dapper2

gevecht met een mug

ik moet slapen

morgen is weer een heftige dag

ik weet wat me te wachten staat

ik moet het maar weer aangaan

dus ik zeg niets

ik wacht af

terwijl ik mijn ogen sluit

hoor ik het gezoem

hoor ik het geluid

van die mug

die me uit mijn

slaap houd

terwijl ik vloekend

op jacht ga

naar deze stoorzender

van mijn slaap

besef ik dat ik

al heel wat dingen

alleen overwonnen heb

dat ik meer kan

dan ik dacht


mag het

het nieuwe leven

ik omarm het

ik ben oma

voor de zoveelste keer

ik ben gelukkig

als ik naar dit nieuwe mensje kijkt

die mijn leven rijker maakt

nog mooier is de naam

die ik met jou ook had bedacht

mag ik je dan nu even

extra missen

me even heel alleen voelen

omdat ik weet

dat jij zeker net zoveel van

dit wonder had genoten

als ik nu doe


gevecht met de dagen

de wekker gaat

ik weet dat ik moet opstaan

mijn ogen

gaan moeilijk open

mijn gedachten zijn

meteen bij de dag

dat jij niet meer was

ik worstel me uit mijn bed

open het gordijn

zeg vermoeid

hallo dag

ik ben er nog

wil eigenlijk

terug in mijn bed

maar weet dat dat

niet de oplossing is

in deze strijd

van elke dag


dat had hij niet moeten doen

kwetsbaar in mijn zijn

zit ik daar

te kijken naar het spel

dat zo vrolijk moet zijn

ik ben stil

ik geniet

totdat hij komt

met zijn spel

waarin de dood

mijn leven meer

aanraakt dan hij beseffen kan

zijn onbegrip

zijn ongemak

zijn gedrag

dat niet beseft

dat hij met zijn spel

juist mij nu

extra diep raakt


de dagen zijn de dagen

tijd is eindeloos

gevangen in minuten

in uren

in dagen

tijd gaat zoals hij gaat

de uren worden dagen

de dagen een week

weken een maand
en zo gaat het

elke dag

soms ben ik ineens

even weer terug

in de tijd

zie ik het beeld

dat op mijn netvlies geschreven staat

zie ik het moment

van dat ik wist

mijn leven zal nooit

meer het zelfde zijn

dan kijk ik om me heen

zie wat ik nog heb

zucht ik een keer diep

zodat er een storm ontstaat

waarin ik mezelf

weer in het hier en nu

terug vind


luchtledige luchtbel

ineens

zomaar op de dag

van samen zijn

net nadat ik jou had uitgezwaaid

omdat jij de reis

van je leven ging maken

ik was blij

dat je ging

het ging weer goed met jou

ik zwaaide met een lach

wenste je een mooie reis

de reis van je leven

niet wetende

dat de dood

in dat andere land

op je wacht


onwerkelijkheid

stoer doe ik maar even niet

het raakt me

zo intens diep

dat ik je nooit meer zal zien

nooit meer zal aanraken

niet meer met je kan praten

stoer doe ik maar even niet

al lach ik met de anderen

om de grappen die we samen

uithaalden

stoer doe ik maar even niet

mijn gevoel is een achtbaan

van emoties die strijden

om er te mogen zijn

ik huil

ik lach

ben boos

en dan ineens

val ik soms stil

bij het zien van enkel

jouw toiletspullen in de badkamer

die ik deelde met jou

dan schiet ik weer vol

omdat ik niet bevatten kan

dat jij nooit meer

deze gel

gebruiken kan


mijn spiegelbeeld verteld mijn verdriet

kijkend naar mijn ogen

die vertellen

het verdriet

van nu

ik zie de tranen die

steeds dreigen te komen

soms gewoon door een geur

die ineens er blijkt te zijn

mijn spiegelbeeld

verteld mij verdriet

aan iedereen die het wil zien

ik vraag me af

of dit gevoel van verdriet

ooit over zal gaan


had men niet gedacht

in een diep gat gegooid

ik weet het wel

het is niet mijn ding

toch ben ik even

in dat gat gaan zitten

totdat mijn zoon kwam

die gewoon heel

zacht met zijn hand

over mijn schouder streek

die even heel rustig

mij aanraakt

zegt kom

we kunnen het toch niet anders

maken dan het is

laten we maar een ijsje eten

dat bevriest misschien

wel een beetje het gemis


Vaderdag is nu anders

vandaag voor het eerst

een Vaderdag zonder

dat hij er bij kan zijn

mijn zonen komen langs

omdat we toch nog steeds doen

als of het zo hoort

terwijl ze aankomen lopen

kijk ik naar dat wat

voor me staat

ik ga stukje van hun vaders leven

aan hun geven

daar waar hij zo aan gehecht was

om zo hem een plek te geven

aan die hem

zo dierbaar waren

waar we zo

vreselijk trots op zijn


 

Hits: 28