Berlijn4

ontdek de wereld

kruipend door de dagen

alles aanraken

alles onderzoeken

totdat het duidelijk is

dan verder kijken

verder aanraken

denken

bedenken

dromen

zijn

hij ontdekt de wereld

die ooit voor hem

zo vertrouwd zal zijn


verscholen roos

de roos

vol liefde gegeven

aan hen die

niet meer zijn

verstopt in de koffer

van een viool

waar hij zacht

zijn lied van

vergeten zingt


verbonden schaduw

zoals altijd

samen op weg

soms verbonden

soms even alleen

toch altijd komen

we weer samen

al meer dan dertig jaar

door lief en leed

met elkaar verbonden

dat zelfs de zon

ons met elkaar

verbond


trots als hij is

hoog boven de mensen

staat hij daar

gevangen

in een moment

van verlangen

raakt hij even

zijn held aan

zonder te vallen

raakt hij

het gevoel

van even onsterfelijk

te zijn aan


dalen en klimmen

twee voeten

met elkaar verbonden

door het leven van nu

samen dalen en klimmen

we door de bergen in ons leven

wetende dat

waar we ook mogen zijn

de een soms hoger is dan de ander

maar we wachten altijd op elkaar

totdat we

weer samen verbonden zijn


toch nog in de kreukels

alle goed bedoelde reclame ten spijt

zie ik mezelf

terug in een schaduw spel

gekreukeld van de tijd

zie ik mezelf

in een vreemd soort

kreukel vol verlangen

geprojecteerd op de grond

ik zucht maar wat

ik weet het nu ook wel

dat ik niet meer

naar de kreukel vrije zone

moet verlangen


onderweg naar ooit

dag zeggen

tegen elkaar

nadat we

even waren verbonden

zwaaien met de hoop

dat we elkaar ooit weer

gaan aanraken

in de dag

samen weten

dat we misschien ooit

elkaar zullen vinden

in het land

waar ooit

ineens

voor altijd

zal zijn


even werd het heel stil in mij

van binnenuit keek ik

even naar het monument

dat zomaar in mijn stad staat

ik kijk er na

raak het aan

diep van binnen

ontstaat de stilte

die even niet meer

van zich horen laat

ik raak even maar

de steen aan

kijk naar binnen

zie twee mannen die elkaar zoenen

die gelukkig met elkaar zijn

totdat de verwoestende wereld

hun wereld tot een hel maakte

omdat ze niet met hun liefde

zichzelf mochten zijn


oudheid van de tijd

tussen het moderne

van deze tijd

zag ik het ineens

de oudheid die is ontstaan

die zijn tijd heeft uitgediend

zodat hij zijn sporen heeft gevangen

ik denk alleen

aan de momenten waarop

ik soms denk

dat als je ouder word

de schoonheid vergaat

maar besef nu dat

de oudheid je alleen maar

mooier en indrukwekkender

maakt


jij met hem

mijn hart stond stil

ik zag je ineens lopen

samen met hem

die ik nooit heb gemogen

omdat ik wist dat hij

als een dief naar jouw hart verlangt

ik kijk je aan

met de afkeuring van het verleden

zeg dan alleen maar

dat ik blij ben dat

het met jou kennelijk

nu eindelijk

goed gaat


laat het orkest zwijgen

klanken in stilte

waarin ik mezelf

ontmoeten kan

om even stil

te staan

in de stilte

die is ontstaan

zonder geluid

zonder muziek

zodat mijn tranen

van de tijd

even alleen hun

tonen laten horen

in het neervallen

op de grond


door de oog van het verlaten

afscheid voor even

soms voor altijd

ik kruip in mijn hart

waar ik de herinneringen koester

die ik heb gemaakt

ik kijk nog een keer

om me heen

dan draai ik me om

vertrek voor even

door het oog

van het verlaten

naar het nu


acrobaat in het luchtledige

hoog in de lucht

met zijn zwabber

met zijn schoonmaakspullen

speelde hij met het gevaar

om te zorgen

dat zowel de ramen

als zijn ziel

weer schoon

gewassen is

van al het verdriet

wat hij in de wereld zag


stil even

stenen platen

voorzien van namen

die zomaar er zijn

geen mens durft erbij te praten

men is stil

toch zit de natuur

even heel stil

in gedachten verzonken

te kijken

naar daar waar

niemand nog een

woord vond


Hits: 35