afscheid4

kleine tranen

groot sta je daar

met een foto

van je overleden vader

groots begin

je je verhaal

ineens

komen de

tranen

jij kan niet

langer

zo groot

staan


teddy

de knuffel

die ik

zomaar zag

de knuffel

die alleen

voor mij een

knuffel was

voor jou

een wereld

die je niet

begreep

een wereld

waarin jij

je verdriet

verschuilt


als je niet krijgt wat je wilt

hete tranen

in het uur

van de nacht

het kleine leven

wat ooit

eens begon

het leven

dat ineens

iets anders gaf

het leven

dat jou voor

je gevoel

genadeloos straft


als het niet wil stoppen

als mijn gedachten

in de dagen

na ons

blijven malen

over de vragen

die nooit

beantwoord werden

als het niet

meer wil stoppen

de antwoorden

blijven vragen

om de helderheid

die er nooit kan zijn

duik ik het liefst

diep weg

onder de dekens

om er gewoon

even niet te zijn


dag opa.. ik zal je missen

dag opa

ik zal je missen

zoals ik

je altijd missen zal

ik begrijp wel

jouw keus

dat het einde

sneller komen moest

sneller dan ik

eigenlijk hebben wou

dag opa

ik zal je missen

meer dan iemand

weten kan

jij was mijn

beste vriend

ik ken je

nu al mijn

hele leven lang


broze handen

jouw broze handen

liggen op het bed

jouw broze handen

die niet eens

meer het laken

kunnen strelen

jouw broze handen

vol met

stilheid

vol met pijn

jouw broze handen

eens hielden ze

me vast

eens was ik

in deze handen

ontzettend klein


dode lippen

even zachtjes

strelen

door je haar

nog 1 keer mag

ik je kussen

dan moet ik

je laten gaan

zacht kus

ik je dode lippen

en heel

langzaam

gaat

het deksel

toe


ik zwaai naar de wolken

ik zwaai naar de wolken

in de hoop dat

jij het beseft

dat ik nog

steeds niet

kan accepteren

dat jij voorgoed

bent gaan slapen

dat ik je moest

laten gaan


dichtbij me

dichtbij me

ben je niet

je bent

verder weg

dan ik kan zien

ik streel

je foto

ik raak

het elke dag

even aan

bezig met

de vraag

waarom

jij het was

die nu al

moest gaan


brief aan de zee

met een stokje

zit ik te schrijven

een lange brief

in het rulle zand

ik schrijf en schrijf

alles wat er is

alles wat ik

je had willen zeggen

voordat je op reis ging

ik schrijf

schrijf

kijk uiteindelijk toe

hoe de

zee deze

brief tot

zich neemt

mee neemt

naar jou toe


dichter bij jou gebracht

het lied van de vlieger

de vlieger op het strand

heb ik maar eens

in de praktijk gebracht

ondanks nooit

gesproken afscheidswoorden

de dingen die

ik nog zo graag

even tegen je had gezegd

heb ik maar aan je

geschreven

zodat mijn woorden

je misschien raken

en ik

toch nog

zachtjes

“ik hou van jou”

