napels26c

de gedroogde roos
late avond
in de armen van de stad
hand in hand
met mijn geliefde
die een roos voor mij kocht
als eerbetoon aan onze liefde
de gedroogde roos
bleef nog jaren hangen
als symbool
van de liefde die
zijn glans verloor

nu moet jij zelf verder lopen
onze zoon
vertrekt naar zijn eigen plek
waar hij gaat wonen
hij kijkt ons met vragende ogen aan
wat hij nu moet
we kijken hem aan
zeggen dat hij nu
zelf verder moet lopen in het leven
maar dat we zo lang als we kunnen
altijd er voor hem zullen zijn
als het even niet gaat

dankbaar
de zoveelste dag
waarop ze me dragen door het leven
zwoegen in 31 graden
elke trap op die er maar te begaan is
ze houden vol
alsof het ze niets doet
dankbaar dat ze me willen dragen
dat ze er zijn
als ik soms van vermoeidheid
even niet weet hoe ik nog kan staan
staan zij voor me klaar
om toch te blijven staan

als haar tranen niet meer vallen
verborgen
achter de nevels
van het mysterie
waar ik niet doorheen komen kan
staart ze naar mij
met ogen vol vragen
die ik niet beantwoorden kan
raakt ze me met haar blik
aan
waardoor ik ineens begrijp
hoe eenzaam ze is in haar bestaan

nog eentje te gaan
de top halen
om bij jou terug te zijn
elke dag voelt als een trap
die ik nog nemen moet
om dichter bij jou te zijn
om je weer in mijn armen
te mogen sluiten
om samen te zijn
in de nacht
waarin we samen
zullen slapen
voor altijd

het verleden dat ontstaat
begeleid lopen
door de restanten
van een heel leven
van een stad
waar geen leven meer
te vinden is
alleen het verleden
dat tot ons spreken kan
met onze aannames hoe men heeft geleefd
hoe het ooit was

zonder woorden
dichtgeslagen deur
naar het verleden
waar ik jou niet meer vinden kan
achtergelaten tranen
van het verdriet omdat het over was
totdat jij ineens
terugkomt in mijn leven
mijn hart weer wil gaan bewonen
totdat ik besef
dat het plekje in mijn hart
niet meer voor jou
beschikbaar is