dementie1

ik ben klaar dus we kunnen gaan

met haar tasje

in haar hand

jas over haar

schouders

haar tere lichaam

de boten steken uit

kijkt ze me aan

ze zegt alleen

in de chaos

van komen en gaan

ik ben klaar

dus we kunnen

nu gaan…


oeps dat ging goed

bestellen van patat

met van alles erbij

vraag en aanbod

kijken hoe het gaat

bestellen van patat

zij snapt het niet

ze kijkt

alsof ze

vuur branden ziet


als ik mijn geest verlies

als ik mijn geest verlies

de lust om te leven

om even niet

meer te

kijken

niets meer te zien

zul je dan

nog van me houden

zal jij er dan

nog steeds

voor mij

zijn


om 3 uur in de nacht

ze zit al klaar

mijn tante

compleet

met jas en sjaal

tasje op haar schoot

ze zou naar

mij toe gaan

dat was afgesproken

maar dat het

pas over

drie weken is

dat is niet duidelijk

ze wil

op tijd

klaar staan


waar ben ik?

mijn tante

grip op de

werkelijkheid

aan het verliezen

niet meer

weten waar

ze is

vragend om

een oplossing

die er

niet meer is


zielig hoopje mens

zeep

washand

water

handdoek

wat moet ik

er mee

ik weet het niet

het wassen

ben ik

ergens

Vergeten

hoe ging

dat ook alweer?


zonder kinderen

zonder kinderen

of heb ik er 10

ik weet het

niet meer

ik zal ze

alle 6

eens zien

of waren

het er 4?

mijn tante

kent de wereld

niet meer

verliest de grip

op haar leven

ze weet

het echt

allemaal

niet meer


je mag me niet aanraken

mijn lichaam

eens voor jou

een open boek

je kende alle delen

je kende

elk verborgen hoek

nu ik mezelf

aan het verliezen ben

mijn eigen lichaam

niet eens meer ken

mag je me

niet aanraken

liever een vreemde

die dat

lichaam van

mij nog

niet kent


samen hand in hand

we gaan winkelen

mijn tante en ik

zij die vroeger

sterker was

dan menig

vrouw die ik ken

pakt me nu

bij de hand

bang voor de

wereld

die ze

niet meer

kent


de onzekerheid neemt toe

eens was alles duidelijk

begreep ik alles

was alles

heel normaal

nu ik me

in mijn geheugen verlies

is niets meer zeker

weet ik niet

eens meer

hoe ik

leven kan


zelfs de dood ken ik niet

heel het leven

was zomaar

van mij

ik genoot

al wist ik

de dood

is altijd

dichtbij

nu ben ik

het leven verloren

de dood ken ik niet

ik weet niet

meer hoe

te leven

te sterven

het is

er allemaal

niet


met 3 kerels alleen

ze weet niet

waar ze het zoeken moet

waar moet ze heen

3 mannen

die ze niet meer kent

om haar heen

ze schreeuwt

het in stilte uit

ze weet het niet meer

ze wil maar

1 ding

er tussenuit


mijn kinderen zijn verdwenen

mistige gedachten

alles is vervaagd

eens mijn leven

alles is vertraagd

ik weet niet meer

wat ik moet zeggen

ik kijk het even aan

heb ik ooit kinderen gekregen

wie is toch

die gekke man

mistige gedachten

waarin ik alles vergeet

het is mijn ziekte

ik heb het

ik die

alles ineens

vergeet


verlies de grip op mijn leven

het leven

eens zo helder van geest

alles onder controle

alles wat ik

toen al wist

nog van alles

iets weet

mijn leven

vertroebelt

in de avond

van mijn leven

ik heb het verloren

laat me

nu maar even


de treurige levensklok

zo mooi begonnen

jong en mooi van

lichaam en geest

foute stappen

in het leven

met een man

die je eigenlijk

niet wilde

maar ja

je moest wel

langzaam het

leven geleden

zoals het zelden gaat

nu de klok

door blijft tikken

is het te laat


wie ben jij ook alweer

glazige ogen

ze kijkt me

aan

helderheid verdwenen

de pop

is alles

in haar bestaan

ze zit te wiegen

ze wiebelt op en neer

ze kijkt me aan

en vraagt:

“wie ben jij ook alweer?”


