berlijn10b

 

gebonden met staal

gebonden

met mijn handen

aan het staal van dit moment

niet meer vechten

om het los te laten

alleen maar beseffen

dat het loslaten alleen maar

lastiger word door het vast te houden

langzaam

los weken

langzaam laten gaan

de liefde die jij en ik

niet vonden bij elkaar


zachtjes gaan liggen

zachtjes is het gaan liggen

de storm in de herfst

van mijn leven

die mijn deed weigeren

te accepteren dat de liefde

niet meer komen zal

zachtjes heb ik hem laten

uitrazen door na de  orkaan

ineens de andere gevallen herfstbladeren

te ontmoeten

waartussen jij

verstopt zat


zachtjes gaan liggen

zachtjes is het gaan liggen

de storm in de herfst

van mijn leven

die mijn deed weigeren

te accepteren dat de liefde

niet meer komen zal

zachtjes heb ik hem laten

uitrazen door na de  orkaan

ineens de andere gevallen herfstbladeren

te ontmoeten

waartussen jij

verstopt zat


sporen van het nu

tranen gehuild

in het moment

van laten gaan

gevallen tranen

die nu weer ontstaan

nu ik bij jouw graf

blijk te staan

verloren tranen

die de sporen vormen

van mijn verdriet

in het verleden

omdat jij

moest gaan


de knopen in mijn leven

kleine knopen

in mijn leven

waarin ik niets kon ontdekken

waar ik zou zijn

de grote hobbels in mijn leven

die mijn leven tekende

die mij maakten tot

wie ik bleek te moeten zijn

maakte dat na de vele knopen

in mijn leven

ik me in rustiger

vaarwater bevond


vallen in de stilte van het moment

ogen gesloten

handen voor mijn oren

niets meer zeggen

om uit te spreken

geen woorden van spijt

dat het zo is gegaan

het laten gaan

zonder vast te klampen

aan de momenten van tijd

vallen in de stilte

van het moment

loslaten

tot in de eeuwigheid


strelen van de tijd

net even

boven afstand en tijd

streel ik de lucht

streel ik de tijd

om zo jou even te laten voelen

dat  ik en jij

nog steeds verbonden zijn

dat de woorden van afscheid

niet meer zijn dan woorden

van loslaten

voor even

omdat wij altijd

weer bij elkaar willen zijn


getekend gezicht van mijn herinnering

vage beelden

van jou

die in mijn leven was

waarvan ik meer heb gehouden

dan van mezelf

vastgehouden gedachten

aan de tijd van vandaag

verloren momenten

van heel even

laten komen

zonder dat ik je nog zien kan

vervaagde herinneringen

aan de tijd van jou en mij


daar waar jij en ik elkaar vinden

achter de schaduw

van de dag

waar de herfst zijn

kleuren al verloren heeft

waar geen gedachten

aan de liefde kunnen zijn

raken wij verstrikt in elkaar

alsof we nooit

eenzaam zijn geweest

in de afgelopen tijd

 

Hits: 2