Florence 3

geen woorden die je spreekt

je lichaamstaal

lees ik al weken

ik zie de verkilling in je hart

in de dingen die je doet

ik vraag je of er iets is

er komen geen woorden

slechts een schouderophalen

met de woorden

dat ik het toch niet begrijpen zal

ik kijk je nog een keer aan

vraag je dan of je geen woorden meer spreken kan

om mij te zeggen wat er is

dat ik jou op dit moment

zo vreselijk mis

die normaal zo dicht bij mij is


en je was er niet meer

de stad die ik lief had

omdat jij daar altijd was

 waar ik je kon vinden

met mijn ogen dicht

de stad die jou gevangen hield

zodat we gedwongen waren

om elkaar minder te zien

dan we zouden willen

heeft inmiddels

jou los gelaten

ben  je verdwenen

uit mijn leven


samen dromen

staren

over het wassende water

gevangen in de zonnestralen

van deze dag

jij en ik

gewoon staren

gewoon in de stilte gevangen

van het moment

de laatste minuten

voor de avond valt

dromen we samen

over hoe ons leven

verlopen zal

in de tijd die komen gaat


ze had een directe lijn

om de pracht en praal

te delen met haar grootste liefde

had ze een telefoontje gekocht

om zo alles te laten zien

wat ze zag

om het zo te delen

wat haar ogen aanraakten

totdat ze besefte

dat het onnodig was

omdat hij het tenslotte

zelf gemaakt had


gevangen in de uren

stil en onbewogen

staren naar dat wat

er niet meer mag zijn

zonder de woorden

heb een goede reis

moest ik hem laten gaan

die ik zo lief heb

die ik nog niet missen kan

gevangen in de uren van het wachten

totdat de hulp er zal zijn

om mij te helpen

om dit verlies te dragen


even zacht zijn

de stenen harten

die ik soms raak

zonder het besef

dat ik werd geraakt

door de kracht van het geweld

maakten me soms harder

dan ik wilde zijn

totdat ik besefte

dat juist door die hardheid

te begrijpen

kan ik zachter dan zacht

in deze stenen wereld zijn


wachten  totdat wat eigenlijk

gevangen

in de stiltes van het gevecht

de storm die is gaan liggen

waarin zichtbaar was

dat jij en ik

niet meer samen kunnen zijn

wachten op de woorden

dat het voorbij is gegaan

wat ooit was

zonder het besef

dat ik het ook kan zijn

die deze woorden zegt


verloren sleutels

vergeten woorden

van houden van

van samen blijven

voor een heel leven lang

verloren gevoelens

die langzaam verdwenen

in de mist van het niet meer verlangen

de sleur die ons gevangen hield

omdat wij niet wisten

hoe het verder moest

verloren sleutels

die onze sloten hebben opgesloten

voor altijd


het onmogelijke deurtje

de liefde

die niet meer zal komen

in mijn leven

om wie ik ben

de liefde die verdwenen is

omdat ik de angst

die er voor in de plaats kwam

groter is dan het verlangen

naar een nieuwe bewoner van mijn hart

heb jij weg genomen

door juist met jouw lach

dat onmogelijk deurtje van vertrouwen

open hebt gemaakt


lieve woorden van verloren  liefdes

kleine woorden

met een klein slotje

dat gevangen in de muur

in zijn eenvoud vertelde

dat de liefdes die waren verloren

er niet meer toe doen in deze tijd

omdat bleek dat jouw hart

groot genoeg was voor mij

met al die verloren liefdes

die jij met wie je bent

overschaduwt had


vurig verlangen

branden van verlangen

om verbonden te zijn

met jou die ik nog

elke dag aanbid

bij wil ik wil zijn

terwijl ik weet

dat het onmogelijk is

om nu nog samen te zijn

omdat jij op verdwenen bent

in de tijd

 

Hits: 15