afscheid3

ik streel je nog steeds

ik streel je nog steeds

nog steeds

het lichaam

dat bij je past

jij bent het

die me raakt

meer dan

ik had verwacht

gevoelens vertaald

in gedachten

van even geen

verweer

ik streel je nog steeds

al ben je

hier allang niet meer


als het rumoer om jou verdwenen is

as het rumoer

om jou verdwenen is

in een eindeloze

stilte is gesloten

achter de

deur van mijn hart

dan zal ik even

weten

dat jij het

was


liefste het is koud

liefste het is koud

buiten

kouder dan het

met jou was

schuilend in mijn jas

de warmte van

de mensen

die me omringen

die er zijn

het is kouder

dan ik wil

omdat ik niet

in jouw

armen kan zijn


de woorden op het veld van eerd

de woorden

op het veld van eer

gevonden in een tijd

dat liefde vecht

voor erkenning

voor het gevoel

van altijd bij elkaar

willen zijn

de woorden

geschreven

op maagdelijk wit papier

voor altijd

vervaagd

door water

die op het veld van eer

werd gestort in de

vorm van

diep bedroefde

tranen


kleine stapjes op onbekend terrein

kleine stapjes

op onbekend terrein

langzaam schuifelend

om daar

ook te mogen zijn

kleine stapjes

steeds dichter bij jou

langzaam gaan lopen

voort gekropen

om op dat onbekende terrein

even heel

dicht

bij je te zijn


dood gegraven

in de zoete avonden

van soms

het even

gelukkig zijn

kom je

even

langs

zomaar in mijn

gedachten voorbij

ik vraag me

dan steeds weer af

of je nog wel

eens mij

bezoekt

even naar me

kijkt

of ik het

nog steeds

goed doe


ik kan jou niet vergeten

ik kan jou niet vergeten

ik weet niet

wat ik moet

jij zit gevangen

in een wereld

waar je alleen

naar toe moet

ik kan jou niet vergeten

ik mis je

elke uur

je zit in mijn gedachten

de klok tikt verder

gaat van

uur naar uur


zul je sterven?

als ik je vraag

om bij me te zijn

zul je er dan zijn

als ik mijn

laatste adem

uitblaas

zul je er zijn

als ik

voorgoed mijn

ogen sluit

of zul je

sterven

0mdat ik

niet meer bij

je kan zijn


alle spullen

alle spullen

die in deze

kamer staan

de spullen

die ik met

jou heb gekocht

de spullen

van ons leven samen

doen me jou

altijd bij me zijn

diets meer

aan te veranderen

zo zul je

altijd in

mijn leven

blijven staan


stilte die er is

het is stil…

de wind

is gaan liggen..

