Berlijn 4a

moment van rust

voeten in het water

kijken naar water dat valt

dat hele kleine flesje

dat als symbool

van nog iemand

die heeft

genoten van het water

daar heeft

laten staan


ik haat je minder dan gisteren

gebroken harten

van het verleden

de mannen die kwamen

die soms nog sneller gingen

gekwetst omdat men niet begreep

wie ik werkelijk ben

onbegrepen achter gelaten

met een vraag waarop 

nooit een antwoord kwam

kijken in het nu

naar wat toen was

beseffen dat ik ze allemaal

minder haat dan gisteren

omdat het leven

zo zijn eigen

wendingen nam


de liefde zal het verder brengen

elke kerk die ik binnen ga

steek ik een kaarsje op

voor hem die niet meer is

stil kijk ik nar de dagen

die ik zonder hem slijt

omdat hij zich  nog niet

aan mij mocht openbaren

elke kaar die ik opsteek

is voor hem

voor iedereen  die ik ken

die ik in mijn hart draag

om ze te laten weten

dat ik graag wil dat het goed met ze gaat

elke kaars die ik brand

is voor mijn vader

die vertrokken is

naar het andere land


vederlicht

dansend in de wind

mijn gedachten

mee gegeven aan de zeepbel

die uit elkaar zal gaan

zodat mijn gedachten

van gevoel en gedachten

wederom 

verder kunnen gaan


ben je thuis

ergens wist ik het wel

na een lange tocht

zou ik ben je komen

na jaren wachten

weer samen 

bepakt met 

nog meer ervaringen

uit het verleden

zouden we weer

samen gaan

bij jou aangekomen

bleek

jij niet meer jij te zijn

die ik zo lief had gehad

ik niet meer ik te zijn

zodat het wij van toen

niet thuis bleek te zijn


zoveel keuzes nog te te maken

de zon kust zijn laatste dagen

de keuzes op het pad

dat leven heet

moet ik steeds weer maken

ga ik rechtdoor

ga ik links of ga ik rechts

op elk kruispunt van het leven

begroet mij de zon

maar kom ik zo vaak

de schaduw van het leven

tegen


de stille schreeuwer

de handen

voor mijn mond geslagen

omdat ik het niet meer weet

hoe ik je kan bereiken

nu jij mij verlaat

de onmacht

waarmee ik je wil zeggen

dat ik niet zonder

jou verder  kan

word gesmoord

in een ellenlange stilte

die niemand horen kon


neem een lach

dwalen door straten

met onbekende namen

zie ik ineens 

dit staan

de dag kan 

voor mij niet 

meer verliezen

omdat ik een lach

mag pakken 

zodat ik kan lachen

deze dag


Ze wilden nog zoveel zeggen

nu hun monden

niet meer de dingen

kunnen zeggen

omdat ze

met zwijgen zijn gevuld

zie ik hun wanhopige blikken

op deze muren

gevangen staan


uitzicht op later

stil gevangen

door de straal van 

losgeslagen licht

staar ik naar de hemel

waar ik langzaam

toch mijn toekomst zie

ik raak teder even jouw hand aan

dan kijken we samen

naar de weg

die we samen 

ooit zullen gaan


weg gegooid verleden

mijn kleding

heb ik niet meer nodig

ik laat ze daar waar ze zijn

ze mogen 

voorgoed verdwijnen

ze behoren niet langer bij mij

ik sluit mijn ogen

ik ga de weg

die ik moet gaan

ik zal niet langer

aarzelen

ik laat mijn verleden

achter daar

waar het 

behoord te zijn

 

Hits: 32