begraafplaats2

wachten op

heel stil zitten

niets zeggen

niets aanraken

alleen maar wachten

en waken

tot het moment komt

waarop

het gebeuren zal

handen gevouwen

kijken naar

dat wat komen moet

stille tranen

die stromen

wachten op

dat het gebeuren gaat


als ik je nog voorlezen kan

ach liefste

elke avond

lazen we elkaar

een kort verhaaltje voor

het slapen gaan voor

samen kozen

we een boek uit

waaruit we dan lazen

nu ik niet meer

met jou mijn boeken kan delen

het moment van samen zijn

lees ik altijd als ik

weer even hier ben

een klein stukje

uit het boekje

van ons leven voor


de beschermengel

gevangen door het beeld

waarin ik hem zag zitten

alsof hij daar altijd hoort

ik keek hem aan

hij zat stil te staren

alsof hij waakte

over diegenen

die hem ontvallen waren

stille gedachten

van een beschermengel

die soms zomaar

even maar

waakt


zo’n sereen beeld

soms dwaal ik

door de tijd

om ineens het mooie te zien

van een beeld dat

op mijn netvlies ontstaat

een prachtig beeld

waarin de dood

met zijn herinnering

gevangen is

zo sereen weer gegeven

dat ik stil viel

door de eenvoud

van dit

beeld


beslagen glas

de bloemen van onze liefde

die gevangen zijn

in een stilleven

achter beslagen glas

staan er nog

net zo bij als

toen ik ze jou gaf

telkens weer

als ik ze zie

weet ik dat mijn liefde

voor jou nooit

dooft


het bloed kruipt

afgesneden paden

van het leven

waarin ik gevangen zit

van het gemis

toch zie ik

dat mijn bloed kruipt

om me met jou

te verbinden

in het groen

van de klimop

terug


 

als jouw geur is vervaagd

langzaam raak ik gewend

aan dat je niet meer

bij me bent

teder streel ik af en toe

nog jouw jas

die ik op de kapstok heb

laten hangen

af en toe

ruik ik dan ineens

weer jouw geur in de gang

zeg dan onbewust

ben je nu al thuis

tot ik besef

dat je niet meer thuis komen zal

ik weet dat als jouw geur

is vervaagd

ik dat dan niet meer zal vragen


voor altijd verbonden

zittend bij het graf

waarin mijn ouders liggen

mijmer ik over

de drie-eenheid

die we samen waren

mijn vader

mijn moeder

en ik

de gedachten

dat ze nu samen zijn

dat ik nu alleen nog

verbonden ben met hun

door mijn bloed

dat ik van hun kreeg

maakt dat ik me soms

zo eenzaam voel


putten uit verlangen

onvoorwaarlijke liefde

die altijd er was

nooit was ik

onzeker over

of de liefde er nog wel was

na de zoveelste fout

die ik maakte in mijn leven

altijd waren ze daar

onuitputtelijke liefde

dat ik nu laat zien

in de vorm van

hun door mij

ontworpen graf


omdat onze liefde niet mocht

de beste jaren

van ons leven waren we samen

verbonden in het lief

en leed wat men zo noemt

samen konden we alles aan

totdat jij je ogen sloot

ik achterbleef

ik vroeg om een dubbelgraf

wat niet mocht

omdat twee mannen

die in het leven

met elkaar waren verbonden

niet samen mochten rusten

in hetzelfde graf


omdat ik je verloor

zoeken

tussen de graven

waar ik je niet meer

vinden kan

raak ik verstrikt

in mijn verdriet

geen weg

meer te vinden

waar men jou heeft

neergelegd

omdat men onze liefde

heeft verzwegen

jou hebben begraven

zonder dat ik het wist

ben ik je twee keer verloren

omdat ik je nog steeds

niet vinden kan

waardoor ik je zo mis


Hits: 38