een kaars

aangestoken

om jou

een

groet

te brengen


onder stenen bedolven

als ik mijn

laatste adem

aan deze wereld geef

mijn zucht de

vogels misschien

even laat verstillen

beloof me dat je

me dan op zult tillen

me zult brengen naar

mijn graf

me op stenen legt

maar me niet

onder stenen legt

dat is niet zo

prettig

dan baken

je het zo af


ik dek je toe

de laatste momenten

dat je me aankijken kan

waarna je de ogen

voorgoed sluiten zal

ik hou je hand vast

zeg je dat je

mag gaan

dat het niet erg is

dat ik zonder jou

moeilijker

maar toch door zal gaan

de laatste ogenblikken

dat ik je ogen zie

zal ik bewaren

daarna dek ik je toe


hartstochtelijk mijn best doen

de hele dag

lopen rennen

lopen vliegen

kleren gekocht

om de kerst

mooi te zijn

cadeautjes

van verlangen

voor de hele

familie,

alles is klaar

alleen het gevoel

van niet compleet zijn

is nu extra zwaar

de armen om de leegte geslagen

mijn armen

zoeken in de nacht

langzaam

naar het lichaam

dat er altijd was

ineens

word ik wakker

merk dat ik

mijn armen

om de leegte

heb geslagen

omdat jij

er niet meer

was


snikkend bij de stenen

had nog zoveel willen zeggen

zoveel keren je naam

willen roepen

zodat je reageren zou

ik had zo graag

nog vele dagen

met je gesleten

het leven mooier

gemaakt

snikkend bij de stenen

sta ik te kijken

naar jouw naam

die langzaam ook

aan het vervagen

zal gaan


in de ochtendgloren komen ze zo

in de ochtendgloren

komen ze zomaar op

de gedachten

die me laten

beseffen dat

er niets meer is

in de ochtendgloren

zonder dat het kan

ben ik in mijn dromen

ben ik het

die naar jou

verlangt


aan het einde van de lijn

aan het einde van de lijn

sta ik er zomaar

geen ouders meer

die voor me zorgen gaan

niets meer dat

me nog helpen kan

niets meer

dat er is

waar ik op

terugvallen kan


nu mag je je ogen sluiten

nu mag je je ogen sluiten

nu mag het licht

bij jou van binnen uit

nu mag je rusten

nu is het goed

we spraken

alles uit


in een winterse fantasie

in een winterse fantasie

kijk ik

nog even

achterom

naar het huisje

van mijn ouders

dat ik achterlaten kon

in een witte winterpracht

nog één keer

kijken naar dat

wat er niet meer

mag zijn

de winter heeft

zijn intrede

echt gedaan


zijn handen werden koud

zijn handen

werden koud

toen ik ze

nog even

vast houden mocht

voordat hij

voorgoed

werd wegroepen

toen ik zijn

ogen

voorgoed

sloot


het is niet alleen koud buiten

het is koud

buiten

de vrieskou

treed in

de winter is begonnen

met de kou

die er ook soms moet zijn

het is alleen

dat ik me verbaas

over de kou

bij mij van binnen

de kou

die niet

weg blijkt

te gaan


ik zink soms zo diep weg

ik zink soms zo diep weg

in het verdriet

dat ik nergens

nog een uitweg zie

soms is het

niet eens meer

de grashalm

die ik grijpen kan

ik ga dan maar

even zitten

om te rusten

even me bezinnen

waarom ik

nog zo naar

je verlang


zoals hij het heeft gewild

ja hij wilde het zo

hij zei altijd

dat hij

achter me zou staan

dat hij me

zou beschermen

ondanks dat hij

weg is gegaan

ja hij wilde het zo

dat ik zou leven

zoals ik nu doe

hij geloofde in mij

ondanks dat

hij er nooit

meer kan zijn

is het goed

zoals ik

het doe


..dan alleen naar huis

omringt door vrienden

die mij

in hun warmte laten zijn

sta ik te staren

naar de lege plek

waar jij had moeten zijn

terug naar huis

waar twee warme lijven

wachten op mij

gevangen in hun

warmte

het pruttelen van

de katten

voel ik me

niet zo alleen


ik stierf met je mee

toen de dag

de nacht

voor altijd

in mijn leven bracht

ben jij niet

alleen gestorven

ik stierf met

je mee


hoe tastbaar je nog bent

telkens

als ik in de

avonduren

mijn tijd

met dromen verdoe

dan voel ik

hoe jij er bent

hoe tastbaar je

soms nog kunt zijn

zonder dat je

er nog echt bent

jij hoort voor

een hele lange tijd

nog bij mij


zonder jou vervliegt de tijd

ik voel je handen

nog steeds

die me strelen

over mijn rug

ik zie nog steeds jouw ogen

die me stralend

aankijken

ik ruik nog steeds

jouw geur

die me omringt

zonder jou

vervliegt de tijd

zonder dat

ik er een

deel van ben


het vuur in mij gedoofd door ongeloof

het vuur in mij

gedoofd

door het ongeloof

van het niet meer

kunnen of willen

zijn

in de liefde dat

telkens weer

verliezen zal

het vuur is uit

geblust

door de laatste tranen

toen ik je

voor het laatst

ten afscheid

heb gekust


gezocht naar woorden

toen de liefste

de dingen deed

die ik niet

meer kon begrijpen

toen de liefste

de deur

naar het leven

dicht smeet

heb ik gezocht

naar woorden

die mijn gevoelens

vertalen zou

ik heb ze nooit gevonden

ik blijf zitten

met de vraag

waarom

ging je nou?


