afscheid8

dapper rokende schoorsteen

gaan

mijn ogen nog

wat troebel

van de tranen

die niet wilden vallen

maar die er

wel zijn

kijken

naar de weg

die ik nemen moet

naar het veld

waar de herinneringen

niet meer

eeuwig zijn

lopen

over verstrooide

mensenkinderen

die niet meer

onder ons zijn

voelen

verloren leven

dat nog zo

dicht bij mij

had moeten zijn

denken

die schoorsteen

rookt maar door

zonder dat

het eigenlijk

op dit gepaste

moment

zo hoort


stromende regen van het heden

staan zonder

dat ik het wil

staan zonder dat ik het kan

staan wankelen op mijn benen

de mij gebonden angst

mijn verleden

in het heden

verbonden met

de laatste afscheid

van jou die

ik lang niet meer

heb gezien

bang om te verliezen

bang om te gaan

nog één blik

op de kist die

dalen gaat

in de stromende regen

sta ik daar

met de last van het verleden

in de stromende regen

van heden


cyclus van leven en dood

het kind

net op de aarde

zijn huilen

vervuld het huis

met alles

van waarde

als het kostbaarste bezit

ligt het daar

te vragen

om aandacht

om er te mogen zijn

de ouders

lopen wat onwennig rond

vragen zich af

wat er nu

gebeuren moet

zo’n eerste kind

is ook niet gemakkelijk

dat is iets waar je

niet zomaar even

een oplossing voor vind

de grootouders

3 nog in totaal

staan vol bewondering te kijken

naar het leven dat

ineens is ontstaan

knuffelen het kind

laten het

helemaal voelen

dat het welkom zal zijn

één grootouder

niet meer van de partij

omdat het leven

hem dit cadeau

niet had willen laten zien

de stille traan

die gevallen is

door iemand

over dit gemis

het kind

met de naam

van de overleden ouder

blijkt ineens

weer het totaal

te laten

ontstaan


daar waar je het liefste bent

armen om je lichaam

rillingen van de emoties

die zijn ontstaan

bang voor wat er

nog komen zal

wat er zal zijn

de leegte

de muren die

op je af komen

de telefoon die niet

meer rinkelt

alles is al af

daar waar je het

liefste bent

kan je niet meer zijn

daar heerst

nu alleen nog het gevoel

van verloren zijn


je kunt hem niet terugbrengen

( maar ik mis hem zo)

“nu mijn opa

niet meer

bij me is

waarmee ik

altijd praten kon

die me begreep

huil ik soms

lig ik in mijn bed

te vragen wat

hij nu zou doen”

grote tranen

over zijn gezicht

dat joch

dat nog niet

echt begrijpt dat

dit lot ons

allemaal wacht

op mijn vraag

wat ik voor hem kan doen

zegt hij:

“je kunt hem niet terugbrengen

dat weet ik ook wel

maar ik mis hem zo

ik ben bang

dat ik daaraan

nooit wen”


