berlijn10e

reizen zonder er te zijn

reizen zonder er te zijn

zonder te praten

met die bij je zijn

loop je te dwalen

door de uren van het zijn

raak ik jou aan

waarop je naar mij kijkt

ik zeg alleen

zullen we samen

op reis gaan

wil je echt bij

mij zijn


zacht wiegen op de tijd

dromerig kijken

naar de minuten

die hun tijd laten verdwijnen

de seizoenen

die opnieuw beginnen

in elke jaargetijde

kijken naar de dagen

die langzaam verdwijnen

in het verleden

zacht mee wiegen

op de tijd

van hoe het gaat

in het leven


als je me vasthoud

als je me vasthoud

in de kille momenten

van onze liefde

voel ik je armen

die me warmen

om weer verder

te kunnen gaan met jou en mij

als je me langzaam loslaat

om weer verder te gaan

in de tijd

voel ik nog steeds

de warmte van jouw lichaam

die mijn liefde vasthoud


verborgen schilderij van verlangen

staren over de uren

van deze dag

kijken naar de ogen

van verlangen

de stad

die hem gevangen houd

in zijn liefde

voor later

waarin hij zichzelf

niet meer

verliezen kan

in het verlangen

om bij

iemand te zijn


laat mijn masker vallen

niets meer te verbergen

niets meer te zeggen

over de tijd

die is geweest

geen woorden meer

om te zeggen

wie ik dacht te zijn geweest

gewoon open als ik ben

voor jou staan

in al mijn kwetsbaarheid

om zo mijn masker te laten vallen

om te laten zien dat

ik echt  ben


het was goed

het was goed

het sluiten van mijn hart

voor jouw liefde

omdat jij mij

niet had geraakt

waar je me raken moest

het stille verlangen

dat ik koesterde

in die tijd

blijkt te zijn verdwenen

nadat ik ineens zag

hoe jij werkelijk bleek

te zijn


vervagen van jouw liefde

de afstand

die langzaam ontstaat

door het elkaar niet meer

kunnen aanraken

niet meer bij elkaar kunnen zijn

vervaagd langzaam jouw liefde

die je voor mij altijd bewaarde

langzaam veranderde de liefde

in een vader zoon relatie

dan van geliefden voor altijd

waardoor we op het punt kwamen

waar we beiden afscheid namen

omdat het niet meer was

wat het had moeten zijn


toen de deur zich sloot

wat ik nog hoorde

op het moment dat ik ging

dat ik besloot dat jij en ik

niet meer samen zouden gaan

de kreet van wanhoop

van verscheurende pijn

omdat jij niet meer kon

beseffen dat door wat je deed

net één keer te vaak

op mijn hart bent gaan staan

hoor ik nog steeds

als ik maar even weer een deur sluit

van afscheid


als ik de lucht maar aan kan raken

als ik zachtjes kijk

naar de hemel

die mij zachtjes laat weten

dat jij daar bent

zie ik nog altijd

de laatste dagen van jouw strijd

waarbij je niet kon begrijpen

dat het goed was

dat je mocht gaan

liet je langzaam

los om te verdwijnen

naar de plaats waar jij moet zijn

zonder te beseffen

dat ik daarna

nooit meer bij jou kon zijn


beelden van het verlaten huis

geen tranen

meer laten vallen

ze hebben al te vaak

de vloer nat gemaakt

geen woorden

meer om te schreeuwen

ze hebben de muren

al te vaak doof gemaakt

geen handen meer

om jou aan te raken

ze hebben al te vaak

mis gegrepen in het verlangen

beelden van het verlaten huis

waarin wij dachten samen te blijven

voor altijd

Hits: 2