elementen3

de keus die ik maken kan

verloren liefde van altijd

de eenzaamheid die mij

als water overspoelt

de angst die mijnĀ  lucht ontneemt

voor het alleen verder te moeten gaan

kijken naar de hemel met zijn

zon als helderrood vuur

het water van de regen

dat mijn tranen aan de aarde geeft

besef ik dat ik kan kiezen

voor een leven als eeuwig

verdrietig zijn omdat ik jou zo mis

of kan kiezen om het leven

te vieren omdat ik zo lang bij jou mocht zijn


handen vol met aarde

als iedereen is vertrokken

loop ik nog even naar jou toe

daar waar jij niet meer bent

waar het verlangen woont

dat ik je ken

daar waar geen woorden meer

worden gesproken

waar geen oor me meer horen kan

pak ik de aarde vast

die jou bedekken zal

gooi langzaam een eerste hand

totdat de aarde niet meer

met mijn tranen is gevuld


als de wind langzaam gaat liggen

de storm is gaan liggen

het raast alleen nog in mijn hart

het verlangen

naar jou is niet weg te blazen

in de uren dat ik aan je denk

loslaten van dat wat niet meer is

laten gaan van wat nooit meer komt

verloren zoek ik naar mezelf

in de storm van alledag

waarin ik nog steeds

op jou wacht


  • helaas ontbreekt deze foto

meegenomen door de wind

loslaten in het gouden licht

van de ochtend

langzaam mijn handen openen

om dat wat mij lief is

te laten gaan

meegeven aan de wind

waar het zijn eigen weg

zal moeten gaan

daar waar ik alleen

maar kan staan kijken

naar dat wat niet meer

kan bestaan

storm over de akkers van mijn hart

schreeuwen

tegen de weergoden in

gillen omdat ik

dit niet wil

huilen van verdriet

totdat de wind mijn tranen vangt

die vertellen aan een ieder

dat ik jou

zo vreselijk mis


gekoesterd in de wind

mijn adem

langzaam

laten gaan

zonder nog

na te denken

zonder het

te laten ontstaan

zomaar ineens

gaat mijn adem

zijn eigen weg

gekoesterd in de wind

komt hij

ergens op aarde

bij jou terecht


als de bloemen niet meer geuren

als de bloemen

niet meer geuren

de geur

vervlogen is

de liefde

van het heden

niet meer bestaat

als alles is verdwenen

weet dan

dat ik nog steeds

in gedachten

bij je sta


daar waar het vuur mij verlaat

teder

stille woorden

zonder teksten

uitgebluste strijdlust

waarin het vuur niet

meer kan opgloeien

stil laten gebeuren

omdat het niet te stoppen is

het vuur dat langzaam

in jouw ogen dooft

geeft een kilte

die de warmte van ons samen

niet meer kan

laten zijn


afscheid van niet even

door verdriet overspoeld

als een rivier

die een land verwoest

is mijn hart

niets meer voelen

niets meer merken

door verdriet ben ik

weg gespoeld

door het afscheid

voor de rest

van mijn leven


altijd sta je naast me

altijd sta je naast me

al ben je er niet meer

al is jouw adem

al gevangen door de wind

die me zo af en toe

aanraakt

stil luister ik

naar jouw stem

die zijn

weemoed zingt

in het ruisen van

de golven

alsof je hier

vlak naast

me bent


*helaas geen foto bij deze flard

afscheid gevangen in geur

mijn handen samengevouwen

als in een gebed

kijken naar jouw ogen

die naar me kijken

waarin ik mezelf

lezen kan

de laatste bloemen

om jou te laten gaan

stille tranen van gemis

omdat jij

nu voortaan altijd

weg bent gegaan

Hits: 29