de lege stoel

ergens in mijn kamer

staat de stoel

die ik zo

graag hebben wou

waarin je hebt gezeten

waarin ik jou

altijd tegen kwam

ergens is een lege stoel

die me zegt

wat er niet meer

kan zijn

ergens is het

stil in huis

stil in mijn hart

nu jij er niet

meer kunt zijn


mijn tranen komen zo bij jou

ik sta daar

op het stille veld

van de herinnering

ik weet allang

dat je hier niet bent

het is zo veilig

om even hier

in stilte te staan

mijn tranen die

ik dan rustig kan

laten gaan

zonder dat er

meteen getroost word

zonder dat ik groot

moet zijn

terwijl mijn tranen

vallen omdat ik je

zo mis

vallen ze op het gras

waaronder jij verborgen ligt

ineens besef ik dat ik

dicht bij je hart sta

zodat mijn tranen

door de aarde heen

toch naar

jou toe gaan


even schuilen in jouw warmte

heb hem gekregen

de stoel van mijn vader

die ik zo graag

hebben wilde

om de levende herinnering

het weten dat

als ik thuis kwam

hij altijd voor het

raam zat te kijken

om dan op te staan

de stoel die

nog steeds

“papa’s” stoel

is waar ik

soms in zit

om me even

te warmen aan

zijn warmte

omdat ik hem

nog steeds

zo mis


de bladeren die door de wind gingen

op mijn rug

liggend

in het gras

lag ik te kijken

naar de hemel

waar iemand op

naar onderweg was

de bladeren begeleiden haar

die nog zo graag

volop in het leven

had willen staan

ik heb ze in gedachten

aan geraakt

heb mijn liefde

met haar meegegeven

in de hoop dat de

reis naar het paradijs

goed voor haar

verlopen gaat


haar ogen vertelden het mij

laatste uren

zitten aan het bed

waarop haar laatste

uren zijn ingegaan

haar hand dat

ik vast blijf houden

haar ogen die gevuld

met een traan

vertellen dat

het bijna zover is

het leven

dat haar zo lief was

zal haar laten gaan

ze kijkt me aan

sluit haar ogen

in de laatste minuten

heb ik nog nooit

zo dicht bij

haar gestaan


vertel maar dat je verdrietig bent

ik zie je ogen

ineens begint er

een andere glans

in te komen

dan ik ken

ineens vertel je

dat je zo verdrietig bent

dat je zo veel

angst kent

dan vertel je me

dat je zo vreselijk verdrietig bent

dat de leegte die

is ontstaan

maar niet went


mooie begrafenis

na een half leven

was je de enige

die het met me

uithouden kon

was jij er alleen maar

die me begrijpen kon

die wist van mijn

huilen in de nacht

die me troostte toen

ik het leven niet

meer als leven zag

altijd was jij er

zonder dat ik

je vroeg er te zijn

ineens krijg ik

de mededeling dat het

niet langer meer

zo kan gaan

je moet voorgoed

verdwijnen

uit het leven

het spuitje ligt al klaar

op mijn schoot

lig je teer

af te wachten

wat er gebeuren gaat

ineens het spuitje

je ogen die dicht gaan

het licht dat langzaam

dooft

het is over

jij bent niet meer

ik heb je opgenomen

naar mijn ouders tuin

waar ik je heb begraven

onder de vlinderstruik

zodat je eeuwig

toch nog zult blijven

bestaan

ik zal moeten wennen

aan een leven

zonder jou in

mijn bestaan


het is nog zo unheimisch

nu ik weet dat ik

mijn thuis van jaren

ga verlaten

om naar een

ander huis te gaan

waar ik in mijn dromen

al jaren naar verlang

bekruipt me

ineens het gevoel van

dat het eigenlijk niet kan

mijn hele leven

hier gewoond

de kinderen werden

hier groot

jou heb ik hier

verzorgd

toen de gevreesde ziekte

zijn loon kwam halen

hier heb ik gehuild

gelachen

maar vooral

veel nagedacht

overdag gaat het prima

kan ik niet wachten

totdat ik gaan mag

maar in de avonduren

voel ik me zo unheimisch

zo verloren


als je niet meer bij me bent

leeg in het huis

nu je adem

niet meer

door de kamer gaat

je stem niet meer

mijn naam roept

met de klank

van liefde in je stem

leeg in het huis

alleen op de bank

met jouw trui aan

om zo nog even

te voelen hoe het was

hoe dicht je

nog bij me bent


het leven dat ging

in duisternis gehuld

sta ik op de vlakte

van het eeuwige geduld

het leven door

jou gedragen