tegen je

zeg


de vergeten vlieger

ergens in Zeeland

zomaar aan het strand

zul je een vlieger

zien hangen

hoog aan de lucht

hij staat er

fier te staan

mijn brief met

vergeten woorden

woorden die ik

nooit tegen jou

heb gezegd

zijn er aan gebonden

deze vlieger

is niet vergeten

hij is

naar jou

onderweg


je bent er zomaar ineens

de tranen over mijn wangen

van het nooit

gehuild verdriet

om jouw heen gaan

de vraag

waarom jij mij riep

de tranen lopen over

mijn gezicht

ik weet het niet meer

wat beter is

ineens zomaar

zonder dat ik het wil

ben je bij me

en droog je mijn tranen

is het verlangen

naar jou

weer stil

mocht ik afscheid van je nemen

als ik het had geweten

dat het zo zou zijn

het eerder had gehoord

dan was ik er

ook al

mocht ik er niet zijn

dan was ik gekomen

had je even nog

1 keer aangeraakt

om je te zeggen

dank je wel

dat ik bij je

in je leven

even

naast je

mocht staan


ik omarm je met mijn gevoel

ik omarm je met mijn gevoel

ik ga over

afstand en tijd

even je aanraken

even dicht

bij je zijn

even heel even

gewoon

bij je zijn


de bloemen verversen

elke week

even op weg

naar het

onbekende graf

even wat bloemen

leggen

omdat die

er onderligt

in zijn

leven

zo eenzaam was


bloemen voor jou

ik heb ze gehaald

zomaar ergens

vandaan

langs de

wegen ben

ik gelopen

om bloemen

voor jou te kopen

maar onderweg

heb ik ze gevonden

het mooiste

veldboeket

dat er is

die heb ik

mee genomen

die zeggen meer

dat ik je

mis


bij het graf

bij het graf

stond ik

ik keek

de leegte aan

jij was er

ik ben

maar

heel even

stil bij je

blijven staan


een jaar rouwen en dan

een jaar rouwen en dan

is het over

zegt men

maar ik geloof

het niet wat men zei

het is niet over

ik ben alleen

beter

gewend

aan de pijn


waai maar over de zee

waai maar

ik laat je

as gaan

je vroeg me

of ik dan

in gedachten

even bij je

stil wilde staan

waai maar

waai maar

over de zee


soms is het leven niet eerlijk

soms is het leven niet eerlijk

overkomt het je allemaal

alle verdriet dat niet

te stoppen lijkt

van gebroken harten

tot in de laatste dagen

ziek

soms is het leven niet eerlijk

breekt het gouden mensen op

kunnen ze niet meer

verder leven

zegt hun ziel en hart

voor altijd

stop


vergeten bloemen

de bloemen

op het verse graf

die niet door

iemand zijn meegenomen

die er bleven

zodat een ieder zag

dat ik bij je

ben geweest

om afscheid te nemen

voor altijd

verder met mijn

eigen leven

verder met mijn

eigen tijd

de bloemen

die eigenlijk

in boekdelen spraken

die zeiden

ik verloor jou

aan de tijd


de hand die het water aanraakte

gevulde hand

met de lelie

die telkens

deze lelie

weer ter water laat

elke dag opnieuw

weer

telkens

verse lelies

om stil te staan

bij het verloren leven

dat in het water

voorgoed

is weg gegaan


soms ben ik wat triester dan anders

ik huil

stil en voorzichtig

de tijd door

soms is het wat

triester

is het heftiger

wat ik verloor

soms huil ik even

zonder er echt

bij stil te staan

kan ik niet anders

dan zomaar

even in tranen gehuld

bij het leven

dat niet meer is

stil staan


dappere vrouw?

