berlijn10c

toen je besloot niets meer te zeggen

zwijgend kijken

naar jouw rug

die de taal spreekt

die ik al dagenlang herken

niet meer tot rede vatbaar

pas als jij beseft

hoe het zit kan je praten

over hoe nu verder

ik accepteer elke keer

dit proces

al maakt het mij wanhopig

dat je niets meer zegt


vier het leven

het leven vieren

in de stilte van de nacht

verwachtingen

die al dagen sluimeren

in de geheime aanrakingen

van elkaar

het verlangen van samen willen zijn

niet meer elkaar verliezen

in de angst van het verloren zijn

raak ik jou aan

om zo het leven te vieren

dat we eindelijk

openlijk samen

kunnen zijn


de wereld voorbij laten gaan

in de vroege ochtend opgestaan

om naar zijn bestemming

in het leven te gaan

om  er aan te komen

terwijl hij daar allen zit

verzonken in zijn slaap

om zijn dromen nog

een keer extra te dromen

omdat hij zo weet

dat hij als hij

aangekomen is bij zijn werk

hij even niet meer

dromen kan over

wat hij later

worden wil


verdwenen van de wereld

gekeken naar zijn ogen

die niets meer zagen

van wat er werkelijk was

kijken naar hem

die daar verloren

in de wereld van het internet

geen weet had

van de werkelijkheid

waarin hij zichzelf verloor

omdat hij  niet besefte

dat hij verdwenen was

van de wereld

waarin iedereen

niemand anders was


boos

struikelend over zijn woorden

staat hij voor mij

de lief die ik soms liever heb

dan mezelf

omdat ik dingen deed voor hem

die hij niet begreep

zijn onvermogen

om me te vertellen dat wat hij

zeggen wil

laat zijn onmacht zien

door de liefde die hij voelt

waarin dit onbegrip

niet past  omdat hij weet

dat ik alleen maar hem wil


gezelschap in de stilte

dromend over de dagen

van jou en mij

zat ik stil te staren

naar de mensenmenigte die me omringt

terwijl ik onbedoeld

zacht jouw naam zei

zat ineens hij daar

met een blik van hier ben ik dan

even was je heel dicht bij mij

heel even maar was het

alsof je zacht tegen me zei

dat je trots bent op mij

hoe ik het tot dusver heb gedaan

hoe ik mijn leven weer opgepakt heb

hoe ik zonder jou verder

ben gegaan


zweven op verlangen

onbekende vleugels

van dit moment

waarin jij en ik

samen verbonden

boven afstand en tijd

samen zijn

raak ik jouw verlangen

van de dagen aan

waarin wij beiden zweven

op de vleugels van verlangen

in de nachten 

van het samen zijn


als het feest voorbij is

de laatste scherven

van het moment

waarin onze liefde

nog even er kan zijn

de snijdende pijn

van het verlies

van het verdriet

dat het niet meer gaat

dat het feest van de eeuwige liefde

niet voor altijd bleek te zijn

als het feest voorbij is

de resten van de pijn

verdwenen zijn

blijkt er in de hele wereld

die dan open gaat

nog veel meer feesten te zijn


schreeuwen van onvermogen

klauwende handen

die geen wanden meer raken

onmogelijke woorden

die niet meer spreken

zonder te kunnen horen

luisterende oren

die niets horen

door de stilte van

het geweld van geluid

jou missen met elke vezel

in mijn lijf

omdat jij niet meer bij mij

kan zijn

door de keus die jij hebt gemaakt

om niet meer in het leven te zijn


neergelegd om te verdwijnen

geen woorden

meer gesproken

gewoon gegaan

zonder er nog te zijn

verdwenen in het niets

de liefde die ooit was

zonder uitleg

zonder tranen

het laten gaan

waarin ik en jij

elkaar verliezen

met het doorlopen

van het afscheid


geraakt

diep geraakt van binnen

door de gruwel die ik zag

de verhalen van vermoorde mensen

raakten me diep in mijn hart

de waanzin waartoe mensen

in staat zijn als

men de macht krijgt

dat men onschuldige mensen

tot dieren maakt

niet meer als volwaardige wezens kan zien

alles zat zo diep in mij

dat door dit simpel getekende gezicht

ineens toch een lach

op mijn gezicht kwam

Hits: 5