berlijn12a

je verdween al

foto’s van jou en mij

waarin blijkt dat jij al verdween

langzaam werd

de afdruk van jouw gezicht

vager

als een voorteken van

hoe het tussen jou en mij zou gaan

langzaam verdween je

in de tijd

om te verdwijnen

voor altijd


loslaten tegen beter weten in

weten dat het beter is

je te laten gaan

omdat je je eigen weg

zal moeten lopen

ook als ik er niet meer ben

kost het me

zoveel pijn om te zien

dat het met jou niet goed gaat

dat je langzaam in de duisternis

verdwijnt


om afscheid te nemen

in de laatste momenten

van ons samen zijn

kijk ik nog eens goed in je ogen

die vol met tranen staan

omdat je het niet begrijpt

dat het niet meer voor mij gaat

vertellen dat het niet aan hem ligt

maar gewoon aan mij

dat ik mijn vrijheid terug wil

die ik al zolang elke dag mis


de mist omringt hem

verdronken

in de dagen van het nu

die zich vermengen met

dagen van het verleden

balanceert hij op het randje

van het wel weten

maar nog niet willen geloven

langzaam omringt de mist hem

besef ik dat ik

mijn vader nu voorgoed

missen zal


uitgeblust leven

hij zit te staren

op zijn telefoon

die telkens berichten geeft

van zijn zoon

met wie het  niet goed gaat

hij heeft de zorg op zijn schouders

die inmiddels een last is geworden

die hij niet dragen kan

hij zit te staren

zonder dat hij iets ziet

in de uitzichtloosheid

van het leven


gevangen moment van tederheid

geduldig wacht hij

totdat zijn geliefde even kijkt

dan maakt hij een foto van hem

omdat hij de liefde

gevangen in zijn ogen ziet

even lachen ze naar elkaar

raken elkaar even teder aan

weten dat de liefde die ze voelen

sterker is

dan al de haat

die nu in de wereld

tegen hen

ontstaat


onbereikbaar dichtbij

de ladder

naar de hemel

hangt net te hoog

dat ik hem niet aanraken kan

ik kan er naar kijken

of ik jou ergens daarboven zie

de oneindigheid van deze trap

maakt dat ik besef

dat je dichterbij bent

dan ik weet

omdat je zo onbereikbaar

dichtbij bent


duizenden glasscherven

gesneden aan het glas

door de woorden

van die ander

die mij raakten

met de onwaarheden

van de tijd

met bebloede hart

keek ik hem aan

die ik ooit lief had

om hem achter te laten

met zijn duizenden glasscherven

die hij gebruikt als ik hem

in zijn hart bereik


beklemming van de angst

de angst omringt mijn hart

omdat de liefde

niet de vrijheid geeft

die ik had gedacht

de ketens die ontstaan

waardoor mijn vrijheid

niet meer kan bestaan

laat me kiezen om

weg te gaan

om jou achter me te laten

om in vrijheid verder te gaan


langzaam verdwijnt de kleur van de liefde

de liefde

die was bleek niet

kleurvast te zijn

langzaam doordat ineens andere dingen

er blijkten te zijn

die niet waren gezegd

die waren verzwegen

die me meer raakten dan ik dacht

besluit ik om te verdwijnen

om zo de kleur van de liefde

te laten vergaan


vergeten roos van de liefde

op het randje

van de tijd

ligt de roos van de liefde

die niet meer

zijn geur kan geven

zodat het hart

niet meer

geraakt kan worden

door de liefde

die niet meer

 kan zijn

Hits: 7