berlijn11e

hou me nog even vast

loslatende gevoelens

gedachten die overal heen gaan

die niet eens meer het gevoel raken

van wat was

de loslatende gedeeltes

van het fundament wat ooit was

laat ik maar achter me

omdat renoveren niet meer gaat

laat ik het los om zo

vrij van jou

mijn eigen weg

weer te gaan


de puinhoop die wij maakten

samen verdwaald in de tijd

waarin we dachten dat alles

maar moest kunnen

dat we niet trouw

aan elkaar hoefden te zijn

dat we best de liefde

met anderen konden bedrijven

totdat we beseften

dat door  de puinhoop die we

van onze liefde maakten

we niet meer echt

met elkaar verbonden zijn


ondersteboven van de wereld

de wereld

raakt me soms zomaar aan

waarin ik mezelf dan ineens

ondersteboven zie staan

met mijn kop in het zand

omdat ik niet meer begrijp

wat er speelde

wat er werkelijk aan de hand was

de wereld op zijn kop

laat me dan ondersteboven

van de wereld zijn


zacht kusje van de vlinder in de dag

zacht kusje van de vlinder

die zomaar deze dag

even maar mij aanraakte

voordat hij ging rusten op de plek

waar ik ben waar ik zo van geniet

zachte windvlaag die zijn vleugels laat bewegen

raakt heel stil mijn herinneringen aan

besef ik ineens

dat het mijn dag is zoals

elke dag altijd weer zal zijn


krom geslagen wegen

de wegen die ik loop

in het leven van deze tijd

hebben vele bochten

vele hoeken waar gevaar

zich verschuild

toch raak ik

nooit uit mijn balans

omdat juist door de onverwachtse dingen

mijn leven zich

met nog meer het gevoel van leven

vult


natuurmonument

in de stille tijden

van het dwalen door de gedachten

over mijn leven

kom ik de parels tegen

van wat er was

zie ik kleine momentjes

van groen geluk

dat laat zien dat in mijn leven

alles is gelukt


gun het nog wat tijd

eindelijk was hij uit de kast gekomen

de pupil die al zoveel uren

bij mij zat te praten

over wat hij voelde

wat hij wilde

zijn ouders waren erg geschrokken

waren boos en teleurgesteld

het enige wat ik hem kon zeggen

was gun ze nog wat tijd

ze moeten even wennen

aan dat jij een andere toekomst hebt

dan zijn hadden bedacht

toen jij geboren werd


straatbeeld van nu

terwijl ik zit te mijmeren

zie ik hem gaan

mijn geliefde die mij al niet meer herkent

die niet meer weet wie ik ben

die niet begrijpt dat ik er ben

ik zie hem zoeken

in de afvalbakken van het leven

waarin hij eten hoopt te vinden

terwijl ik hem zo zie begaan

beginnen mijn ogen te tranen

omdat ik hem niet kan helpen

met zijn keuze voor dit bestaan


nu de wereld open is

de wereld open is voor iedereen

het mogelijk is om alles te zien

om alles te weten

is toch het vreemd

dat je van iedereen alles weet

terwijl jezelf niet eens weet

wie je werkelijk bent

zonder de telefoon

in jouw hand


oude gebouwen

de oude gebouwen

van de verlaten huizen in mijn hart

waarin de liefde woonde

die het niet overleefde

door het geweld van de tijd

waarin zoveel veranderde

blijken nu een spookstad te vormen

waar alleen nog goudzoekers zoeken

naar wat er nog aan waarde is

zonder mijn hart aan te raken

zonder echt een huis te bouwen

die het fundament van liefde in zich dragen kan


doorzichtig gebroken

mijn hart

dat langzaam een vleugje hoop kreeg

op de liefde die je gaf

bleek ineens niet meer bestand

tegen alle aandacht

die je me wilde geven

het dunne laagje hoop

werd doorzichtig gebroken

door mijn onvermogen

om te begrijpen

dat liefde uit meer dan alleen

maar houden van kan bestaan


reflecties van spiegelbeelden

onbegrijpelijk reflecties

van spiegelbeelden

die gevangen in mijn gedachten

soms zomaar er zijn

reflecties van weten

van het leven

van het wat er kan zijn

open ineens mijn gevoelens

mijn gedachten

die verdwijnen in deze reflecties

van onbegrepen tijd

Hits: 5