de uitslag

was negatief

het is over

het leven

gaat gewoon voorbij

jij weet het

wat ze moeten doen

jij weet hoe het zal zijn

de uitslag

die je breken zou

heeft je niet gebroken

heeft niets laten ontstaan

dappere vrouw

hoe heb jij het voor elkaar gekregen

om zo humor vol

door te gaan


verloren as

het dierbaarste

wat ik ooit bezat

dat bij mij hoorde

die altijd aan me dacht

is niet meer

hij is verdwenen

met de wolken mee

verdwenen in de lucht

zijn as

vervlogen met de wind

niets meer

op deze aarde

waar ik hem

nog in terug vind


omwoelde aarde

mijn handen

graaien in het zand

omwoelen de aarde

waarin ik

jou heb achter moeten laten

mijn handen

reiken naar de lucht

om je nog toe te zwaaien

diep adem halen

de zucht die

op de wind mee drijft

zal je misschien nog bereiken

zal misschien

het laatste zijn


het tere afscheid

dag mannetje

de nacht is vol gevaren

dag liefste

pas je goed op jezelf

dag mooiste vlam

zul je je niet aan

het leven branden

dag mooiste mens

die ik heb gekend

dag liefste

ik hoop dat

de leegte

snel went


getrilde ademnood

getrilde ademnood

waarin geen

zuurstof meer te vinden is

gebroken lichaam

een stem dat

om zuurstof gilt

gespannen tot op het bot

niets meer

wat hij er aan kan doen

verdwenen is de lust

verdwenen

het gevoel


de engel zal blijven waken

achter gelaten

op de plaats

waar niemand graag komt

daar zal de engel

over jou waken

zal er zijn als

ik weer langskom

de engel zal

naar jou en mij kijken

staren naar de horizon

ik zal hem even aanraken

ons op deze manier verbinden

met het leven

dat te vroeg

aan zijn verlies

begon


de dood speelt het spel

besef van het leven

dat het niet eeuwig kan zijn

al hoopt men op van alles

waarin leven de winnaar

zal zijn

de dood speelt het spel

met hart en ziel

steeds weer iets anders

iets nieuws

waar het leven

tegen vechten moet

waarom leren we

nooit te accepteren

dat leven

soms sterven moet


als ik je heb achter gelaten

als ik je heb achtergelaten

daar waar

liefde soms

nog meer leeft

dan in het leven zelf

daar waar de duisternis

zijn tol eist

als ik je heb achtergelaten

waar ik je niet meer

zal zien

kan ik soms zo eenzaam

lopen dwalen

in de hoop

dat ik jou ergens

in terug zal zien


de bomen van het verdriet

wees eens stil

luister eens goed

naar het ruizen

van de bomen

naar dat

wat de boom zeggen wil

in het ritselen

van de bladeren

komt het verdriet

komt jouw naam

wees eens stil

om bij het verlies

stil te staan


bezocht de herinnering

zomaar gegaan

zonder te zeggen

dat ik daar heen ging

lopen staren

gekeken naar

geluisterd naar verhalen

gesproken met

onbesproken taal

gevoelt

oneindig veel verdriet

de herinnering van het verlaten

de herinnering

die je in de bomen

terug kunt zien


verspreid verdriet

op de laatste dag

dat ik hier kan zijn

laat ik het vrij

de namen

verbonden met verdriet

het gevoel dat niet meer is

vrij laten gaan

drijven op de wind

ik ga dan alleen op reis

neem het verdriet niet mee

ik laat het verwaaien

ik geef het aan de

wind mee+


verlost van alles

kleine jongen

jij die meer kracht had

dan een ieder heeft gezien

jij die vocht om te overleven

die stikte van angst

jij die het pad beging

jij die het leven

niet begreep

sombere gedachten

kleine jongen

jij die de keus

hebt gemaakt

verlost van alles

verlost van pijn

bent zonder het te zeggen

zonder dat iemand het wist

vertrokken

niemand zal je

ooit nog zien


als woorden niet meer kunnen spreken

de laatste sigaret

die ik met je rook

samen kijken

naar de kringen van rook

die langzaam naar

boven dwalen

daar waar ze vervagen in de mist

woorden zijn niet te vinden

woorden spreken onduidelijke taal

de laatste sigaret

alles vergaat

verdwenen

het laatste moment

waarop ik

nog iets

tegen jou

zeggen kon


gevangen in de kom van mijn hand

verlaten vlakte

geen zuchtje wind

hoorbaar

de storm die loeit

van binnen

het geschreeuw

van onmacht

gevangen in

de kom van mijn hand

het laatste moment

waarop

wij samen zijn


vlammen zee

het beeld

dat in mijn ogen staat

het zien van

dat het niet anders kan

bang om wat

ik herbeleef

de vlammenzee

die jou

het leven

afneemt


in glas gevangen

in glas gevangen

de naam

die mij

dierbaar was

gevonden

een plek

waar ik weet

dat jij

altijd te

vinden bent


gedachten

op het moment

van rust

zitten

kijken

zoals

ik soms

nog zucht

gehoord

verlangen

gevoeld

de ademtocht

de wind

die me raakt

jij bent overal

nog


wapperen in de wind

het paneel

van glas

hier neer gezet

standvastig

niets

slaat het omver

ze staan

af en toe

alleen te wuiven

in de wind

zo vertellen

ze me

dat je altijd

bij me bent


doorzichtig verbonden

namen

onverbindbaar

met de lucht

gehangen in

het luchtledige

langzaam

op aarde

terug


zo raak je me aan

verdrietig staren

dromen

over jou en mij

kijken

verlangen

de wind

raakt me

zachtjes aan

ik voel je

nu heel dicht

bij me staan


verloren gedachte

verloren gedachte

gezocht naar

iets dat

al niet meer was

gedroomd

gevochten

kijken

naar wuivend

glas


vervlogen gevoel

zoals de wind

me aanraken kan

zoals de zon

me soms

verwarmen kan

zo ben je

dicht bij mij

terwijl ik

naar je

naam staar


het knijpt mijn keel dicht

er zijn

kijken

hopen

zoeken

de angst

in mijn keel

de emotie

die oplaaien kan

het gevoel dat

me verlammen kan

op eens gevonden

de naam

die meer dan

een naam was

het knijpt mijn keel dicht

omdat het nu

definitief

is


het raakt

de naam

gevangen

zomaar

neer gezet

gedachten

flarden

even

net een film

in beeld

gebracht


ruw verstoorde rust

in gedachten

gedenken

op deze plek

waar rust en stilte

haast sereen is

hoor ik

iemand

commando’s schreeuwen

tegen de hond

die niet luisteren wil

soms kan rust en stilte

daardoor

juist serener zijn


gesproken

woorden

die niet meer

kunnen praten

geen geluid

kunnen maken

woorden

die ineens

weer hier zijn

nu ik alleen maar

loop te dwalen

jij praat door

de wolken

tegen mij

Hits: 47