dat niet leven mocht

het voldragen

van de vrucht

dat zijn tol heeft

geëist

tijdens het volbrengen

van het baren

ging jij met

onze zoon mee

samen gingen jullie

op reis

naar het licht

waar de liefde

eeuwig is

ik kijk jullie

in gedachten na

te verdwaasd

om in dit leven

verder te gaan


zonder de lampjes is het lichter

zonder de lampjes

is het eigenlijk veel lichter

door al het licht

van het lichtfeest

dat kerst zou moeten zijn

blijk de eenzaamheid

zwaarder op me te rusten

blijk ik alleen te zijn

zonder jouw hand

die me raakt

zonder de vrienden

die ineens

niet meer klaar staan

het feest van licht

zet me in duisternis

omdat het weer

zo duidelijk is

waarom ik jou

zo mis


het kleine schepje

daar stond hij

met zijn schepje

in zijn hand

klein en rood

maar met een

heuse steel

hij zou wel

aan ieder laten zien

dat hij het kon

de boom die hij

uitzocht

die moest worden

geplant

voor zijn overleden opa

had hij al

in zijn hand

hij begon te graven

om zo de herinnering

aan zijn opa

levendig te houden


mijn wanhoop bij jouw naam

na de korte woordenreeks

die mijn oren streelden

voordat ik wist

dat ik ging kijken

bij de herinnering

langzaam toe geschoven

naar het paneel

waar je naam zal staan

kijk ik nog even

met droge ogen

naar wat er kan staan

tijdens het vallen

van de stilte

breekt ineens

in mij iets los

begin ik wanhopig

te snikken

ik ben nog niet

van de pijn

om jouw verlies

verlost


de gevallen roos

neergelegd met liefde

de roos

vuurrood

van de liefde

die hij symboliseren moest

hij werd door een

kinderhand

neer gelegd

vol liefde

omdat hij dat

nodig had

om zijn liefde

voor zijn

overleden oma

te laten zien

bij het weglopen

bleek de roos

te vallen

de liefde

van zijn vader

zette hem weer

overeind


ongevangen traan

staren naar het paneel

waarop jouw naam

geschreven staat

vloeiende gedachten

water dat zijn

eigen weg blijft gaan

vallen van mijn tranen

op de aarde

aangeraakt door de lucht

verbonden met jouw naam

de plek waar ik

in eenzaamheid

jou ten afscheid

kus


zwaai je naar me

in glas

staat jouw naam

geschreven

zonder dat iemand

begrijpen kan

wat dat voor mij

betekend

ik zie het staan

de wind

brengt het

in beweging

het paneel

waar jouw naam

voor eeuwig

gevangen staat

het lijkt alsof

je van hierboven

even naar mij zwaait


dapper kind

hij staat daar

zoals hij

daar altijd al stond

zijn armen

gespreid

hij zal de lucht

omvatten

waar zijn naam

eeuwig blijft

dapper staat

daar zijn naam

omdat hij het gevecht

met het leven

niet aan mocht gaan


zo bleef je toch eeuwig bestaan

beetje onsterfelijk

ben je geworden

nu jouw naam

in glas geschreven staat

na het verstrooien

van de as

bleef er voor mij

alleen maar

leegte bestaan

nu ik jouw naam

gevangen zie

omringt door de

elementen

ben je voor altijd

weer in ons

midden


soms wil ik jou kunnen aanraken

soms zomaar

wil ik even jou

kunnen aanraken

al is het maar

door het aanraken

van jouw naam

soms wil ik jou

zomaar even

weer voelen

al is het

alleen maar

door het planten

van een boom


warm van binnen

de kou

strijkt langs

mijn lichaam

mijn huid

gespannen

van de emoties

die door mij

heen gaan

het moment

van stilte

waarin enkel

het gehuil

van een kind klinkt

trots en warm

van binnen

sta ik daar

te kijken

naar jouw

gevangen naam


bos van tranen

al jaren

sta ik daar

te kijken

naar wat

in de tijd

steeds meer

als mijn bos

blijkt te ontstaan

elk jaar

plant ik

er een boom bij

van een overleden

dierbare

zo blijkt

Inmiddels

Een heel bos

Van tranen

Te ontstaan


kleine tastbaarheden

kleine tastbaarheden

die door de natuur

worden aangeraakt

om zo voor altijd

te blijven hangen

om zo te blijven bestaan

kleine tastbaarheden

gehangen aan een boom

zodat het verder kan groeien

naar de hemel

waar het dan

bij jou aankomt


niet alleen jouw naam is daar

niet alleen jouw naam is daar

