Berlijn2

papa waar is het water

ons gekregen zon

uit het land van de rijzende zon

kijkt naar mij

terwijl hij

in een groot bad staat

vraagt dan

waar al het water is

dat hier in hoort te staan

ik zeg alleen

dat het een groot toilet is

waarop hij meteen

spontaan in zijn broek plast


gevangen metrobeeld

gedender door het leven

iedereen

zo in zijn eigen wereld

de ene al lang onderweg

de ander gaat net

met de blik van onbevangenheid

kijkt hij nog rond

terwijl ieder ander

verzonken in eigen gepeins

in het spelen van een spel

ineens niet meer het spel

dat leven heet

begrijpen


plaats van rust

stille avond

beladen gevoel

van stil staan

in het land

waar het ooit begonnen is

wat de vrijheid kan zijn

kijken op het veld van rust

waar ik in gedachten verzonken

besefte waarom

vrijheid zo bijzonder is


gevangen dag van even

stil moment

van kijken

naar dat wat er

speelt in het leven

gevangen de fotograaf

die met zijn spullen

tussen alles zat

om de foto

van zijn leven

te maken


geur van vandaag

dwalend door de tuin

van vandaag

dwaal ik even met mijn

gedachten terug

naar het nu

raak ik even maar

weer jouw hart aan

waarin ik verloren was

kijk ik naar jouw ogen

die er altijd zijn

met de blik van liefde

dan weet ik weer

dat ik weer

thuis zal zijn


omdat je soms verliezen moet

mijn ogen staren

naar jouw lach

de onbekende kant

van jou die ik niet meer ken

ik hoor je praten

over een verloren liefde

die nu nog is

ik raak je even zachtjes aan

zeg dan dat je

vrij bent

omdat ik weet ik ga je verliezen

naar daar waar ik

zonder jou

verder zal gaan


de tijd heeft de tijd ingehaald

onze boefjes

nu inmiddels al aardige knapen

die door ons samen

hun twee vaders

nog telkens

hun streken uithalen

zien een groot bad

voor we het wisten

zaten ze erin

riepen heel voldaan

dat ze helemaal zelf

in bad waren gegaan

we stonden even vreemd te kijken

omdat ze toch maar mooi

in een monumentaal bad

waren gaan zitten

waar een ieder ze zag


stille ochtend

zonder woorden

zijn we gaan slapen

omdat wat we wilden zeggen

alleen nog maar meer

ons zou verwijderen

opstaan

kijken naar de restanten

van de avond

kijk ik naar jouw ogen

waarin ik de vonk

van liefde

niet meer vind


omdat ik je bijna verloor

door de straten

van het leven

waarop elke hoek

de kapers staan

de stokers die ons

hoe dan ook

uit elkaar willen drijven

kijk ik je steeds weer aan

wetende dat wij samen

het zullen weerstaan

omdat wij samen

al zoveel momenten

van het elkaar bijna verliezen

hebben doorstaan


het regent niet altijd

langzaam de stappen zetten

op de weg naar

waarheen dan ook

sterke benen

die nu even niet meer zo sterk lijken te zijn

gebogen hoofd

omdat het even niet meer

rechtop kan staan

staren naar daar waar

de leegte is ontstaan

waar jij altijd was

de eerste zonnestralen

raken ineens

jouw graf aan

ik voel een glimlach ontstaan

weet dan ook

dat het niet altijd zal regenen

nu jij niet meer

bij mij mag zijn


Hits: 35