Malaga4

komt de zon nog terug
daglicht raakte je haren aan
de zon scheen als ik je zag
telkens weer zag ik je lach
tot dit moment
waarop jij mijn daglicht
mijn zon meenam
naar daar waar
ik niet meer bij je mag zijn

even stil
al worden er duizenden woorden
tegen me gesproken
die me willen troosten
die zeggen dat het vreselijk is
die dingen zeggen
die ik allang weet
de woorden die troost moeten geven
maar me niet meer raken
door de pijn die mij verdooft
kies ik ervoor om te zwijgen
even stil te staan
in dit moment van het besef
dat niets mij nu troosten kan

verbonden in het altijd

de tijd leert

dat vriendschap

voor altijd blijkt te zijn

al drijven we soms wat verder uit elkaar

altijd is daar de reddingsboei

die je opvangt

omdat we van elkaar weten

dat we beiden

er  altijd voor

elkaar zullen zijn

verbonden in het altijd
de tijd leert
dat vriendschap
voor altijd blijkt te zijn
al drijven we soms wat verder uit elkaar
altijd is daar de reddingsboei
die je opvangt
omdat we van elkaar weten
dat we beiden
er altijd voor
elkaar zullen zijn

zijn jeugd is vergeten
heel verlaten
zit hij daar
gevangen in de herfst van zijn leven
zonder iets te zeggen
stil te dromen
terwijl beelden uit zijn jeugd
hem aanraken
zonder dat hij het beseft
haalt zijn jeugd hem in zijn gedachten in
waardoor hij
weer in het verleden belandt
waar hij zijn laatste dagen van de winter
zal zijn

gevangen in de rust van de verwondering

gevangen in de stilte van de omgeving

zit ze gedachteloos

te stralen om wat ze ziet

de klanken van de stem die haar oren streelt

maakt dat ze de rust terug kan pakken

even kijkt naar dat wat er is

om zo terug te keren

naar waar ze het liefste is