Florence 1

vervagen van de tijd

de tijd gaat langzaam

de tijd verdringt zijn uren

in mijn gedachten

die spinsels op het plafond maken

die me laten draaien

in de gedachtenmolen

met de vele vragen

waarop de antwoorden

blijken te zijn verdwenen

waarin ik mezelf

niet meer terug vinden kan

door het vervagen van de tijd

waarin ik gevangen ben


eenzaam wachten

uitgesproken woorden

waar geen twijfel meer

over bestaat

de boodschap was helder

het was jouw tijd die

ten einde komen zou

door de ziekte die ongemerkt

jou al zieker had gemaakt

dan wij beiden wisten

in de stilte van de tijd

kijken we elkaar aan

zonder te weten wat te zeggen

zitten we in onze eenzaamheid

samen met de tijd af te wachten

op wat komen gaat


het verscheurde kind

de strijd

tussen zijn ouders

maken dat hij zich zo eenzaam voelt

houden van zijn vader

van zijn moeder

die alleen maar modder gooien

uit de boosheid van de verdwenen liefde

die er zomaar niet meer was

staat hij in een spagaat

zelf te overleven

om niet te worden gevangen

in de web van haat

die zijn ouders om hem

heen aan het maken zijn


onbereikbaar dichtbij

gefluisterde woorden

in de stilte van dit moment

waarin ik naar jou ogen kijk

zittend naast jou in de stilte

die tussen ons is ontstaan

verloren in de stilte

van de momenten van ons samen zijn

die gedwongen komen

doordat jij met je gedachten

steeds nog bij haar

blijkt te zijn


vervagingen van jou

de momenten

dat je even weer echt hier bent

dat ik even weer echt contact met je heb

waarin we samen lachen

samen huilen om de tijd

die ons is ontnomen

de stille storm die in jou raast

die me meer dan ik wil

raakt

gevangen in jouw vervaging van het besef van nu

maakt dat ik me soms zo wanhopig

eenzaam met jou voel


even de tijd stil laten staan

nog even samen

in de ochtend

elkaar stevig vasthouden

omdat het loslaten

zo lastig is

het besef dat het moet

dat we elkaar moeten laten gaan

omdat de tijd zijn tol eist

ik zeg niets meer

geen woorden

voel alleen jou nog in mijn armen

terwijl je langzaam

je laatste adem

zijn eigen weg laat gaan


jouw naam is al verdwenen

al die jaren

dat ik bij jou kwam

zag ik als eerste jouw naam

bij de eerste bel

het was een veilige haven

waar ik altijd terug komen kon

ineens bleek jouw naam te zijn verdwenen

was er geen weg meer naar

de veiligheid

liep ik verdwaasd rond

door jouw straat

waar ik me afvroeg

waarheen je bent gegaan

nu ik jou zo nodig heb


duizenden scherven in mijn hart

de verloren liefdes

die hun sporen achterlieten

in mijn hart

die afscheid namen

met de woorden dat ik niet

meer genoeg voor ze was

de duizenden schreven die

altijd zijn gebleven in mijn hart

heb ik langzaam verwijderd

om zo zonder bloedende wonden

met een genezen hart

voor jou te staan

om samen de liefde

te beleven die ik nog nooit heb gehad


de herinneringen verdwijnen

de stille avonden

waarin ze stil voor zich uit zit te staren

in de verte

alsof ze haar verleden opnieuw bekijken wil

vervangen langzaam  de dagen van het nu

in haar gedachten

ze dwaalt soms zomaar naar iets

wat er niet meer was

langzaam verdwijnt ze

steeds meer in de herinneringen van toen

waar ze de kaarsjes aansteekt van de herinnering

waardoor  het kaarsje van de dag van nu

langzaam in de mist verdwijnt


loslaten

onze zoon

uit het land van de eeuwige zon

is uit ons leven verdwenen

omdat hij gekozen had

om zijn eigen weg te gaan in dit leven

soms zie ik hem zomaar ergens

eenzaam zitten te staren

naar de tijd die niet meer is

kijk ik naar hem

op een afstandje naar wie hij nu is

zie ik zijn ongelukkige ogen

zijn tranen die niet meer zijn

raak ik even heel voorzichtig de lucht aan

om hem zo even aan te raken

die ik zo moeilijk los laten kan

omdat ik zo vreselijk veel van hem hou

dat het loslaten voelt alsof ik verscheurd in het niet meer zijn

Hits: 6