Berlijn3

omhels het leven

armen omhoog

dansen van vreugde

omdat je vandaag

weer mee mag doen

aan dat wat leven heet

kus de ochtend

maak dat het leven

jou raakt

met al zijn facetten

zodat je kan zeggen

ik heb vandaag gedanst

met het leven


omdat mijn voeten niet meer willen

dwalen door de straten

van de stad

die ik ontmoet

in alle uren dat ik er ben

sta ik stil

kijk ik naar verloren

voeten die niet meer

willen lopen

sta ik stil

om te beseffen

dat je soms niet meer

verder moet willen

maar gewoon even stil

moet staan

bij even


eenzaam in de kamer

mijn ogen dwalen

naar de dag die

gesluierd door het gordijn

niet meer mijn hart raken

trage momenten van nu

waarin ik mezelf

soms zomaar

kan verliezen

als ik kijk naar

de stoel in jouw kamer

waar jij niet meer

zitten zal

traag verlaat ik

dan het gevoel

van je weer

willen aanraken

daar waar het

niet meer kan

waar jij niet meer

kan zijn


het leven raakte haar

in de metro

waarin ze zat

opgesloten in haar dromen

haar moeheid van de dag

haar gezicht

gevangen met rimpels van

het leven

leken meer te spreken

dan zij nu kon

het leven had haar geraakt

ze rust nu maar

heel even


schaduwen van de dag

gevangen beelden

van een vervlogen moment

achtergelaten

woorden van pijn

aangeraakte gevoelens

van heel even

van heel misschien

stille getuigen

van onze liefde die

niet meer kan zijn


voor hen die niet meer zijn

in de stad van de muur

waar de muur geen muur meer

in het echte leven is

zit verscholen in een park

ineens een gedenkplaats

voor mensen die vergeten zijn

de zigeuners die rond trokken

door de wereld

die werden vervolgt om hun zijn

een stille plek

met het geluid van een viool

dat huilt om de verdwenen mensen

van wie niemand

ooit meer iets heeft gehoord


langzaam verdween je uit mijn leven

geen woorden meer

tegen elkaar te spreken

geen gedachten meer

die we konden laten zijn

langzaam ben je verdwenen

uit mijn leven

ik keek je nog na

stond wat vaag te zwaaien

omdat ik wist

dat het beter was

als je weg zou gaan


omdat ze gelukkig zijn

lang geleden waren ze samen

vochten ze voor hun liefde

ze wisten het zeker

met die wil ik verder leven

na een vol leven samen

de tijd die ze meenam naar het nu

zitten ze samen

naast elkaar naar het

leven te kijken

waarin ze meer dan

gelukkig waren

waarin nu de dagen

die ze nog samen mogen zijn

hun geluk nog meer

zal doen laten stralen


kijken naar het verborgen leven

staren in verlangen

naar dat wat

daar nog is

wetende dat het verleden

hem heeft ingehaald

achtergelaten geheimen

die niemand ooit weten zal

staat hij te kijken

naar het verborgen leven

dat hem voor altijd

verborgen houd


zie de wereld

hoog op zijn sokkel

staat hij daar

te staren

naar dat wat ooit

van hem was

hij kijkt er naar

met aan zijn voeten

de wereld

die wel hem

maar die hij

niet ziet staan


onderweg

levensmoe

van het vele lopen

gaan de dames op pad

ze kijken naar de hemel

ze kijken naar de dag

ze lopen langzaam

naar hun eind doel

van het zijn

ze zijn onderweg

in deze dagen

omdat ze weten

dat ze nog

steeds zijn


zoveel kamers

verscholen levens

in kamers die ik zag

de een was open

de ander gesloten

ik zat vaak

avonden te kijken

naar de mensen die er woonden

omdat ik dan soms

ineens zomaar een

kijkje in hun levensvulling

zag


Hits: 28