Berlijn1

water en vuur

samen aan het praten

over wat we zo moeilijk vinden

als het over

de strijd om onze gevoelens

voor elkaar gaat

jij denkt na

steekt inmiddels

de zoveelste sigaret op

om in de zoveelste nevels

van onbegrip te verdwijnen

terwijl ik met mijn liefde

het vuur van jouw woede

probeer te blussen

met de water van mijn ogen

heel langzaam

zie ik je verder verdwijnen

langzaam stroom je weg

op het water

van mijn tranen

totdat ik je niet meer

door de opgetrokken

nevels kan

zien staan


wie liet hier de wind

samen op een bankje

luisteren naar de gids

die dingen verteld

waarvan ik even

de draad kwijt ben

ik hoor een geluid

ik ruik een geur

ik vraag me af

wie dit nu was

op deze bank

wie zorgt

dat de hele dag

ineens anders

is gekleurd


misplaatst gesprek

knallende woorden

die niet meer

te horen zijn

ik hoor je wel

maar kijk je niet meer aan

omdat ik dit gesprek

die jij wilt voeren

niet meer wil horen

omdat het nooit over

jou en mij gaat


ik ben veranderd

samen aan de wandel

door ons  verleden

waar we elkaar voor het eerst

echt zagen

zoals we zijn

kijken we om

naar het nu

waarin blijkt

dat wij beiden

zijn veranderd

met de tijd


onmogelijke gang

dwalen door de gangen

van het leven

kom ik soms

zomaar op een spoor

van onmogelijk verlangen

raak ik soms

zomaar een hart aan

waar ik niet in kan wonen

die niet past in

het leven dat ik leid

dan kijk ik soms

even om

naar waar ik vandaan kom

om zo te weten

dat mijn

levensgang nog steeds

door gaat


onbekende ontmoeting

verdwaald in de nevels

van mijn dagen

liep ik te zoeken

tussen de stenen

van het verleden

ineens kwam

jij in mijn leven

daar waar ik niet meer

openstond

voor dat wat

ik altijd zocht

ik heb je aangekeken

met de tranen van verlangen

in mijn hart

om je te laten

verdwijnen

in de nacht


symbool van kracht

ondanks alle stenen

ondanks dat er nergens

zon was te vinden

zag ik hem staan

stralend rechtop

deze bloem

die vertelde

dat zijn kracht

niet door licht gedreven is

maar door te overwinnen

in de strijd

om te overleven


staren naar het niets

gevangen in de schimmen

van het verleden

stond hij daar

te staren naar

dat wat er niet meer was

hij droomde weg

over wat er morgen

zou kunnen komen

maar vandaag

vergat hij

er echt

te zijn


daar waar ik altijd zal zijn

mijn ogen dwalen

door de uren

van het leven

ik vang soms zomaar

een glimlach

die me raakt

dan weet ik

hoe het leven

ook zijn sporen geeft

ik zal altijd daar zijn

waar het licht

mijn lach

vangt


carrousel van het leven

als een wervelwind

raak ik verstrikt

in het leven

met al zijn

pieken en dalen

worstel ik me

omhoog

uit de grootste storm

om mezelf

te omarmen

in het carrousel van het leven

waar ik mezelf

weer ben


Hits: 43