op die plek

die mensen

met elkaar verbind

voor altijd

omdat ze allemaal

aan dezelfde ziekte

zijn gestorven

niet alleen jouw naam is daar

daar ligt heel mijn leven

daar ligt heel mijn hart

daar ligt alles

gevangen

wat mij zo

dierbaar was


vang me in jouw armen

het moment

waarop ik jou aanraak

het moment

dat meer dan ooit

indruk maakt

jij bent er voor mij

nu ik even

niet meer weet

wat ik moet

hoe ik hier doorheen

kan gaan

mijn tranen

die ik vallen laat

mijn liefde die

ineens

weer helemaal

open gaat

mijn nog niet verwerkte verdriet

dat nu weer oplaait

omdat ik

mijn vader nooit meer

kan zien

voel ik ineens

jouw armen

die me aanraken

die me vasthouden

zodat ik

voel dat ik

er niet meer

alleen voor sta


ik schreeuw de stilte

geen geluid

te horen

alleen de wind

die zijn melodie zingt

sta ik te staren

naar de herinnering

kijk ik naar

de naam

die mij zo

dierbaar is

ik schreeuw de stilte

omdat ik

jou nog

steeds zo

vreselijk mis


elementenspel

de vier elementen

die uit de

Griekse oudheid

zijn ontstaan

hebben hier

een vrij spel

ze raken

niet alleen mij

maar ook

jouw naam

steeds

weer aan


als ik je tranen aanraak

sta ik naast je

vol verwachting

wat er komen gaat

het moment

van de praatjes

zijn voorbij

de woorden

zijn voorbij gegaan

heb het gehoord

het heeft me

ergens geraakt

nu sta ik naast jou

omdat je dat

zo graag wilde

dat ik er zou zijn

dat ik me met jouw

verdriet verbinden mag

zien we de naam staan

van jouw overleden vriend

de tranen die ineens

stromen gaan

op jouw gezicht

die het verdriet

nog steeds weerspiegeld

in dit schemerlicht

terwijl ik

je vasthoud

je in mijn armen ligt

breekt bij mij de tranenblokkade

huil ik met je mee

mijn tranen

vermengen zich

met die van jou

zo even verbonden

voor even

in het verdriet

dat ons voor altijd

verbinden zal


foto verbleekt door de tijd

onderaan

een glasplaat

staat een foto

keurig ingelijst

die naar een

naam die

hier geschreven staat

verwijst

de tijd

de elementen

van het natuurgeweld

de zon

de regen

de sneeuw

hebben het

zijn duidelijkheid

laten verbleken

maar jij bent

nog altijd

helder in

mijn

gedachten

gebleven


scherven van het leven

splinters zijn het maar

vergeleken

met waar ik nu

voor sta

kleine momenten

van afscheid nemen

een liefde die ging

verandering

van woonplaats

het liep gewoon

zoals het ging

kleine splinters

zijn het maar

nu ik besef

dat ik voor

de grootste scherven

in mijn leven sta

het afscheid van

mijn ouders

die voor altijd

samen

slapen

om nooit meer

te ontwaken


dichterbij jouw gekomen

nu ik worstel

met mijn leven

om me uit het

kille water te redden

door zo veel en zo ver mogelijk

te zwemmen

door te hopen

op een hand

die me er uit redden zal

ben ik ineens

in gedachten bij

jou gevangen

jij die niet

verder zwemmen kon

de dood heeft

je in dat kille water

ingehaald


ik heb je naam onthouden

dwalen

over het terrein

waar ik niet

te lang wil

blijven staan

kom ik langs

namen die me

niets meer zeggen

die ik niet meer ken

ineens zie ik jouw naam

gebeiteld in marmer

met de datum dan je ging

ineens besef ik

waarom ik

na die nacht

niets meer hoorde van jou

stil huil ik van binnen

weer is een liefde verloren

een leven die me heeft aangeraakt

zonder dat ik zeggen kon

dat ik voor altijd

van hem houden

kon


huilend op haar knieën

het bericht

dat ze hoorde

over de dood

die haar kind

heeft bereikt

door een persoon

die niet kon beseffen

wat hij door

zijn tweede ik deed

hij benam het leven

van haar liefste bezit

omdat hij niet zich

kon beheersen

niet tevreden was

met wat hij kreeg

zijn handen

die haar hals omringende

de dood die hij haar bracht

zij ligt nu op haar knieën

luidkeels stil te huilen

bij haar dochters graf


gebroken van verdriet

gebogen

loopt hij over straat

zijn schouders

die vroeger

zo recht bleken

te staan

staan ineens