elke week bloemen

elke week

verse bloemen

op het graf

elke week

weer nieuwe rozen

omdat ik

zoveel aan je dacht

elke week

het lijkt een

ritueel

het is even bij je wezen

even bij je zijn

elke week bloemen

gewoon om

toch nog steeds

met jou bezig

te zijn


als de as is verwaaid

als de as

is verwaaid

als er niets

meer over is

in het natte gras

als de as

is verdwenen

zonder dat

ik nog iets bezit

als het is verdwenen

waarom is het leven

soms ineens

zo licht


de steen met jouw naam

de gedenkplaat

waarop jouw

naam geschreven staat

zoals vele namen

ben jij daar ook

bij gaan staan

ik kan het niet vinden

met de kleine plek

die je kreeg

jij was veel meer

op deze aarde

jij was het

die voor mij

veel meer

deed


ik pak een zakdoek

als ik moet huilen

dan pak ik een zakdoek

om mijn tranen

echt er te

laten zijn

als ik het koud heb

dan pak ik een dikke jas

om eindeloos

te gaan wandelen

door de kou

als ik naar jou verlang

ga ik liggen slapen

zodat ik niet

meer zo

heftig naar

jou verlangen

kan


oma’s sentimenten

de sentimenten

van oma

die zijn gebleven

die er nog steeds zijn

die dingen

die iedereen

koesterde

die in de familie

niet zouden

misstaan

niemand wilde

ze eigenlijk echt hebben

niemand

vond ze de moeite waard

oma’s sentimenten

staan nu

ergens in de regen

op straat


stil is ze gaan slapen

stil is ze gaan slapen

ze deed

haar ogen dicht

heel stil is

ze gaan liggen

de nacht

deed haar

ogen dicht

stil is ze gaan slapen

niemand die

haar nog benaderen kan

ze rust even uit

van het vechten

een heel

leven lang


gierende wind

het giert

door de nacht

het giert

de hele dag

het giert

het laat me

voelen

hoe het kan zijn

het giert

enorm

ik hoor het

het zegt

in alles

jouw naam


dagelijkse tranen

dagelijks loop ik

even dat ene blokje om

kijk ik even

naar daar

waar jij bent

heen gebracht

sta ik even stil

bij de gedachte

dat mijn dagelijkse tranen

stromen

over jouw

graf


hou me nog 1 keer vast alsjeblieft

mijn jas heb ik al aan

ik sta al te kijken

naar de deur

die straks dicht zal gaan

ik kijk nog 1 keer

in je ogen

zie het licht niet meer

niet meer de vonken

die er waren

als ik nu ga

zal ik je voorgoed verlaten

zal ik je nooit

meer zien


als ik straks gestorven ben

als ik straks

voorgoed mijn

ogen sluit

als ik straks

niet meer kan ademen

door simpelweg

te ademen

in en uit

dan zul jij

daar achterblijven

langer dan jij wilt

het verschil in leeftijd

tussen ons

dat is dan

een heel

groot verschil


als de kaarsen flakkeren in de wind

stil loop ik

te dwalen

over de gedenkplaats

van eeuwige rust

even sta ik stil

bij de gedachte

dat ik jou

daar heb moeten

laten gaan

stil loop ik

te dwalen

stil blijf ik

even bij je

staan

zachtjes steek

ik de kaarsen aan

zachtjes voel

ik je adem

over de kaarsen

gaan

even maar

raak je me

door de flakkerende

kaarsen aan


de glimlach van de dood

de glimlach

van de dood

die ineens

zomaar

tevoorschijn kwam

de lach

op haar gezicht

omdat aan haar

lijden

een einde

kwam


hij kan niet zonder haar

ze is gaan slapen

in de slaap

die geen ontwaken kent

ze ligt vredig

met gesloten ogen

alsof ze

elke moment

weer met

het leven

begint

hij kijkt haar aan

zijn ogen zijn

vol tranen

hij kan niet

begrijpen

dat hij zonder haar

zijn leven

verder door

moet gaan


even alleen met haar

geen moment

is hem gegund

om even alleen

bij haar te zijn

altijd zijn

zijn kinderen

er bij

nooit een moment

om even echt alleen

bij haar te staan

even alleen

met zijn

in mens groot verdriet

gewoon bij

haar zijn


laat hem het voelen

laat hem het voelen

dat het niet anders is

dat het leven

soms zomaar

ineens anders is

laat hem beseffen

dat zij nu echt

niet meer

op zal staan

leer hem

om te leven

leer hem

weer op

zijn eigen kracht

verder te gaan


 

we slepen hem er door heen

zijn kinderen

spreken nu al af

om elke avond

even naar pa

te gaan

om hem op te vangen

na de dood

van moeder de vrouw

zijn kinderen willen

alles proberen

zodat hij

snel weer

terug in het

leven kan zijn

zijn verdriet

dat hij dagelijks draagt

is zo groot

maar niemand

die daar

echt bij stil

heeft gestaan


achter de stoet

achter de stoet

loop ik

langzaam mee

ik probeer

in gepaste stilte

bij je in

mijn gedachten

te zijn

langzaam

zie ik het

gebeuren

langzaam is

het voorbij gegaan

het zand is

gegooid

jij bent

in de aarde

op gegaan


rustig gaan slapen

rustig gaan slapen

mijn tante

die het

heden niet

meer

hebben kon

rustig gaan slapen

met een

glimlach

om haar mond


tranen van vreugde

toen ze hoorde

dat de

medicatie

niet meer

zijn helende

werking deed

huilde ze tranen

van vreugde

omdat er nu

spoedig

een eind

kwam aan

haar leven

vol pijn

en leed


kinderstem door de telefoon

terwijl ik

krampachtig probeer

niet te breken

klinkt ineens

zijn stem

mijn neefje

heeft besloten

om voor mij

te zingen

met zijn heldere stem

ik luister

voor ik het weet

breek ik

in duizenden stukken

onderga ik

Dd dankbaarheid

voor wat hij

even voor me deed

Hits: 37