berlijn26a
hij was er
laatste dagen
van zijn leven
wilde hij toch nog bij ze zijn
zijn leerlingen
die hem zo liefhebben
hij opende zijn hart
in al zijn kwetsbaarheid
kwam hij naar ze toe
omarmde ze met zijn broze armen
nam afscheid
zoals alleen
hij dat kan doen
zie je aan de overkant
gebroken tranen
van het gemis
dat nog niet eens gekomen is
geen woorden die
nog gesproken kunnen worden
ik omarm je voor de laatste keer
zeg dan dat ik
je aan de overkant zal zien
als ik eindelijk
weer bij jou mag zijn
de kracht
kwetsbaar
zijn ogen stralen
als hij ze ziet
ondanks de vele blikken van medelijden
omdat we hem ontmoeten
in de laatste dagen van zijn leven
kwetsbaar als hij is
laat hij de leerlingen bij hem komen
zit als een koning op zijn troon te stralen
zwaait als ze langs hem rennen
om daarna naar huis te gaan
moe maar voldaan
omdat hij er nog 1 keer voor hen kon zijn
het is de waarheid
ik kan niet langer liegen
de woorden die ik wil zeggen
zijn voor jou en mij nog te teer
om uit te spreken
onze harten weten het allang
dat het tussen ons goed zit
toch durven we het nog niet
te zeggen
bang dat het dan
de waarheid wordt
dat we met elkaar verder gaan
afscheid met stille tranen
de oorverdovende stilte
na het stilvallen
van jouw ademhaling
raakt me zo diep
na maanden van vechten
van door willen gaan
gaat het echt niet meer
totaal van de wereld
geen traan wil vallen
die in stilte binnen in mijn hart
zachtjes huilt omdat ik je missen ga
waar zijn mijn woorden
praatjes
voor tien
woorden in overvloed
toch is de stilte die nu ontstaat
te groot
te veel
kan ik niet zeggen
alleen maar troostend
mijn hand op je leggen
naar je luisteren omdat ik weet
dat woorden nu meer afbreken
dan gewoon samen stil te zijn
neem alles maar mee
vertrokken met alles
wat mij dierbaar was
opgesloten in mijn hart
de liefde die er was
bleef achter in mijn gedachten
de spullen die nog bij jou lagen
mocht je houden
omdat ik daar niets meer mee kan
omdat het beter
bij jou achterblijven kan
zodat ik zonder dat stukje verleden
verder kan
vier bakjes
afscheid voor altijd
de regel dat je dan
een ander leert kennen
klopte inderdaad
terwijl ik met de
scherven van verdriet
in mijn hart nog rondliep
vroeg jij om vier bakjes
die jij bij mij had achtergelaten
of ik die even
terugsturen kon aan jou
mooie bloemen
samen op pad
met mijn moeder
die zich dapper door het leven slaat
ineens ziet ze prachtige bloemen
daarmee wil ze op de foto
wel zonder rollator
want dat staat niet
ze loopt naar de bloemen
en voor ze het weet
ligt ze daar
tussen de bloemen die zo mooi zijn
de foto was hilarisch
zij was alleen maar blij
dat ze op de foto met deze bloemen staat
Hits: 6