dromen1

met jou kwamen de wolken

de liefde

die ik dacht te vinden

in jouw hart

in jouw armen

bleken niet

de liefde die ik zocht

de wolken die in mijn leven kwamen

waren zo diep

zo intens donker

dat ik besloot om

afscheid te nemen

van met jou te zijn verbonden

voor levenslang


in de volle weerstand

vechten tegen

beter weten in

voelen dat ik de grip

ga verliezen

over het gevoel

van dit moment

niet meer kunnen pakken

niet meer kunnen vechten

mij maar overgeven

aan dat wat onvermijdelijk is

met volle weerstand

er tegenin gaan

beseffen dat niemand

die gevecht wint


foto van heel even

verdronken

in de momenten van heel even

geen woorden te vinden

in dit leven

waarin ik mezelf

verloren ben

kijken naar de momenten

van pijn

waarin de zachte geur van

de liefde verborgen zat

heel even maar

verloren in een foto van

heel even


hef het laatste glas

een laatste dronk

op ons samenzijn

elkaar nog één keer aanraken

kijken in de ogen

van verlangen

van verlaten

van gaan

kijken in de toekomst

waarin jij en ik

voor altijd

na deze laatste glas

alleen verder zullen gaan


aan de rand van het leven

kijken naar de diepe kloven

in het gezicht

van menig mens

dat al in de tijd van de winter zit

zie ik het leven geschreven

met een vertederende lach

de berusting in het leven

het eindige dat in zicht is

het rustig ademen

dag in dag uit

om zo het leven

wat nog is

te omarmen aan de rand

van het leven

in de momenten van de dag


vastgelegde momenten van het leven

kleine momenten

van het leven

gevangen in een beeld

van het geluk willen vasthouden

laten zien wat er

was in het leven

waar je was

gevangen op een foto

die zijn waarde verliest

als jij voorgoed

het leven verlaten gaat


achtergebleven op de ruïne van ons samen

met lege handen

met ongeloof in mijn ogen

kijken naar dat wat niet meer is

de ravage die is ontstaan

toen we begonnen met het afbreken

van het samen zijn

kijk ik naar de achtergebleven

muren van ons leven waarin

een eindeloze leegte

blijkt te zijn ontstaan


en het licht doofde

toen ik mijn armen

uitstrekte naar de hemel

om mijn lief te omarmen

die daar nu is

doofde al het licht

werd het donker in mijn hart

in het donker riep ik zacht

zijn naam

totdat ik ineens

door het licht

van de zon

in mijn hart werd

geraakt


de stad achter mij gelaten

mijn rug rechtgezet

gaan staan voor mijn eigen moment

mij verheven boven wat ik niet meer wil

mijn spullen gepakt

mij omgedraaid

de stad waarin ik mezelf

niet meer terug vind

de nachten die daarin

te leeg waren om

genoeg te zijn

voor altijd

ben ik vertrokken

met mezelf als bagage

om ergens anders

weer gewoon gelukkig te zijn


nog even niet

boze woorden

over wat wel en wat niet

 te zeggen

maar alleen deze woorden zeggen

om elkaar te kwetsen

niet om nog lief te zijn voor elkaar

niet meer elkaar willen bereiken

gewoon zeggen dat het genoeg is geweest

kijken we elkaar aan

vernielen we de laatste mogelijkheden

om nog te vluchten

om zo weer samen

verder te gaan


de gesloten deur naar altijd

kijken in jouw ogen

die het verhaal vertellen van

ooit toen en nu

ik luister en kijk

naar de lijnen in je gezicht

die mij vertellen van jouw

geworstel in het leven

de oneerlijkheid die

jou overkomen is

de angst waarin je jezelf terug vind

langzaam

open ik een kiertje van jouw deur

waarachter een prachtig mens

zich bevindt


roepen in de woestijn

de onoverbrugbare afstand

die is ontstaan

waarin ik niet meer jouw

armen aan kan raken

waar ik niet meer met jou

verder kan gaan

de afstand die nooit meer

te herstellen is

waarin ik mezelf

verloor in dat moment

waarin jij voor altijd

jouw ogen sloot

waardoor ik me

roepend in de woestijn

terug vind


boos op zijn wereld

verstopt

op de hoogste top van zijn woede

zit hij daar heerlijk boos te zijn

hij heeft ruzie met ons

zijn vaders die niet willen

dat hij naar buiten gaat

met grote letters

schreef hij op zijn deur

dat we konden oprotten

wij keken elkaar aan

zeiden alleen

ach deze boosheid

zal ook wel weer overgaan


het hekje naar mijn zijn

ergens verstopt

in mijn gedachten

staat een klein hekje

waar een ieder voor blijft staan

omdat men bang is

over een grens te gaan

als men veder kijkt

ziet men dat

je er langs kan gaan

om zo op het gebied te geraken

wat gaat naar daar waar ik zal staan

Hits: 57