Berlijn 7

de deur naar nu

aarzelend

twijfelend

onzekerheid

niet meer durven gaan

blijven hangen

in het stukje niemandsland

van blijven of gaan

de deur naar het nieuwe

de stap die ik niet

lijk te kunnen doen

de deur naar nu

staat open

alleen kan ik nog niet

weggaan uit het verleden


 

als ik eindelijk thuis gekomen ben

als de nevels

van de dagen van het alleen zijn

voorgoed verdwenen zijn

als ik na jaren

thuiskomen in het

 verkeerde hart

waar ik niet thuis hoor

voel ik soms ineens

als ik jou zie

me zo thuis in jouw leven

dat ik me soms afvraag

waar was jij

mijn halve leven


 

op een dag

soms besef ik ineens

dat het ooit niet meer zo zal zijn

dat ik de bloemen zie

dat ik hun geur nog zal ruiken

dat ik hun pracht

niet meer kan bewonderen

op een dag

zullen er bloemen zijn

die ik nooit meer zal zien


de tijd tikt zijn ritme

staren 

in het luchtledige

van het moment

raakt ze haar 

eigen ritme aan

kijkt ze naar het leven

dat soms veel te snel gaat

ze raakt stil 

de tijd aan

om stil te blijven staan

in haar eigen ritme

van de dag


 

zachtjes

verscholen in onze liefde

zitten we soms

uren stil te staren

naar dat wat is

raken we

teder elkaar aan

zonder iets te zeggen

laten we elkaar

voelen

dat we er zijn

zachtjes zonder woorden

vertellen we elkaar

ik hou van jou


gevangen afkomst

verdwenen

tussen zoveel mensen

van het leven

zag ik ineens

mezelf terug

in het verlangen

van er toch

te mogen zijn

ik ving mijn afkomst

in een schittering

van het verleden

waarin ik mezelf

gevangen zag


 

kus me als afscheid

nog even samen

de laatste uren

van de dagen

waarin je afspraak

met de dood

steeds dichterbij komt

traag sluit jij je ogen

om niet meer te ontwaken

ik druk mijn lippen

op de jouwe

om je zo te laten voelen

dat ik er ben

totdat jij

de dag vaarwel zegt

om niet meer

te ontwaken

na deze nacht


 

door jou

je weet het niet

maar ik was vandaag

even stiekem

op je werk

ik keek even naar je op

terwijl je daar stond

te kijken naar wat

er zoal gebeurde

heel zachtjes

stuurde ik je een kusje

in de lucht

die jou raakte

je keer me verbaasd aan

omdat je niet had verwacht

dat ik daar zomaar zou staan


de warmte van de zon

de dag van nu

is aangebroken

de nacht die mijn grootste

nachtmerrie is geworden

is nu eindelijk gegaan

er leek geen

einde aan te komen

dat je vertelde dat je ging

dat je niet meer met mij

samen wil zijn

terwijl ik de gordijnen open

van mijn betraande ogen

zie ik dat de zon schijnt

die mij zo heel

teder en warm

aanraakt


lijnen  van het leven

de lijnen van het leven

als een wegenpark

overal te zien

raak ik aan

in mijn gedachten

vraag me dan soms af

waarom ik links ging en niet rechts

waarom soms achteruit

in plaats van vooruit

dat ik stil bleef staan

in plaats van door te lopen

de lijnen van het leven

heb ik nooit begrepen

al weet ik wel dat

de lijnen die ik volgde

toch echt mijn lijnen waren

waarbij ik me goed voel


Hits: 30