast houden
dan los laten van wat was
laten gaan van waar ooit
oprecht voor altijd bedoeld
was
in het licht
de stralen
van het licht
die me vangt
in de stilte van de tijd
van het verlangen
naar jou en mij
in het licht
staat mijn lief te wachten
totdat ik weer
bij hem zal zijn
dat lukt haar wel
op bezoek bij mijn moeder
die niet meer weet wie ik ben
die niet eens meer haar eigen
heden kent
ze schuifelt door de kamer
krijgt geen kastdeurtje open
die niet eens op slot is gedaan
dan loopt ze naar
de pot met drop
op haar tafel
met een moeilijke sluiting
die ze dan wel open krijgt
zodat ze een dropje neemt
waarna ze verder door haar
kamer schuift
de duisterste momenten in mijn leven
duisteren momenten
in mijn leven
mijn zoon ligt in bed
geveld door de vreselijk ziekte
waarvan hij niet te genezen is
ik zit naast hem
hou zijn hand vast
de angst staat in zijn ogen geschreven
met de vraag of ik weet wat hem
daar te wachten staat
ik zwijg met tranen in mijn ogen
hou zijn hand vast totdat
hij gaat naar daar waar het
naar ik hoop
beter voor hem zal zijn
nou ik ga weg hoor
met het hele gezin
op visite bij haar
die naar ons kijkt
ineens opstaat
zegt dat ze naar huis gaat
omdat het te druk is voor haar
we zeggen dat is goed
terwijl ze naar haar jas loopt
haar tas pakt
komt ze terug om te zeggen dat ze gaat
we zeggen dag tegen haar
terwijl ze de gang in loopt
en dan weer bij ons in de kamer staat
en zegt dat ze naar huis gaat
voor de vijftigste maal
hoopvol
onder het gedenkteken
voor de gevallen andersgeaarden
in het kamp waar ik ben
sta ik ontroerd stil
kijk ik naar de stilte die is
raak ik verstrikt in mijn emoties
omdat dit als ik toen had geleefd
mij ook had kunnen gebeuren
totdat ik naar beneden kijk
ineens tussen de stenen van herdenken
van dat je bent geweest
ineens iets groens ontstaat
waardoor ik weer weet
dat hoop altijd blijft bestaan
dat het ooit beter zal gaan
stukje bij stukje
loslaten van onze zoon
die de wijde wereld in wil
reizen wil maken naar landen
waar we nog niet zijn geweest
met zijn rugzak op zijn rug
zijn ogen stoer op de toekomst gericht
laten we hem gaan op het vliegveld
om zijn droom uit te laten komen
terwijl wij thuis in angst en beven
op zijn berichtjes wachten
dat het goed gaat
laat me los
de gebondenheid
met jou gaat niet meer
ik kan er niet meer mee omgaan
ik wil dat het overgaat
dat je me los laat
dat ik weer kan vliegen
door de tijd
door het leven
zonder dat ik gebonden ben
aan jou die me
dat niet toestaat
om vrij te zijn in mijn leven
gesloten liefde
gesloten liefde
voor altijd
zonder de angst
dat ik er alleen voor sta
nu ik bij jou ben
mijn vrijheid
kan ik vasthouden
in de tijd van het samenzijn
omdat jij net als ik
gesloten in de liefde
toch vrij wilt zijn
Hits: 16