Berlijn 6

vertakkingen van het leven

de dag dat mijn leven begon

was al iets

van anders dan anders

in een stuit kwam ik in de wereld

daarna is mijn leven

altijd grillig geweest

waarin ik soms mezelf

niet eens begreep

terugkijkend in het nu

zie ik ineens dat

de vertakkingen in mijn leven

juist die keuzes waren

waarin ik mezelf

meer dan ooit

tegenkwam


altijd naar het licht

door de dagen

van het leven

zoals ik het soms zie

kijk ik altijd net iets verder

dan de dromen die ik niet vond

kijk ik net iets verder

dan de nachten waarin ik niet slaap

ik zie elke dag weer het licht

dat schijnt

dat er is

zelfs als het nog donkerder

lijkt te zijn dan je verwacht

soms als het licht

even niet te vinden is

dan sloop ik desnoods de donkere kamer

als is het maar een gaatje in de muur

zodat er altijd licht in mijn leven

zal zijn


 

eigen wereld

tussen al het geluid

waar de stilte

soms nog te luid is

zag hij daar

in alle rust

te genieten

van zijn boek

hij las

merkte niet eens

dat er andere mensen waren

zelfs niet dat ik hem

op de foto nam

omdat hij zo in zijn eigen wereld

verzonken was


 

laatste blik

afscheid genomen

van onze zoon

die in de stad

zijn leven aan het opbouwen is

heerlijk met elkaar

wezen shoppen

genoten van de dag

dankbaar voor

wat was

hoe kon ik weten

dat deze dag

heel anders zou aflopen

dan gedacht

hij was het die

in die metro zat

die ineens

niet meer

zijn eindbestemming haalde

omdat men

vanuit een idealisme

deze lijn

heeft opgeblazen


uitgeblust verlangen

samen onderweg

in het leven

als stel

voor altijd

ik zie ze staan

allebei

in hun eigen wereld verzonken

zonder nog echt contact

ze raken elkaar niet meer

in het uitgebluste verlangen


zo zie ik je het liefs

in een gestolen moment

keek je even niet

ik zag je staan

met onze zoon

uit het land van de zon

je was zo intens mooi

verbonden met hem

dat het me meer  vertelde

dan jij met je woorden

kon zeggen

ik raakte teder even je aan

jij lachte

jij wist al

wat ik voelde

omdat je me beter kent

dan ik mezelf soms ken


zo gewoon

midden in de grote stad

waar men zo druk is

zie ik hem

dat joch

dat met zijn step

gewoon zijn weg gaat

als de gewoonste zaak van de wereld

verkent hij het leven

op zijn eigen tempo

op zijn eigen manier


vervaagde schaduw

soms zie ik ineens

jou weer terug

in de schaduw van de dag

dan praat ik zachtjes

met jou over hoe het nu gaat

dan verdwijn je weer

heel langzaam in de nacht

waarin ik nog steeds

zo af en toe mezelf vind

steeds vaker merk ik

dat ik langzaam jouw beeld verlies

over hoe je was

al ruik ik bij elke tuin

jouw geur

die zo met de natuur

verbonden was


tranen uit het verleden

in een donkere nis

zag ik hem staan

met gebogen hoofd

om het gemis dat hem 

nog steeds zo raakt

de tranen van het verleden

liepen over zijn gezicht

ik raakte hem

even heel teder aan

er leek een glimlach

om zijn lippen te komen

alsof hij even

weer in het

heden was


jouw verborgen tranen raken me

beiden staan

in het moment

van laten gaan

tedere handen

die ons raken

omdat we weten

dat het zal gaan gebeuren

stil staan we te kijken

naar hem

die niet meer lang zal zijn

de verborgen tranen

die ik zo goed van je ken

raken me dieper in de mijn ziel

dan de tranen die ik kan aanraken

zodat ik  jouw

verdriet

verzachten kan


Hits: 27