fluisterend1
gedroogde tranen
ze vallen niet meer
nu ik in jouw armen lig
ze bloeien langzaam op
zonder dat ze te stoppen zijn
het onbekende geluk
van jou en mij
het gevoel van geborgen zijn
stil gevangen in de hartstocht
van de liefde
voor altijd
de aarde voor mijn bloei
met mijn handen
in de modder van het verleden
graven naar daar waar
mijn kern gebleven is
waar mijn pit van groei
te vinden is
tast ik soms in het duister
totdat ik mezelf
met modderige handen
in de bloei van
het leven vind
stille waterstroom van niet gehoorde tranen
heel langzaam
langs de boom
die eeuwig treurt lopen
om te luisteren naar
de niet gehoorde
gevallen tranen
op de vloer van verlies
zacht even langs zijn takken strelen
om hem te troosten
omdat hij het verdriet van de wereld
op zijn schouders hield
verstikkende liefde
verstikkende liefde
van zeggen ik hou meer van jou
dan jij van mij
zorgen totdat ik
niet meer voor mezelf zorgen kan
willen losbreken uit deze
verstikkende liefde
om los van jou
in de vrijheid
van de liefde te leven
in de kern van liefde
rode wolken
die de rode roes
van het echte houden van
laten schemeren
in de late uren van de dag
langzaam dichter bij elkaar raken
door te praten over de dingen
uit ons leven
door ons open te stellen
voor elkaar zonder angst
gestolen liefde
heel langzaam
verdwijnt het gevoel
van mij voor jou
als een bij die
langzaam mijn nectar steelt
om het door te geven aan een andere plant
langzaam raak ik steeds
meer van jou vervreemd
omdat ik jou niet meer
herken in de persoon
die jij dacht te zijn
voordat je mij leerde kennen
de vier seizoenen van het leven
ontwaken in een wereld
die nog niet is ontdekt
het prille groen van de tijd
waarin je nog niet beseft dat alles
eindig is
langzaam kom je in de volle bloei van jouw leven
waarin je groeit
waarin je straalt
is de wereld ongekend
dan langzaam verdwijnt de jeugd
in het zachte geel van de tijd
om uiteindelijk jou te laten verdwijnen
in de vergankelijkheid
afgebroken stad van mijn gevoel
in de stad
waar jij en ik jaren samen waren
waar we verdwenen
in de roze wolk die nooit
meer verdwijnen zou
raakten we verstrikt
verstikt in de gevoelens
die we niet meer konden delen
in de dag
verdween ons gevoel
de liefde die ons verbond
waarna deze stad nat van mijn tranen
mijn gevoel in zijn bezit nam
Hits: 38