praag26 b

zweef maar

mijn gedachten

die denken aan de tijd

die zich soms afvragen waarom het

zo niet gaat

stille dingen

die naar niets leiden

zweef maar door de ruimte

ga maar je eigen weg

zodat ik zonder jou

in mijn dagen

verder kan gaan

de herfst is gekomen

lief de herfst is in de zomer

in mijn hart gekomen

nu jij niet meer bij mij bent

zit ik te staren in de leegte

van de seizoenen die niet meer zijn

lief ik weet soms niet hoe ik verder moet

dan kijk ik even naar de sterren

voel dan dat jij naar mij kijkt

zachtjes zegt

dat ik niet bang moet zijn

als mijn traan de nacht verzacht

terug in mijn veilige hoekje van de avond

waar ik naar jou verlang

dat ik wilde dat je erbij was geweest

de voorstelling van onze kleinzoon

zit ik stil voor me uit te staren

een langzame trage traan

die mijn oog verlaat

doet me beseffen dat

mijn traan de nacht

die er even is verzacht

wat nu

haar boodschappentas in haar hand

die ze aan haar zoon wilde geven

die zo langs zou komen

ze stond al te kijken in de deur

ineens komt er een mevrouw

die haar helpen wil

ze begrijpt de taal niet

met paniek in haar ogen staat ze ineens op straat

zonder sleutel

geen idee hoe ze weer naar binnen kan gaan

machteloos toezien

mijn armen zijn soms te kort

om al het leed van de eenzaamheid

te omarmen

om ze te strelen met geluk

ze te verwarmen met de lach van het leven

mijn armen zijn soms te kort

zodat ik machteloos moet toezien

hoe iemand smeekt

om te mogen leven

vergeten rozen

late avond

de bel die gaat

daar sta je dan

met het bosje rozen

om zo je schuld af te kopen

om zo de tranen in mijn hart te verzachten

in de tijd

met tranen in mijn ogen kijk ik je aan

vraag je de rozen te vergeten

omdat deze rozen mij niet zullen troosten

als jij weer weg zal gaan

foto uit het verleden

staren naar het beeld

dat ooit er was

waar ik mijn hart verloren had

in de droefheid van de tijd

staren naar de foto van vroeger

gevangen in de moderne tijd

weet ik ineens

dat het verleden

me heeft gebracht

waarvoor ik leef

ik verlies dit gevecht

langzaam breken de ketens

van het verleden af

kom ik mezelf tegen

in de strijd van niet willen loslaten

uit de angst voor wat dan komen gaat

vermoeid vecht ik nog

tegen beter weten in

weet ik dat ik jou toch los moet laten

omdat het voor ons allebei beter is

het modern gebed

in haar pantser van geloof

zit ze daar sereen te wezen

van achter uit de kerk

zie je haar zitten in gebed

terwijl je later beseft

dat ze contact heeft met een andere wereld

waarin haar telefoon haar in de macht heeft

omdat ze niet meer zonder kan