afscheid21b

de wind die je laat gaan

langzaam

beseffen dat het

wat ik vasthoud

niet meer is

het laten gaan

van wat tastbaar is

verdwenen in de wind

die me elke dag

even met zijn

streling aanraakt

om daar te zijn

waar ik

jou altijd

in mijn hart

terug vind


het altaar van het leven

omarm

mijn stil verdriet

van het laten gaan

van wat ooit

gevangen in

de elementen

van de natuur

aanwezig was

waarin ik

jou  elke keer

weer

terugzag


langzaam loslaten

langzaam laten gaan

de liefste die niet meer is

laslaten van wat

tastbaar was

het laten  verdwijnen met de tijd

als voedsel voor

het leven

om zo in mijn gedachten

nog steeds

dicht bij jou te zijn


laten rusten in de tijd

de tijd zal het mij leren

dat de hardheid van het gemis

langzaam zal verdwijnen

in de zachtheid van de tijd

verbonden met de stralen

van de liefde tussen jou en mij

weet ik dat ik ooit

ook zonder jou

weer gelukkig zal zijn


mijn zachtheid troost de vlucht

neergelegd

in de stilte van de avond

de tranen die nog steeds

het lichaam raken

van mijn verdriet

het vertrek op

de vleugels van de tijd

door zachtheid

van gesproken woorden

die de pijn

verzachten

door de tijd


 

nu de winter jou heeft meegenomen

stil staan

bij de vier jaargetijden

van jouw leven

waarin ik jou altijd

lief heb gehad

laat ik je nu los

in de kleuren van de herfst

waarin jij de

wereld het liefste zag


zachtjes loslaten

zachtjes laten vliegen

op de vleugels van de tijd

langzaam laten gaan

om zo te wennen

aan niet meer

voor altijd

zachtjes laten rusten

in de ruimtes van mijn hart


zo teer

teder

neergelegd

mijn liefde

die niet mocht zijn

omringt met

de liefde van ons hart

laten we hem gaan

in de stilte

van de dag


het stille verdwijnen

de serene stilte

alleen doorbroken

door het tikken van de tijd

langzaam zachter gaan ademen

langzaam verdwijnen

in de wolken van vergetelheid

langzaam in stilte zwijgen

luisteren naar de rust

die ontstaat

na het eindeloze gevecht

die niet te winnen was

laat ik je gaan

met de stille rust

van het verdwijnen

door deze  niet te winnen strijd


 

de laatste stappen

rusteloos

ligt hij daar te staren

naar de lampen

aan het plafond

waar hij naar toe zal gaan

hij sluit steeds vaker zijn ogen

ziet dan de miljarden voetstappen

van hem die hem voor zijn gegaan

die hem de weg zullen wijzen

naar daar waar hij

dan uiteindelijk zal zijn

langzaam zwijgt zijn ademhaling

blaast hij zijn kaarsje uit

om naar het grote onbekende

te gaan


verdorde tranen van het gemis

in de stille avondzon van mijn leven

ben ik nog een keer

bij hem langs gegaan

bij wie ik altijd

mijn heimelijke liefde

deelde in de nachten van het geheim

verborgen gevoelens

die er altijd bleken te zijn

maar die niet mochten bestaan

kijk ik naar het verdorde boeket

wat ik ooit bracht naar hem

die daar liggen

als mijn vedorde tranen

omdat ik hem nog elke dag

meer mis dan ik hem eigenlijk missen mag

Hits: 5