Malaga2

als je terugkomt
dagen wachten
in de hoop
dat je iets laat horen
dat je me mist
dat je aan me denkt
dagen hopen
op een teken
dat je niet zonder mij
verder kan in het leven
totdat ik besef
dat als je terugkomt
ik niet meer diegene zal zijn
die jij verlaten hebt

ik ben niet kwaad
nee ik ben niet kwaad
om wat je doet
wat je hebt gedaan
dat je me verliet
voor een ander
die al maanden in jouw bestaan was
ik ben alleen bang voor wat komen gaat
omdat mijn gevoel
mijn intuïtie mij heeft verraden
door niet te waarschuwen
dat jouw liefde voor mij
over was gegaan

stille zondag
de dagen gaan langzaam
de tijd slijt
zijn ritme in de dingen
die ik doe
dan komt de stille zondag
alles is gesloten
niets te doen
totdat ik besef
dat ik deze dag
zelf ook niets doe

zachte tranen
hij is 17
zijn eerste gebroken hart
zijn hele leven
staat op zijn kop
hij kan het niet aan
praten tot het daglicht komt
praten totdat hij weer
zichzelf vinden kan
onze zoon
die zo graag
het anders had willen laten zijn
is verloren
in zijn verdriet van weer
het alleen zijn

onaantastbaar
het onbegrip
dat hem is aangedaan
waar hij zijn hart verloor
waar hij ineens
niet meer kan zijn
de woorden die hem raakten
die maakten dat de grond
onder zijn voeten verdween
onaantastbaar
zijn verdriet
dat niemand
nu troosten kan

hij moest zichzelf ophalen
de plaats
waar hij is
waar hij zichzelf verloor
door de bekentenis
van haar
dat ze met iemand anders was
zijn benen die hem verlieten
de eenzaamheid die hem raakt
in zijn hart
hij heeft zichzelf daar verloren
in deze strijd
hij is teruggegaan
om haar shit terug te leggen
op de plek waar hij zichzelf verloor
om zichzelf
weer op te halen zodat hij weer verder kan
met zijn leven

verloren in de nachten van toen
de eenzame nachten
van gisteren
zijn langzaam voorbijgevlogen
zijn verdwenen in de dagen
van vandaag
waarin ik de verloren
nachten van het verleden
nog even omarm
om zo afscheid te nemen
van de nachten
waarin ik
wakker lag

ontroostbare tranen
tranen die maar blijven stromen
in mijn hart
het loslaten van mijn ouders
die ineens niet meer zijn
de leegte die ontstaat
gaat verloren
in de tranen van vandaag
die beseffen
dat ze nu samen zijn
terwijl ik hier
alleen achterblijf 

het laten gaan van de tijd
het tikken van de klok
die nooit stilstaat
de uren die verdwijnen
in de verleden tijd
de minuten die slaan
elke keer een stukje meer naar de toekomst
langzaam
verdwijnt de tijd
in het niets
dat alleen nog
herinnering blijkt te zijn

maar het is niet mijn verdriet
kijkend naar de tranen
die ik zie stromen
uit de ogen
van dierbare vrienden
kijk ik met vochtige ogen
naar dit niet te verklaren verdriet
raak ik ze in gedachten aan
probeer hun tranen te drogen
met mijn gedachten aan kracht en hoop
in het besef dat mijn ogen droog blijven
omdat het niet mijn verdriet
blijkt te zijn