mistige flarden over haar

mistige flarden

heb ik geschreven

over haar

ik heb haar

niet meer gezien

ze was te

snel heen gegaan

haar lijf

leefde nog lange tijd

door

haar geest

was het

die het van

de werkelijkheid

verloor


mag het snel gaan alsjeblieft

mag het snel gaan alsjeblieft

ik smeek het u

ik zie het

lijden van mijn tante

haar verlies

van grip op het leven

ze weet niet meer

wie we zijn

mag het snel gaan alsjeblieft

laat het voorbij gaan

zodat ik

het echt

allemaal

niet meer weet


klein eerbetoon

wat zou ik graag willen

dat ik het stoppen kon

mijn woorden

mijn verdriet

alles wat er

gebeurt

nu ik het zie

de geest van jou

verwaterd

het is niet meer

wat het was

ik breng je

een klein eerbetoon

omdat je

eens mijn

liefste tante

was


wazig ronddraaien

wazig ronddraaien

zoals je nog nooit deed

wazig kijken

alsof de

wereld

een draaimolen leek

wazig kijken

als een kind zo blij

voor het eerst

een uitje

80 jaar

ben jij


breekbare vrouw

sterk lijf

geestelijk

niks mis mee

de tijd

heeft zijn werk gedaan

het is ineens

omgeslagen

slap lij

geestelijk

niet meer bij

je bent

verdwenen

naar je eigen

wereld

gegaan


de heldere momenten

meestal weet je

het al niet meer

wat er is

je bent het

vergeten

wat leven is

soms ineens

weet je het weer

dan zeg je

was ik maar dood

dit is toch

ook geen

leven meer


nieuwe kleren

ze heeft

het gekregen

haar nieuwe kleren

die ze vol trots draagt

ze is alleen vergeten

dat ze slapen gaat

midden in de nacht

staat ze op

wekt haar man

om haar kleren te tonen

die ze dragen mag

op de dag van

de bruiloft van haar zoon

ze zit al helemaal klaar

even is ze van de wereld

ze is vergeten

dat haar zoon

pas over een maand

trouwen gaat


geen verschil tussen dag en nacht

in vol ornaat

staat ze klaar

in haar beste jas

ze wil gaan

winkelen

ze wil het allemaal weten

nu komt het er op aan

ze zal laten weten

dat ze best alleen

nog naar de

winkels kan gaan

ineens klapt ze dicht

ze kijkt haar man aan

hoe kan het nou

dat ineens

het daglicht is

uitgegaan??


nu zal het snel gaan

nu zal het snel gaan

dat weten we allemaal

ze zal nu snel

niet meer weten

wie naast haar staan

ze zal gaan

naar de dagopvang

om daar te ontdekken

dat ze niet

meer zo heel veel

kan


ze huilt stille tranen

binnen gekomen

in haar huis

zit ze stil te staren

naar het

pannetje op het fornuis

het eten

wat ze er in deed

was niet geworden

zoals ze het

altijd al deed

het eten zonder

water in de pan

ze huilt

ze weet het

maar ze snapt

niet hoe

dat kan.