niet meer zo fier

in de wind

hij duikt dieper

in zijn kraag

zoekt tevergeefs

naar een oplossing

om dit leed

te dragen

de eenzaamheid

op te lossen

nu zijn vrouw

niet meer is

gebroken van verdriet

loopt hij het zoveelste rondje

omdat hij

thuis altijd

nog haar

aanwezigheid

ziet


de nagedachtenis aan jou

vrieskou

bevriest mijn adem

sneeuw

bedekt mijn spoor

opgehoopt

als een kluwen wol

lig ik daar

nog steeds te staren

naar jouw naam

een lichtje bracht ik mee

om zo dicht bij

jou te kunnen staan

ik hou je naam

levend

omdat jij

nog niet echt

uit mijn bestaan

bent weg gegaan


5 jaar na dato

het is inmiddels

5 jaar geleden

dat ik je voor het

laatst hebt gekust

dat ik je heb

aangeraakt

dat ik bij je was

inmiddels 5 jaar

na dato

sta ik hier weer

zomaar

zonder dat ik me afvraag

wat er nog kan zijn

wat er was

5 jaar na dato

is het niet veranderd

het afscheid

doet nog

altijd pijn


stil sterven zonder afscheid te nemen

stil weg gaan

niets meer zeggen

omdat woorden

de broosheid

afbreken

stil gaan

voor altijd

niet zeggen

ik zie je snel

gewoon zonder

iets nog aan

alles wat er is gezegd

toe te voegen

gewoon

stil sterven

zonder te zeggen

het ga je goed


zacht jouw handen strelen

de ziekte

die ons uit elkaar drijft

waar we beiden

niet meer

om heen kunnen

die ons dwingt

dat we

moeten accepteren

dat het niet meer

zo lang duren zal

dat we nog samen zijn

maakt elke dagelijkse ritueel

tot een bijzonder moment

omdat dat nog

kan

dat dat er nog kan zijn

zacht jouw handen strelen

zacht je aanraken

om de pijn tot kalmte

te dwingen

zacht gewoon

nog zo lang als het kan

teder voor je zijn


ogen van flesblauw glas

ze staart me aan

haar ogen

van flesblauw glas

breekbaarder dan ooit

stralen nu even niet

het verdriet

van haar grootste vriend

die overleden is

is haar te groot

ze begrijpt

van dit alles niets


als ik in de spiegel kijk dan zie ik jouw gezicht

telkens weer

als ik in de spiegel kijk

zie ik niet mijn gezicht

maar de jouwe

die ik zo goed ken

telkens weer

steeds weer

dat moment

van de herinnering

het afscheid nemen

het niet meer

samen mogen delen

van een leven

telkens weer

zie ik jouw gezicht

omdat ik je niet

vergeten wil


doorbroken drie-eenheid

samen gingen we

onze jeugd door

samen de puberteit in

samen stappen

samen alles ondernomen

van stappen tot

op vakantie op

een eiland

samen door lief

door pijn

samen in dezelfde stad

waar we het leven

zouden beginnen

dat volwassen zijn

heten zou

uit elkaar gegroeid

worsteling met pijn

van loslaten

omdat de vriendschap

hier niet tegen

bleek bestand

ineens het krantenbericht

één van ons drie

is gestorven

aan een overdosis

omdat hij zich niet

los kon maken

van de wereld

waarin hij

gelukkig dacht te zijn

nu nog maar twee

van ons over

die ook niet

meer

vrienden kunnen zijn

door het geschonden

drie-eenheid zijn


het duurt langer dan ik dacht

afscheid nemen

na een avond vol

met praten

met plezier

zoals we dat

al jaren doen

samen zijn

zonder verwachtingen

zonder verplichtingen

gewoon zoals

vrienden dat

voor elkaar zijn

dag en we

zien elkaar snel

alleen wisten we

beiden niet

dat het niet

zo mocht zijn

jij bent nooit

meer thuis gekomen

de dood heeft

je gehaald

dat tot ziens

duurt veel langer

dan ik dacht


huilen met bevroren tranen

langzaam

het zand

laten vallen

het holle geluid

dat zo

naargeestig

klinkt

stil staan

bij het gemis

mijn tranen

in de vrieskou

die niet

blijken te willen stromen

die stil op

mijn wangen blijven staan

afscheid van jou

nooit meer horen

“ik hou van jou”


rouwadvertentie

zwart omrand

de tekst

waar ik

ineens iets bekends

zie staan

een naam

die me dierbaar is

die uit mijn

leven is gegaan

wegens de

drang naar

drugs

die zijn ondergang

tegemoet is gegaan

stil sluit ik de krant

ik had gehoopt

dat je er vroegtijdig

uit zou zijn

gegaan

Hits: 42