avondzon 3

verdwenen hartstocht

langzaam me laten zakken

in de wereld waarin

geen kleuren meer zijn

de roze wolk die langzaam

zijn kleur vervaagde

die niet meer kon zijn

leeg geprikte ballon

van de schijn hartstocht

die niet kon zijn

verdwijn ik terug

in mijn wereldje

van gelukkig zijn


niet meer omkijken

afscheid bij de deur

meelopen naar de trein

die jou weer verder bij mij  weg brengt

 terwijl mijn hart nog om jou vraagt

verborgen kus op het perron

dan stap je in de trein

zonder om te kijken

omdat we beiden weten

dat onze ogen vol tranen staan

omdat wij beiden eigenlijk

niet willen dat we weer

tijdelijk uit elkaar zijn


gestolen moment van liefde

rustig zitten

kijken naar elkaar

met het verlangen

van de liefde

die in hun ogen geschreven staat

zitten te dromen

over hoe lang ze al samen zijn

vechten voor hun liefde

in het leven van alledag

omdat ze weten

dat hun liefde

alles overwinnen zal


hopen op verlangen

de liefde

die niet meer raakt

omdat hij niet meer te raken is

rennen in de hoop

dat je de liefde inhalen kan

om hem te omarmen

waarin je je kan verliezen

in het moment

van verlangen naar

hopen op het verlangen

van de liefde

die altijd net om de hoek is verdwenen

als jij denk er te zijn


gebroken luchtkastelen

verkoper van de illusies

van de liefde

die ons gevangen houden

in de luchtkastelen met

schitterend gekleurd glas

kijken naar de wind

die zijn spel speelt

met het verlangen

naar de liefde

die in elke luchtkasteel

er even was

voor één nacht


en altijd liggen er bloemen

als een stille getuigenis

van de verloren geuren

van die er niet meer zijn

als symbool van verlangen

van nog altijd in gedachten

bij hen te zijn

liggen daar de bloemen

die langzaam verwelken

hun geur verliezen

om ons te leren

dat het leven

vergankelijk zal zijn


stromend water van geluk

de rust

is terug gekomen

in mijn hart

in mijn verlangen

het loslaten van wat niet was

maar waarvan ik dacht

dat het er zou zijn

laten gaan in de gedachten

dan het water van geluk

zal blijven stromen

als ik mezelf maar

gewoon laat overspoelen

door het reinigende water

van de tijd


als het licht mij roept

terwijl het donker

om mij heen begint te worden

roep ik zacht de stem

van de dag

vraag ik om de zon

weer te laten schijnen

zodat ik weet waar de uitgang is

uit deze duisternis

langzaam openen de deuren

van de duisternis

hoor ik het licht mijn naam

roepen verschijn ik

weer in het licht

omdat ik weer ben


omdat je ogen spreken

kijken in de ogen

die de liefde laten zien

die jij voor mij voelt

geraakt door het verlangen

naar ooit

naar voor altijd

kijken we elkaar aan

weten we beiden

dat onze tijd nu nog niet daar is

omdat jij eerst de keus moet maken

om jouw verleden

los te laten in de tijd


dat kleine mannetje in mij

gedroomde dromen

van wie ik ooit hoopte te zijn

kijken naar het verleden

waarin van alles aan de hand

bleek te zijn

stil dat kleine mannetje in mij

aangeraakt

geknuffeld

gezegd dat het goed met me gaat

dat hij nu weer kan gaan spelen

zonder de angst

dat hij niet goed genoeg

voor deze wereld zal zijn


verloren spel

gespeeld met onze harten

waarin de liefde

niet altijd zijn woorden liet zien

in de dagen dat we samen waren

zoeken naar de weg

waarin jij en ik

toch samen konden zijn

verdwenen we uit het spel

omdat we de regels van het samenzijn

niet meer begrepen

waarom wij de verliefdheid verloren

in de tijd


n in niemandsland

niet meer bewegen

stil staan in dit gebied

van onze verboden liefde

waar we samen vochten

om weer even samen te zijn

zonder de ogen

van de wereld

die beoordelen of het kan

kijk ik naar jou ogen

waarin ik zie geschreven

dat wij langer blijven dromen

in ons niemandsland

voordat jij terug gaat

naar haar

Hits: 26