drie keer het rondje met het bord

drie keer

het rondje

door het huis

waar heb ik

het bord toch gelaten

dat altijd stond

bij ons thuis

ze loopt maar

door haar huis te dwalen

ze zoekt zich lens

het bord

is verdwenen

waar is het nou

terwijl ze

loopt te zoeken

door het hele huis

blijkt het bord

in haar hand

gevangen

het bord

van haar thuis


als de taxi haar brengt

in haar mooiste kleren

zoals het 50 jaar

geleden ook was

toen ze het

huwelijk in ging

toen ze ging

trouwen met

die man

die ze eigenlijk niet mag

nu gaat ze hem

verlaten

veel te laat

ze zal met de

taxi gaan

naar de opvang

voor altijd

waar ze

niet meer

uit weg zal komen

omdat haar

geest

haar in de

steek laat


met haar hoofd in de wasbak

triest is het wel

maar stiekem

lachen doe ik wel

ik hoorde

van haar poging

om het leven

te laten gaan

ze ging op haar

kop in

een niet

volgelopen

wasbak

staan


klapte zomaar achterover

zomaar ineens

lag ze daar

op haar rug

ze wist niet

dat ze

gevallen was

op haar hoofd

een dikke buil

die niemand

haar uitleggen

wou

ze snapt het niet

het bed is wel

erg hard

ineens komt

ze overeind

ze ligt

op de badkamervloer

in haar hemd


als je dochter moeder wordt

op een dag

zul je het

niet meer beseffen

dan zul je

het niet meer zien

dan zul je

je dochter

als jouw moeder zien

spelend met een pop

zul je

zeggen

mama mag dat wel

je dochter zal

knikken

even moeten slikken

omdat haar

moeder

dit niet

tegen haar zeggen

zou


ik mag haar niet meer zien

dikke tranen

bij haar man

die niet mee mag

nu ze weggaat

ze moet worden

gebracht

door een vreemde

naar een onbekend gebied

waar alles

nog schemeriger zal zijn

waar ze

geen bekenden meer ziet

het afscheid genomen

met een hart vol

verdriet

dit zal hij nooit

vergeten

hoe zij

hem al eerder

met haar

geest verliet


zo zet ik toch altijd thee

op de thee bij mijn tante

die ze zo graag

voor me zetten wou

ik zie haar

worstelen

met het theezakje

die ze door

de theekantuut

drukken wou.

op mijn opmerking

dat het zo niet zo

snel thee geven zou

geeft ze als antwoord

“wat zeur je nou

zo zet ik al

altijd thee….

bemoei je er dus

niet mee”


de verkeerde vrouw

mijn oom

staat te kijken

voor het raam

eindelijk komt

het busje met

zijn vrouw er aan

opeens komt

de verpleegster

er aan

met een andere vrouw

die met haar

mee is gegaan

mijn oom

kijkt de verpleegster aan

zegt in al zijn

bescheidenheid

“neem haar maar weer mee,

deze is niet die ik

hebben wou,

deze is misschien veel

bozer dan mijn

eigen vrouw”


ik merk het niet meer

de wereld die

ik beheerste

de wereld die

ik soms

zomaar beheersen wou

is ineens veranderd

ik vraag alleen

laat het gebeuren

en als het kan

zo snel als het kan

omdat ik dan

niet steeds meer

me hoef af te vragen

wanneer gebeurt het nou


zoveel ijs

zoveel ijs

haar ogen groot

vol verbazing

kan ze dat wel op?

zoveel ijs

waarom

krijgt ze zoveel?

ogen vol verwondering

als een kind

zo blij


afscheid van elkaar

53 jaar

samen gewoond

in een huis

meer leed dan

lief gedeeld

nu ineens

is het moment daar

dat ze moet

verhuizen

naar het tehuis

omdat ze

de werkelijkheid

niet meer verstaat

hij blijft achter

in het kleine huisje

dat ver bij haar

vandaan is

ze wilden samen leven

samen sterven

maar nu zijn

ze beiden alleen….


wanneer mag ik naar huis?

ze zit voor het raam

kijkt naar buiten

weet niet hoe

ze het verder moet

bevatten,

drie andere vrouwen

op de kamer

waar ze mee

slapen moet

geen eigen spullen

niets meer wat

van haar is..

ze kijkt en vraagt

aan haar man

wanneer ze naar huis mag,

hij slikt een keer

en ineens is ze vreselijk bang

omdat ze nooit

meer naar huis

kan.


ze twijfelt nog steeds

hoe was het ook alweer

ging ze nou wel

of niet verhuizen

naar het andere huis

hoe zat het ook alweer

had ze nou

wel of geen

nieuwe kleren gekocht

hoe ging het ook alweer

waarom is de muur

zo zwart

of was het toch wit

ze vraagt zich dingen af

die niemand haar kan

vertellen

omdat ze niets

meer vragen kan


jij lachte je rot

de flard geschreven

over mijn tante die

aan dementie leed

is ergens neer gezet

iemand heeft het gelezen

lachte zich rot

zonder te beseffen

hoeveel pijn

dat afglijden van haar

mij deed


vergeten bloemgieter

tedere glimlach

om mijn mond

als ik terug denk

aan haar

die een nieuwe hoed

had gekocht

die ze zelf zo

enig vond staan

door al die

nieuwe modellen

was ze in haar

verdwazing

langs het

tuincentrum gegaan

had daar verschillende

gieters gepast

de mooiste had ze

uit gekozen

die het beste

bij haar jas

past


ze had stijl

nu ze een

deel van

de wereld mist

blijkt ze

nog steeds

er in te staan

zonder

te beseffen

dat ze soms

in haar

blootje

in de tuin

blijkt

te staan


achter de laatste sluiering

haar ogen

verbaasd

mij aanzien

ergens begint

er iets te dagen

ineens denkt

ze het te zien

ze zegt vol

overtuiging

tegen mij

“Ome agent

weet U nog

wat ik laatst

al over die

verdwenen

bloempot zei”

Hits: 50